Iedereen is er alweer vol van, Kerst. Er wordt volop geadverteerd met speciale en exclusieve etenswaren, geschenken, speelgoed, kerstbomen en nog heel veel meer. Zoals een bekend kerstliedje het zegt: It’s the most wonderful time of the year.

Ja, dat vind ik ook, maar niet vanwege de kado’s of het eten, het is vanwege de reden dat wij kerst kúnnen vieren. Het feit dat de Here Jezus naar de aarde kwam maakt het zo bijzonder. Hij is de reden dat wij feest mogen vieren. Gisteren waren 2 van mijn kleindochters hier, Sanne van 7 en Elise van net 5. Ik vroeg hoe het op school was geweest en of ze ook aan het oefenen zijn om kerstliedjes te zingen en toen vroeg ik ook of ze weten wat het kerstfeest ook alweer betekent? Dat wisten ze heel goed, dat de Here Jezus als een kindje werd geboren om ervoor te zorgen dat wij later naar de hemel mogen gaan. Het evangelie in een notendop, maar zo is het wel hè? Als je erover nadenkt is het heel erg mooi en bijzonder. We gaan over enkele weken ook weer aan een nieuw jaar beginnen en niemand weet wat de toekomst ons zal brengen. Zowel voor een ieder persoonlijk, alsook politiek gezien, niet alleen in Nederland maar ook voor de gehele wereldeconomie zijn het onzekere tijden. Je weet vandaag niet wat je morgen te wachten staat en ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die daar bang van worden, die er slapeloze nachten van hebben, Maar wij zijn bevoorrecht, wij mogen kinderen zijn van Vader God. Hij overziet alles, Hij weet wél wat er gaat gebeuren en wij mogen bij Hem schuilen.

Het staat er zo mooi in Psalm 91: 1-2: Wie schuilt bij de Allerhoogste God, kan rustig slapen, want de Almachtige werpt Zijn schaduw over hem. Ik getuig daarvan en zeg tegen de HERE: U bent mijn toevlucht; bij U ben ik veilig en geborgen. U bent mijn God en ik vertrouw alleen op U. En in vers 4 staat: Met Zijn vlerken beschermt Hij u, en onder Zijn vleugelen vindt gij een toevlucht; Zijn trouw is schild en pantser.

De Here Jezus kwam naar deze aarde als een klein kindje en groeide uit tot een man, een man die welbewust al onze zonden op zich nam en aan het kruis stierf, waarmee Hij de prijs betaalde en ons vrijkocht. Tevens zorgde Hij er op dat moment voor dat de weg tussen God en ons weer geopend werd en langs deze weg mogen wij naar Vader God gaan. Bij Hem mogen wij schuilen en ons veilig weten, wát er ook gebeurt en hoe het er ook uitziet in onze levens. Is dát niet de allermooiste reden om kerstfeest te vieren? En dan niet één keer per jaar, nee gewoon iedere dag!

De afgelopen tijd is mijn site er een beetje bij ingeschoten. Dat komt doordat ik eigenlijk heel veel bezig ben met mijn schoonzoon en het hele gezinnetje van mijn dochter en schoonzoon. Er is eigenlijk nog niets meer te vermelden dan ik in mijn vorige stukje heb gedaan. We blijven biddend rondom hen heen staan en we willen onze blik op onze hemelse Vader gericht houden. Hij heeft alle dingen in Zijn hand.

In de bijbel wordt er gesproken over het feit dat wij ons in geen ding bezorgd moeten maken,  dat staat in Filipp.4:6-7: Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus. Wanneer je deze woorden leest staat het er heel simpel, maar zo simpel is het niet als je dit ook werkelijk in praktijk wilt brengen in moeilijke situaties. Ik merk het zelf ook, het ene moment geef je alles weer in de handen van de Here en het volgende ben je er toch weer mee bezig. Toch merk ik dat er wel een enorme kracht schuilt in het praktiseren van deze woorden. Wanneer ik mijn gedachten en gevoelens de vrije loop laat, vult mijn geest en mijn lichaam zich met stress, angst, zorg en verdriet. Dat voelt niet fijn, je wordt er zo gespannen van en je kunt geen moment rust vinden. En dan komt er soms ineens een mooi woord uit de bijbel, een lied of een uitspraak van iemand, die je hart echt raakt en je er opnieuw bij bepaalt dat het geen enkel nut heeft om zo gestresst en gespannen te zijn, ik kan er de situatie niet mee veranderen. Op zo’n moment besef ik weer dat ik die rust bij Hem mag zoeken en dat voel ik in mijn geest en in mijn lichaam, er komt rust, er komt, zoals het er zo mooi staat, die vrede Gods die alle verstand te boven gaat die in staat is om mijn hart en mijn gedachten te behoeden. Dat is zoiets moois en kostbaars, iets dat ik me telkens weer voorhoud op de momenten dat de angst en zorg opnieuw toe wil slaan. Het is een leerproces, jawel, maar wel zeer de moeite waard!

Gisterenmorgen kreeg ik opeens een lied in gedachten dat we vroeger, toen ik pas tot geloof gekomen was, weleens zongen. Ik heb het in de afgelopen 35 jaar niet meer gehoord of gezongen maar gisteren zat het opeens in mijn gedachten. Ik kende alleen het eerste couplet en het refrein nog en ben toen de rest op gaan zoeken. Ik heb het gevonden en de woorden van dit lied zijn zo prachtig en ook zo bemoedigend. Ik wil het vandaag, ter bemoediging voor een ieder, meegeven.

Glorieklokken nummer 42.

1. O ziel, wees niet ontmoedigd,
Uw Vader kent uw nood. 
Vertrouw op zijn beloften,
Zijn trouw is wondergroot

2. Hij vraagt een vast vertrouwen,
O, neem Hem op zijn Woord.
Hij zal u niet beschamen,
Ga in ‘t geloof steeds voort.

3. Een Hoorder der gebeden,
Is Jezus, onze Heer.
Hij kan steeds uitkomst schenken,
En redt ons keer op keer.

4. Ja,   tekenen  en  wond’ren,
Doet Hij op uw gebed,
Uit duizenden gevaren,
Heeft Hij uw ziel gered.

5. O blijf steeds op Hem bouwen,
Wat baat u al ‘t getreur?
Weg twijfel, last en zorgen,
Uw Heer stelt nooit teleur.

Koor. Het is waarlijk wondervol wat de Heer kan doen!
Het is waarlijk wondervol,  Het is waarlijk wondervol,
Het is waarlijk wondervol wat de Heer kan doen
Als ‘k op Hem vertrouw.

Ik heb al een paar mailtjes gekregen van mensen die zich zorgen maken en zich afvragen of er iets aan de hand is omdat ik al een poosje geen nieuwe stukjes meer geplaatst heb. Dat komt doordat er momenteel heel veel gaande is en ik wil dat hier even toelichten zodat er een beetje duidelijkheid is.

Vorige week maandag moest mijn schoonzoon weer een periodieke scan. Zoals de meesten weten is er bij hem, nu bijna 2 jaar geleden, een hersentumor ontdekt en zijn er al een hoop nare dingen gebeurd. Hij heeft een paar operaties gehad, bestralingen, nu net een jaar chemo achter de rug, hij heeft verschillende keren op het randje van de dood gezweefd. maar de laatste maanden ging het wel goed. Hij is een stuk helderder geworden, heeft een tijd revalidatie gehad en dat heeft hem ook geholpen en hij was op therapeutische basis alweer een paar dagen aan het werk gegaan. De laatste 2 scans wezen uit dat hij stabiel was maar de laatste week voordat hij deze scan moest laten maken, voelde hij zich niet zo goed. Op de maandag dat ze naar het ziekenhuis gingen zei hij tegen mijn dochter dat hij vreesde dat het niet goed was. Op dinsdagmorgen zouden ze de uitslag krijgen en in de nacht van maandag op dinsdag werd mijn schoonzoon erg ziek. Hij begon te spugen zonder eind, was zijn coördinatie kwijt en kon niet mee voor de uitslag waarop mijn dochter alleen gegaan was. Ik wist dat niet en zat thuis, zenuwachtig, op haar telefoontje te wachten. Ze belde en was totaal over haar toeren. Ik kon haar niet verstaan omdat ze zo hard huilde. Uiteindelijk begreep ik dan dat de arts had verteld, en laten zien op de foto’s, dat de tumor weer net zo groot was als voor de operatie van vorig jaar, en dat hij daarnaast ook nog een paar andere plekken in het hoofd had waar tumoren zaten nu. Een behandeling is niet meer mogelijk en het enige dat eventueel nog zou kunnen was een andere soort chemo, die maar bij hooguit 20% van de mensen aanslaat en die dan misschien zijn leven nog wat kan rekken. Of dat 2 weken is of een paar maanden kon de arts niet zeggen. Met deze boodschap moest mijn dochter naar huis, een boodschap die ook voor haar schoonouders een gigantische klap was. Mijn schoonzoon moest ‘s middags direct opgenomen worden i.v.m. het spugen en de andere klachten. Mijn andere drie kinderen en ikzelf zijn onmiddellijk in de auto gestapt en ernaartoe gegaan. Ik had mijn spullen meegenomen zodat ik bij mijn dochter kon blijven. We waren allemaal heel erg ontdaan en geschrokken.

Toen de kinderen ‘s avonds naar huis gingen ben ik gebleven. Mijn schoonzoon heeft een paar dagen in het ziekenhuis gelegen en hijzelf was eigenlijk het meest rustig eronder, hij vond dat er toch geen betere plaats is om naartoe te gaan dan naar de Here God, en wat dat betreft heeft hij gelijk, maar voor de rest is het natuurlijk heel erg verdrietig als je 31 bent en een vrouw van 27 hebt en 2 kindjes van 3 en 4 jaar oud. Op vrijdag mocht hij naar huis en mijn dochter had ook een mailtje gestuurd naar allerlei mensen die heel erg meeleven, waaronder ook naar hun gemeente. Ze kreeg een mailtje terug met de mededeling dat er op die vrijdagavond in hun gemeente een genezingsdienst zou worden gehouden met Jan Zijlstra. Nou is mijn schoonzoon groot geworden in een wat behoudende kerk en pas in deze gemeente terecht gekomen na zijn bekering toen hij al volwassen was en wat dit soort dingen betreft was hij ook nogal behoudend. Maar toen mijn dochter hem vertelde van de dienst wilde hij, tot haar grote verbazing, wel mee en ze zijn gegaan. Het was een mooie avond en er is ook specifiek voor hen gebeden, waarna ze blij thuiskwamen. Ze hadden sowieso al besloten dat ze die chemo niet meer wilden doen en hebben tegen de dokter getuigd dat zij geloven in een God die grote dingen doet. Ze zijn min of meer uitgelachen door de dokter maar ze hebben hun vertrouwen op de Here God gesteld en blijven getuigen van Zijn grootheid, ondanks alles.

Ik zou eenieder willen vragen om mee te bidden voor deze twee dappere jonge mensen en ze op te dragen aan de Here God. Hij heeft en houdt alle dingen in Zijn hand!

De 2e plaats.

Nou, vanmiddag heb ik gehoord dat ik 2e ben geworden bij de schrijfwedstrijd. Leuk hè? Toch mooi dat ik zo ver ben gekomen. Als het goed is heb ik ook nog iets gewonnen maar ik weet niet wat. Het wordt me komende week toegestuurd dus ik ben benieuwd In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor het stemmen!!!

                                          *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *

Ik hoorde vandeweek weer iets wat ik al eerder had gehoord, namelijk dat er zoveel jonge meisjes zijn die zich spiegelen aan van die superdunne modellen, zó willen ze ook zijn. Het gevolg is vaak een eetstoornis zoals anorexia. Deze jonge meisjes hebben het idee dat dit het ultieme voorbeeld voor hen is. Toch is niets minder waar. De “normale” samenleving is een bonte mengeling van allerlei verschillende mensen waartoe wij allen behoren, allemaal op onze eigen manier uniek en bijzonder. We “mogen” er stuk voor stuk zijn, sterker nog, we zijn bedoeld om er te zijn.

Ook in onze christelijke kringen heerst er vaak een misvatting en bekijkt men de zaken op een irreële manier. Er wordt nogal eens gedacht (en soms ook gepredikt) dat we te allen tijde onze feestjurk aan moeten hebben en dat de doordeweekse jas niet goed genoeg meer is. Waarmee ik bedoel dat men van hoogtepunt naar hoogtepunt wil terwijl ieder mens toch ook de doordeweekse dagen kent waarin men juist zo hard behoefte heeft aan de basis, het simpele evangelie, de boodschap van liefde, heil, vertroosting en verlossing. Iedereen zou vreemd opkijken als een vriend zou vertellen dat hij/zij nooit anders doet dan feestvieren. Iedere dag opnieuw, altijd maar weer, dat is niet normaal zouden we denken. Ook in ons leven als kinderen van God is het niet zo dat we iedere dag feestvieren. Oh ja, we zijn wél iedere dag opnieuw dankbaar voor het feit dat wij kinderen van de Here God mógen zijn, en ook dat de Here Jezus voor ons aan het kruis ging, jawel, absoluut, maar dat neemt niet weg dat de omstandigheden van ons leven lang niet altijd feestelijk zijn.

Deze week kreeg ik van 4 verschillende mensen e-mailtjes over de nood in hun leven. Ernstige nood die een heel mensenleven, en de levens van hen daaromheen, op de kop zet. Deze mensen houden zich vast aan Gods woord, aan Zijn beloften en putten daar troost en moed uit. Deze mensen lopen niet in hun feestkleding maar ze hebben wel dringend behoefte aan hun doordeweekse jas, die jas waar in de ene zak een stukje hoop zit en in de andere een belofte, in de binnenzak zit een bemoediging en de jas biedt warmte, bescherming en troost. Dit is de kennis van het woord van God en de ervaring van de intieme omgang met Hem. Weet je, een feestjurk is leuk voor de gelegenheid die er heus ook van tijd tot tijd mag zijn, maar als je ermee in de koude komt te staan heb je er niet veel aan. Laten we met beide benen op de grond blijven staan en het leven van elke dag leven zoals het komt in al zijn facetten, soms is het feest en soms gaat het ook moeizaam, maar wij mogen bij alles wat er in ons leven gebeurt dicht bij de Here God blijven en daarnaast mogen we ook dicht bij elkander blijven en elkaar opdragen en steunen in het gebed.

Psalm 62:6-9: Waarlijk, mijn ziel, keer u stil tot God, want van Hem is mijn verwachting; waarlijk, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn burcht, ik zal niet wankelen. Op God rust mijn heil en mijn eer, mijn sterke rots, mijn schuilplaats is in God. Vertrouwt op Hem te allen tijde, o volk, stort uw hart uit voor zijn aangezicht; God is ons een schuilplaats.

Hart vol chaos en verdriet
hart vol vertwijfeling en pijn,
hart vol wanhoop en vol zorg
wat zou je graag weer blij en rustig zijn.

Je zou het liefste snel willen ontwaken
uit deze boze droom die jou gevangen houdt,
en de zorgen van je schouders laten glijden
want alles ging in één moment zó fout.

Maar hieruit kun je niet ontwaken
dit is geen droom maar bittere realiteit,
toch is de nood nooit groter dan de Helper
die overal nabij is waar jij strijdt.

Hij blijft je altijd trouw terzijde
Hij houdt de dingen in Zijn hand,
en ook al kun je er niets van begrijpen
eenmaal zie je alles van Zijn kant.

Er is een rust die niet met geld te koop is
een rust die God aan Zijn beminden schenkt,
wanneer jij jouw handen leegmaakt in de Zijne
is Hij het die vervolgens daar Zijn vrede brengt.

Mijn gebed is dit, dat jij dwars door dit alles,
je gedragen voelt door Hem die jou zo zeer bemindt,
en daar tot rust komt waar Zijn stem zacht fluistert:
“Ik ben erbij, Ik houd je vast, Mijn kind!”

Mijn broer Ronald en zijn vrouw Elma.

Gisteren heb ik al een lied op de site gezet dat door mijn broer Ronald was gemaakt. Mijn broer en zijn vrouw werken in Brazilië voor deze zendingsorganisatie.   http://www.bem.nl/ Het is een prachtig mooi werk dat daar gedaan wordt.

Mijn broer maakt al heel lang muziek en doordat zijn liederen geschreven zijn vanuit zijn eigen beleving en ervaring, dus recht uit zijn hart, zijn het ook liederen die iets te zeggen hebben, ze hebben een inhoud die je raakt. Mijn broer heeft zelf ook een eigen website: http://www.heartsound.nl  om de mensen die hen steunen en ons, het thuisfront, een beetje op de hoogte te houden van alles en nu heeft hij daar gisteren zo’n prachtig mooi stukje muziek en tekst op gezet dat ik dat graag ook hier wil delen.

Het begon eigenlijk met een oproep op de website van stichting Opwekking, waarin men componisten en tekstschrijvers uitdaagde om eigen werk naar hen op te sturen, waarna een commissie de meest geschikte liederen gaat uitkiezen om opgenomen te worden in de Opwekkingsbundel. Ach, ik schrijf al bijna mijn hele leven liederen en met veel liefde. Ik nam de uitdaging dus aan en besloot een lied te maken. Ik liet me inspireren, maar ontdekte al gauw dat het geen lofprijzingslied werd en ook geen aanbiddingslied. Het werd een gebed. Mijn gebed…

Als kind werd ik vaak gepest. Ze moesten altijd mij hebben. Ik herinner me dat ik op een dag op het schoolplein stond, terwijl alle kinderen lachend om me heen stonden. Ik wilde het liefst door de grond zakken en durfde de andere kinderen niet eens aan te kijken. Maar tot mijn grote verrassing kwam één van de sterkere jongens naar me toe, sloeg zijn arm om mijn schouders en zei: “Kom op joh, trek je maar niets van hen aan…” Wat een opluchting! Opeens stond ik niet meer alleen tegenover de rest van de school, maar had ik toch nog een bondgenoot gevonden. Dat dacht ik tenminste, want voordat ik het in de gaten had, liet mijn nieuwe “vriend” me voor de ogen van iedereen struikelen en viel ik languit op de stenen. Toen werd er pas echt gelachen…

Ik schrijf deze dingen vandaag voor jou. Misschien ben je wat onzeker of voel je je bang en alleen. Er  komt  van alles op je af en je vindt het moeilijk om de weg nog te zien en Gods fluisteren nog te horen. Bidt dan in stilte het gebed maar mee: Vader houd mij vast. Je mag je eigen melodie bedenken!

                                        http://youtu.be/oQobWMkjR6o

Psalm 139:17-18: Hoe kostelijk zijn mij uw gedachten, o God, hoe overweldigend is haar getal. Wilde ik ze tellen, zij zijn talrijker dan het zand; als ik ontwaak, dan ben ik nog bij U.

Wat mooi is dit, David wist dat de gedachten die de Here God had, óók over hem, kostelijk waren. Hoeveel mensen hebben niet het idee dat God een God van wrake is, iemand die links en rechts mensen afstraft wanneer Hem dat uitkomt? En zelfs onder de christenen heerst soms de gedachte dat we gestraft worden als we het niet allemaal goed doen.

David was nou niet één van de onschuldigsten, hij was een zondaar die veel op zijn geweten had. Zo had hij de vrouw van een ander geroofd en de arme man in de voorste gelederen van zijn leger gezet zodat hij wel om móést komen. Geënsceneerde doodslag zou je kunnen zeggen. Toch wordt hij er niet om veroordeeld door menselijke rechters, maar wel door de Here God. Er staat aan het einde van II Sam 11 (waar he het hele verhaal kunt lezen) dat de zaak kwaad was in de ogen des Heren. De Here God vervolgens stuurt de profeet Natan die door middel van een verhaal probeert David tot inzicht te brengen doch er gaat geen enkel alarmbelletje af in het hoofd van David. Dit was de hele tijd al zo want David had, nadat hij Batseba voor het eerst had gezien, navraag laten doen wie zij was en te horen gekregen dat zij de vrouw van een andere man was. Vervolgens laat hij haar bij zich komen en brengt de nacht met haar door. Als hij dan later ook haar man nog de dood injaagt is de misdaad compleet en geen moment lees je iets over berouw of bedenkingen van de kant van David. Op zich opmerkelijk voor een man die toch zo gewend was alles met de Here God te delen en te bespreken. Als Natan dan uiteindelijk tot David doordringt en deze beseft hóé fout hij was, dan is ook zijn berouw ook een echt diep berouw. Dit berouw verwoord hij in een boetpsalm, Psalm 51. Daar staat onder meer in vers 5: Want ik ken mijn overtredingen, mijn zonde staat bestendig vóór mij. Met andere woorden, het klaagt hem aan en achtervolgt hem. De hele Psalm is een smeken aan God om toch zijn zonde te vergeven maar als je II Sam. 12 leest dan zie je dat, zodra David tot het inzicht gekomen is dat hij gezondigd heeft en dit ook uitspreekt, Natan, de profeet, zegt dat de Here God hem vergeven heeft. Weliswaar zit er een consequentie aan vast die David en Batseba zelf moeten dragen, maar David zal niet sterven, hij mag blijven leven. De bijbel leert dat het loon van de zonde “de dood” is, en hier wordt gezegd dat David niet zal sterven. Doch David heeft het er moeilijk mee en smeekt God om vergeving die hij al heeft ontvangen.

Is dit iets wat ons bekend voorkomt? Ik denk het wel hè? Wij kunnen soms ook nog zo lang met iets blijven tobben wat we allang beleden hebben bij de Here God en waarvoor we al vergeving hebben ontvangen. Het blijft ons vaak als een last op het hart liggen terwijl de Here God juist wil dat we verdergaan in de wetenschap dat Hij, óndanks onze fouten, óndanks ons falen, van ons houdt. Van deze zelfde David heeft God gezegd dat het een man naar Zijn hart was, dat zegt toch wel iets hè? Zo denk de Here God ook over ons, Zijn liefde is veel groter dan wij kunnen beseffen, Zijn gedachten, óók over ons, zijn veel kostelijker dan wij soms durven geloven.

Mijn zus Yvonne.

Jaren geleden heeft mijn broer een lied gemaakt, het gaat over de liefde die de Here God voor ons heeft en die Hij ons zo graag telkens weer wil bewijzen. Hij heeft de tekst en de muziek zelf gemaakt en gespeeld en mijn zus Yvonne, zingt het.

http://youtu.be/hmNGiY5eE_M

De draaibrug in Middelbrug.

Wij hebben hier in Middelburg 2 bruggen die over het kanaal voeren, de ene is een draaibrug en de andere is een ophaalbrug. Toen ik voor de eerste keer in Middelburg kwam was dat op uitnodiging van een gezin dat wij hadden leren kennen omdat de man voorganger was en regelmatig bij ons in Lekkerkerk kwam spreken. Er zou in Middelburg een tentcampagne georganiseerd worden en wij (mijn broer, een vriendin en ik) zouden daaraan mee gaan werken, samen met de plaatselijke jeugdgroep die we inmiddels ook hadden leren kennen, en we mochten dan bij die mensen, en ook bij andere gezinnen, logeren. Onze logeerplek was trouwnes in Arnemuiden, zo’n 5 kilometer bij Middelburg vandaan. Het was een hele ervaring die eerste tentcampagne. Een hele mooie ervaring waar we allemaal van genoten hebben. Er waren een heleboel medewerkers, veel jongemensen van onze eigen leeftijd (18 jaar) en ook ouderen natuurlijk. Elke dag gingen we ook de straat op om te evangeliseren en mensen uit te nodigen voor de samenkomst. Ook voor de kinderen was er op de woensdagmiddag iets leuks te doen, we hebben zelfs Aad Peters nog een middag gehad met zijn poppen. Er was veel belangstelling en er zijn ook mensen tot geloof gekomen tijdens die campagne. Die goeie oude tijd:-)

Op een middag gingen mijn vriendin en ik eens een beetje rondkijken in Middelburg en op een gegeven moment kwamen we bij de draaibrug die je vanaf het station als eerste tegenkomt. Al meerdere keren hadden we staan kijken naar de voorbijvarende boten als de brug open was en die middag zeiden we tegen elkaar dat we eigenlijk best wel gewoon óp de brug konden blijven staan als hij open ging. Wat kon er nou gebeuren, hij draaide alleen maar en ging toch niet de hoogte in zoals die andere brug. Zo gezegd zo gedaan, op het moment dat de bellen begonnen te rinkelen gingen wij de brug op, net voor de slagbomen dichtgingen, en wij gingen aan de reling staan, klaar voor het avontuur, tot we opeens een stem uit de lucht hoorden vragen of de dames van de brug af wilden gaan. We keken elkaar lichtelijk geschrokken aan want er was helemaal geen brugwachtershuisje op de brug. We gingen snel beschaamd de brug af en nader onderzoek leerde ons dat er bij de ophaalbrug wél een brugwachtershuisje was en dat men van daaruit waarschijnlijk via een camera kon zien wat er op de draaibrug gebeurde. Er hing een grote luidspreker waardoor de brugwachter ons had kunnen toespreken. Haha, ik zie nog de enigszins spottende lachjes van de omstanders.  

Een stem uit de hemel die je toeroept wanneer je iets niet goed doet, dat zouden we elke dag wel willen. Soms is het best lastig om goede keuzes te maken, dan lijkt het aan de ene kant heel logisch om een bepaalde keuze te maken, maar er is soms ook een klein waarschuwingsstemmetje in ons achterhoofd. En wat dan te doen? Met anderen overleggen is een mogelijkheid, alle voors en tegens afwegen is een mogelijkheid, alles negeren en impulsief dat doen wat je al van plan was is een mogelijkheid, blijven aarzelen en geen beslissing nemen, het kan allemaal. Elke situatie is weer verschillend. Maar is er dan geen simpele manier om altijd het goede te doen? altijd de juiste weg te bewandelen en de juiste keuzes te maken? Nee, ik denk het niet, het zal wel altijd lastig blijven. Er zijn in de bijbel een aantal voorbeelden te noemen van mensen die Gods stem uit de hemel hebben gehoord, en ook nu gebeurt het nog weleens dat mensen een stem horen spreken, maar dan blijft het ook bij een uitzondering.

Als het om ons dagelijks leven gaat, en de daarbij behorende keuzes en beslissingen die wij moeten maken en nemen, dan vind ik het zo mooi wat er staat in Spreuken 3: 5-6:Vertrouw op de HERE met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden recht maken.  En een andere tekst die hier ook zo mooi op aansluit is Psalm 32:8: Ik leer en onderwijs u aangaande de weg die gij gaan moet; Ik raad u; mijn oog is op u. Wij mogen alles met onze hemelse Vader bespreken en Hem in alles raadplegen en Hij wil ons leiden, soms door ZIjn woord, de bijbel, en soms gewoon door in ons hart de zekerheid te geven dat dingen goed zijn, óf juist niet. Als we goed luisteren dat “horen” we nog steeds Zijn stem, diep in ons hart.

Als er iemand in de bijbel is waarvan we kunnen zien dat hij altijd weer geleid werd door de Here, dan was dat wel David, en wat hij vroeg was dit in Psalm 25:4-5: HERE, maak mij uw wegen bekend, leer mij uw paden, leid mij in uw waarheid en leer mij, want Gij zijt de God mijns heils, U verwacht ik de ganse dag. Is dat ook ons gebed vandaag?

Ik zag vanavond even een voorstukje van een nieuw programma dat binnenkort uitgezonden zal worden. Het gaat over een gezin dat binnen enkele dagen uit een aantal honden mag kiezen welk hondje het beste bij hun gezin past en mag blijven. Geen idee hoe dat precies in zijn werk zal gaan maar je zag een paar beelden waarin één zo’n hond heel hard door het huis rende en eerst tegen de deur op ging staan om hem open te doen en vervolgens met de voorpoten op de vensterbank naar buiten ging kijken. Haha, het was zo’n boxer geloof ik.

Weet je, dieren kunnen zich niet anders voordoen dan ze zijn, ze kunnen alleen zichzelf zijn, of een ander dat nou leuk vindt of niet. De honden die niet aan de eisen voldoen worden stuk voor stuk weggestuurd maar ook dat kan het gedrag van de honden uiteraard niet beïnvloeden.  Toch grappig want hoe anders is het bij de mensen. Velen van ons doen zich vaak wél anders voor in gezelschap, oh, niet met kwade bedoelingen hoor, maar we willen graag geaccepteerd worden door anderen, aardig gevonden worden. Wanneer we ergens op bezoek gaan kleden we ons netjes aan en we zullen zeker geen heibel veroorzaken. We antwoorden beleefd op vragen, informeren ook zelf naar de interesses van de ander en als er kinderen aanwezig zijn zullen we die vriendelijk bejegenen, ten eerste omdat we ervan houden (althans de meeste mensen houden van kinderen) maar ten tweede ook omdat we vriendelijk willen overkomen. Ach, daar is op zich niets mis mee, deels zijn het ook gewoon fatsoensnormen.

Toch eenmaal thuis gaan de maskers af en kunnen we weer gewoon onszelf zijn. Wellicht is het onze kwetsbaarheid die ons van tijd tot tijd een masker doet dragen en zijn we bang voor afwijzing of pijn. We zijn bang dat we weggestuurd worden en soms gaat dit gevoel ook door in de relatie die we met de Here God mogen hebben. Ook daar zijn we geneigd om te proberen alles zo goed mogelijk te doen opdat wij maar geliefd zullen worden. Dit zorgt vaak voor stress en uitputting omdat, hoe graag we het ook willen, we toch dikwijls nog de fout ingaan en dan, inplaats van het te belijden en de vergeving te accepteren, we alsmaar bezig blijven ons schuldig te voelen. Hoe geweldig is het dan toch om ons telkens weer te realiseren dat de liefde van de Here God voor ons zó onvoorwaardelijk is. De bijbel zegt dat wij liefhebben omdat Hij ons éérst heeft liefgehad. We hoeven niet bang te zijn dat we afgewezen worden, In Joh. 6:37 zegt de Here Jezus: Iedereen die de Vader aan Mij toevertrouwt, zal bij Mij komen, en niemand die bij Me komt, zal Ik afwijzen. Dat is zo’n mooie gedachte, het brengt ook een stuk ontspanning, we hoeven ons niet anders, niet mooier voor te doen, we zijn geliefd en we mogen “blijven”.

Romeinen 5 : 8: ’God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.’Toen wij nog zondaars waren………wat een liefde!

Elly en Rikkert hebben weleens een cd gemaakt die “Maskers af” heet en ook voor ons mag het zo zijn, we mogen onze maskers afleggen en onszelf tevoorschijn laten komen. Gewoon zoals we zijn, als we goed genoeg zijn voor de Allerhoogste God, onze liefdevolle Vader, wat willen we dan nog meer?