v.l.n.r. Boaz, Stefanie, Noa en Matthijs.

Ik verwacht de HERE,
mijn ziel verwacht en ik hoop op Zijn woord;
mijn ziel wacht op de Here,
meer dan wachters op de morgen,
wachters op de morgen.

Psalm 130: 5-6.

Op 2 Maart 2012 heeft de Here mijn schoonzoon Matthijs, op 32 jarige leeftijd thuisgehaald.

In November 2011 werd bekend dat de hersentumor gegroeid en uitgezaaid was en dat er voor hem geen behandeling meer mogelijk was. De foto hierboven is gemaakt met kerst 2011, toen ging het al niet goed met hem maar daarna ging het snel achteruit. Vanaf Januari ben ik bijna voortdurend bij mijn dochter en schoonzoon en de kinderen geweest en na een moeilijke en zware periode is Matthijs in de nacht van donderdag op vrijdag 2 Maart, om halfvijf thuis ingeslapen. Voor Matthijs is de strijd gestreden, hij mag daar zijn waarnaar hij verlangde, bij zijn hemelse Papa, Thuis !

Voor Stefanie en de kinderen is nu een moeilijke tijd aangebroken, zij moeten verder zonder man en papa. Stefanie is pas 27 jaar oud en de kinderen 3 en 4, en ze hebben veel verdriet. De kinderen weten dat papa nu bij de Here Jezus mag wonen maar ze missen hem heel erg. Ook mijn dochter Stefanie heeft het erg moeilijk, toch is ze zo enorm dapper, ze weet de kinderen op een goede manier op te vangen en ze weet zich staande te houden op een wijze die absoluut respect afdwingt. Zelf zei ze, tijdens de begrafenis, “Matthijs droeg ons op handen en daarom vallen we nu des te harder, maar ik weet ook dat er grotere handen zijn die ons nu opvangen”. Zij weet dat de Here God er voor hen is en dat geeft troost en het zal haar ook weer nieuwe moed en kracht geven. Het verdriet is soms overweldigend en dat kan ze gelukkig ook uiten, daar ben ik blij om, en samen met de kinderen zal ze, na deze eerste woelige en drukke periode, een nieuw leven op moeten bouwen zonder Matthijs maar mét de hulp en de liefde van de Here God. Uiteraard staan wij allen (zowel onze familie, alsook de familie van Matthijs) biddend en helpend om hen heen. Voorlopig laten we haar niet alleen en zijn we bij haar en de kinderen om langzaam die overgang te gaan maken.

Ik wil eenieder bedanken voor de gebeden die naar de Here zijn opgezonden voor mijn schoonzoon Matthijs en ik zou tegelijk willen vragen om Stefanie, Boaz en Noa verder bij de Here te brengen opdat zij zich gedragen mogen weten in deze verdrietige tijd.

Liefs,

Ingrid.

Ja, dat vind ik ook, maar niet vanwege de kado’s of het eten, het is vanwege de reden dat wij kerst kúnnen vieren. Het feit dat de Here Jezus naar de aarde kwam maakt het zo bijzonder. Hij is de reden dat wij feest mogen vieren. Gisteren waren 2 van mijn kleindochters hier, Sanne van 7 en Elise van net 5. Ik vroeg hoe het op school was geweest en of ze ook aan het oefenen zijn om kerstliedjes te zingen en toen vroeg ik ook of ze weten wat het kerstfeest ook alweer betekent? Dat wisten ze heel goed, dat de Here Jezus als een kindje werd geboren om ervoor te zorgen dat wij later naar de hemel mogen gaan. Het evangelie in een notendop, maar zo is het wel hè? Als je erover nadenkt is het heel erg mooi en bijzonder. We gaan over enkele weken ook weer aan een nieuw jaar beginnen en niemand weet wat de toekomst ons zal brengen. Zowel voor een ieder persoonlijk, alsook politiek gezien, niet alleen in Nederland maar ook voor de gehele wereldeconomie zijn het onzekere tijden. Je weet vandaag niet wat je morgen te wachten staat en ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die daar bang van worden, die er slapeloze nachten van hebben, Maar wij zijn bevoorrecht, wij mogen kinderen zijn van Vader God. Hij overziet alles, Hij weet wél wat er gaat gebeuren en wij mogen bij Hem schuilen.

Het staat er zo mooi in Psalm 91: 1-2: Wie schuilt bij de Allerhoogste God, kan rustig slapen, want de Almachtige werpt Zijn schaduw over hem. Ik getuig daarvan en zeg tegen de HERE: U bent mijn toevlucht; bij U ben ik veilig en geborgen. U bent mijn God en ik vertrouw alleen op U. En in vers 4 staat: Met Zijn vlerken beschermt Hij u, en onder Zijn vleugelen vindt gij een toevlucht; Zijn trouw is schild en pantser.

De Here Jezus kwam naar deze aarde als een klein kindje en groeide uit tot een man, een man die welbewust al onze zonden op zich nam en aan het kruis stierf, waarmee Hij de prijs betaalde en ons vrijkocht. Tevens zorgde Hij er op dat moment voor dat de weg tussen God en ons weer geopend werd en langs deze weg mogen wij naar Vader God gaan. Bij Hem mogen wij schuilen en ons veilig weten, wát er ook gebeurt en hoe het er ook uitziet in onze levens. Is dát niet de allermooiste reden om kerstfeest te vieren? En dan niet één keer per jaar, nee gewoon iedere dag!

In de bijbel wordt er gesproken over het feit dat wij ons in geen ding bezorgd moeten maken,  dat staat in Filipp.4:6-7: Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus. Wanneer je deze woorden leest staat het er heel simpel, maar zo simpel is het niet als je dit ook werkelijk in praktijk wilt brengen in moeilijke situaties. Ik merk het zelf ook, het ene moment geef je alles weer in de handen van de Here en het volgende ben je er toch weer mee bezig. Toch merk ik dat er wel een enorme kracht schuilt in het praktiseren van deze woorden. Wanneer ik mijn gedachten en gevoelens de vrije loop laat, vult mijn geest en mijn lichaam zich met stress, angst, zorg en verdriet. Dat voelt niet fijn, je wordt er zo gespannen van en je kunt geen moment rust vinden. En dan komt er soms ineens een mooi woord uit de bijbel, een lied of een uitspraak van iemand, die je hart echt raakt en je er opnieuw bij bepaalt dat het geen enkel nut heeft om zo gestresst en gespannen te zijn, ik kan er de situatie niet mee veranderen. Op zo’n moment besef ik weer dat ik die rust bij Hem mag zoeken en dat voel ik in mijn geest en in mijn lichaam, er komt rust, er komt, zoals het er zo mooi staat, die vrede Gods die alle verstand te boven gaat die in staat is om mijn hart en mijn gedachten te behoeden. Dat is zoiets moois en kostbaars, iets dat ik me telkens weer voorhoud op de momenten dat de angst en zorg opnieuw toe wil slaan. Het is een leerproces, jawel, maar wel zeer de moeite waard!

Gisterenmorgen kreeg ik opeens een lied in gedachten dat we vroeger, toen ik pas tot geloof gekomen was, weleens zongen. Ik heb het in de afgelopen 35 jaar niet meer gehoord of gezongen maar gisteren zat het opeens in mijn gedachten. Ik kende alleen het eerste couplet en het refrein nog en ben toen de rest op gaan zoeken. Ik heb het gevonden en de woorden van dit lied zijn zo prachtig en ook zo bemoedigend. Ik wil het vandaag, ter bemoediging voor een ieder, meegeven.

Glorieklokken nummer 42.

1. O ziel, wees niet ontmoedigd,
Uw Vader kent uw nood. 
Vertrouw op zijn beloften,
Zijn trouw is wondergroot

2. Hij vraagt een vast vertrouwen,
O, neem Hem op zijn Woord.
Hij zal u niet beschamen,
Ga in ‘t geloof steeds voort.

3. Een Hoorder der gebeden,
Is Jezus, onze Heer.
Hij kan steeds uitkomst schenken,
En redt ons keer op keer.

4. Ja,   tekenen  en  wond’ren,
Doet Hij op uw gebed,
Uit duizenden gevaren,
Heeft Hij uw ziel gered.

5. O blijf steeds op Hem bouwen,
Wat baat u al ‘t getreur?
Weg twijfel, last en zorgen,
Uw Heer stelt nooit teleur.

Koor. Het is waarlijk wondervol wat de Heer kan doen!
Het is waarlijk wondervol,  Het is waarlijk wondervol,
Het is waarlijk wondervol wat de Heer kan doen
Als ‘k op Hem vertrouw.

Vorige week maandag moest mijn schoonzoon weer een periodieke scan. Zoals de meesten weten is er bij hem, nu bijna 2 jaar geleden, een hersentumor ontdekt en zijn er al een hoop nare dingen gebeurd. Hij heeft een paar operaties gehad, bestralingen, nu net een jaar chemo achter de rug, hij heeft verschillende keren op het randje van de dood gezweefd. maar de laatste maanden ging het wel goed. Hij is een stuk helderder geworden, heeft een tijd revalidatie gehad en dat heeft hem ook geholpen en hij was op therapeutische basis alweer een paar dagen aan het werk gegaan. De laatste 2 scans wezen uit dat hij stabiel was maar de laatste week voordat hij deze scan moest laten maken, voelde hij zich niet zo goed. Op de maandag dat ze naar het ziekenhuis gingen zei hij tegen mijn dochter dat hij vreesde dat het niet goed was. Op dinsdagmorgen zouden ze de uitslag krijgen en in de nacht van maandag op dinsdag werd mijn schoonzoon erg ziek. Hij begon te spugen zonder eind, was zijn coördinatie kwijt en kon niet mee voor de uitslag waarop mijn dochter alleen gegaan was. Ik wist dat niet en zat thuis, zenuwachtig, op haar telefoontje te wachten. Ze belde en was totaal over haar toeren. Ik kon haar niet verstaan omdat ze zo hard huilde. Uiteindelijk begreep ik dan dat de arts had verteld, en laten zien op de foto’s, dat de tumor weer net zo groot was als voor de operatie van vorig jaar, en dat hij daarnaast ook nog een paar andere plekken in het hoofd had waar tumoren zaten nu. Een behandeling is niet meer mogelijk en het enige dat eventueel nog zou kunnen was een andere soort chemo, die maar bij hooguit 20% van de mensen aanslaat en die dan misschien zijn leven nog wat kan rekken. Of dat 2 weken is of een paar maanden kon de arts niet zeggen. Met deze boodschap moest mijn dochter naar huis, een boodschap die ook voor haar schoonouders een gigantische klap was. Mijn schoonzoon moest ‘s middags direct opgenomen worden i.v.m. het spugen en de andere klachten. Mijn andere drie kinderen en ikzelf zijn onmiddellijk in de auto gestapt en ernaartoe gegaan. Ik had mijn spullen meegenomen zodat ik bij mijn dochter kon blijven. We waren allemaal heel erg ontdaan en geschrokken.

Toen de kinderen ‘s avonds naar huis gingen ben ik gebleven. Mijn schoonzoon heeft een paar dagen in het ziekenhuis gelegen en hijzelf was eigenlijk het meest rustig eronder, hij vond dat er toch geen betere plaats is om naartoe te gaan dan naar de Here God, en wat dat betreft heeft hij gelijk, maar voor de rest is het natuurlijk heel erg verdrietig als je 31 bent en een vrouw van 27 hebt en 2 kindjes van 3 en 4 jaar oud. Op vrijdag mocht hij naar huis en mijn dochter had ook een mailtje gestuurd naar allerlei mensen die heel erg meeleven, waaronder ook naar hun gemeente. Ze kreeg een mailtje terug met de mededeling dat er op die vrijdagavond in hun gemeente een genezingsdienst zou worden gehouden met Jan Zijlstra. Nou is mijn schoonzoon groot geworden in een wat behoudende kerk en pas in deze gemeente terecht gekomen na zijn bekering toen hij al volwassen was en wat dit soort dingen betreft was hij ook nogal behoudend. Maar toen mijn dochter hem vertelde van de dienst wilde hij, tot haar grote verbazing, wel mee en ze zijn gegaan. Het was een mooie avond en er is ook specifiek voor hen gebeden, waarna ze blij thuiskwamen. Ze hadden sowieso al besloten dat ze die chemo niet meer wilden doen en hebben tegen de dokter getuigd dat zij geloven in een God die grote dingen doet. Ze zijn min of meer uitgelachen door de dokter maar ze hebben hun vertrouwen op de Here God gesteld en blijven getuigen van Zijn grootheid, ondanks alles.

Ik zou eenieder willen vragen om mee te bidden voor deze twee dappere jonge mensen en ze op te dragen aan de Here God. Hij heeft en houdt alle dingen in Zijn hand!

De 2e plaats.

Nou, vanmiddag heb ik gehoord dat ik 2e ben geworden bij de schrijfwedstrijd. Leuk hè? Toch mooi dat ik zo ver ben gekomen. Als het goed is heb ik ook nog iets gewonnen maar ik weet niet wat. Het wordt me komende week toegestuurd dus ik ben benieuwd In ieder geval wil ik iedereen bedanken voor het stemmen!!!

                                          *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *

Ik hoorde vandeweek weer iets wat ik al eerder had gehoord, namelijk dat er zoveel jonge meisjes zijn die zich spiegelen aan van die superdunne modellen, zó willen ze ook zijn. Het gevolg is vaak een eetstoornis zoals anorexia. Deze jonge meisjes hebben het idee dat dit het ultieme voorbeeld voor hen is. Toch is niets minder waar. De “normale” samenleving is een bonte mengeling van allerlei verschillende mensen waartoe wij allen behoren, allemaal op onze eigen manier uniek en bijzonder. We “mogen” er stuk voor stuk zijn, sterker nog, we zijn bedoeld om er te zijn.

Ook in onze christelijke kringen heerst er vaak een misvatting en bekijkt men de zaken op een irreële manier. Er wordt nogal eens gedacht (en soms ook gepredikt) dat we te allen tijde onze feestjurk aan moeten hebben en dat de doordeweekse jas niet goed genoeg meer is. Waarmee ik bedoel dat men van hoogtepunt naar hoogtepunt wil terwijl ieder mens toch ook de doordeweekse dagen kent waarin men juist zo hard behoefte heeft aan de basis, het simpele evangelie, de boodschap van liefde, heil, vertroosting en verlossing. Iedereen zou vreemd opkijken als een vriend zou vertellen dat hij/zij nooit anders doet dan feestvieren. Iedere dag opnieuw, altijd maar weer, dat is niet normaal zouden we denken. Ook in ons leven als kinderen van God is het niet zo dat we iedere dag feestvieren. Oh ja, we zijn wél iedere dag opnieuw dankbaar voor het feit dat wij kinderen van de Here God mógen zijn, en ook dat de Here Jezus voor ons aan het kruis ging, jawel, absoluut, maar dat neemt niet weg dat de omstandigheden van ons leven lang niet altijd feestelijk zijn.

Deze week kreeg ik van 4 verschillende mensen e-mailtjes over de nood in hun leven. Ernstige nood die een heel mensenleven, en de levens van hen daaromheen, op de kop zet. Deze mensen houden zich vast aan Gods woord, aan Zijn beloften en putten daar troost en moed uit. Deze mensen lopen niet in hun feestkleding maar ze hebben wel dringend behoefte aan hun doordeweekse jas, die jas waar in de ene zak een stukje hoop zit en in de andere een belofte, in de binnenzak zit een bemoediging en de jas biedt warmte, bescherming en troost. Dit is de kennis van het woord van God en de ervaring van de intieme omgang met Hem. Weet je, een feestjurk is leuk voor de gelegenheid die er heus ook van tijd tot tijd mag zijn, maar als je ermee in de koude komt te staan heb je er niet veel aan. Laten we met beide benen op de grond blijven staan en het leven van elke dag leven zoals het komt in al zijn facetten, soms is het feest en soms gaat het ook moeizaam, maar wij mogen bij alles wat er in ons leven gebeurt dicht bij de Here God blijven en daarnaast mogen we ook dicht bij elkander blijven en elkaar opdragen en steunen in het gebed.

Psalm 62:6-9: Waarlijk, mijn ziel, keer u stil tot God, want van Hem is mijn verwachting; waarlijk, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn burcht, ik zal niet wankelen. Op God rust mijn heil en mijn eer, mijn sterke rots, mijn schuilplaats is in God. Vertrouwt op Hem te allen tijde, o volk, stort uw hart uit voor zijn aangezicht; God is ons een schuilplaats.

Je zou het liefste snel willen ontwaken
uit deze boze droom die jou gevangen houdt,
en de zorgen van je schouders laten glijden
want alles ging in één moment zó fout.

Maar hieruit kun je niet ontwaken
dit is geen droom maar bittere realiteit,
toch is de nood nooit groter dan de Helper
die overal nabij is waar jij strijdt.

Hij blijft je altijd trouw terzijde
Hij houdt de dingen in Zijn hand,
en ook al kun je er niets van begrijpen
eenmaal zie je alles van Zijn kant.

Er is een rust die niet met geld te koop is
een rust die God aan Zijn beminden schenkt,
wanneer jij jouw handen leegmaakt in de Zijne
is Hij het die vervolgens daar Zijn vrede brengt.

Mijn gebed is dit, dat jij dwars door dit alles,
je gedragen voelt door Hem die jou zo zeer bemindt,
en daar tot rust komt waar Zijn stem zacht fluistert:
“Ik ben erbij, Ik houd je vast, Mijn kind!”

Mijn broer Ronald en zijn vrouw Elma.

Gisteren heb ik al een lied op de site gezet dat door mijn broer Ronald was gemaakt. Mijn broer en zijn vrouw werken in Brazilië voor deze zendingsorganisatie.   http://www.bem.nl/ Het is een prachtig mooi werk dat daar gedaan wordt.

Mijn broer maakt al heel lang muziek en doordat zijn liederen geschreven zijn vanuit zijn eigen beleving en ervaring, dus recht uit zijn hart, zijn het ook liederen die iets te zeggen hebben, ze hebben een inhoud die je raakt. Mijn broer heeft zelf ook een eigen website: http://www.heartsound.nl  om de mensen die hen steunen en ons, het thuisfront, een beetje op de hoogte te houden van alles en nu heeft hij daar gisteren zo’n prachtig mooi stukje muziek en tekst op gezet dat ik dat graag ook hier wil delen.

Het begon eigenlijk met een oproep op de website van stichting Opwekking, waarin men componisten en tekstschrijvers uitdaagde om eigen werk naar hen op te sturen, waarna een commissie de meest geschikte liederen gaat uitkiezen om opgenomen te worden in de Opwekkingsbundel. Ach, ik schrijf al bijna mijn hele leven liederen en met veel liefde. Ik nam de uitdaging dus aan en besloot een lied te maken. Ik liet me inspireren, maar ontdekte al gauw dat het geen lofprijzingslied werd en ook geen aanbiddingslied. Het werd een gebed. Mijn gebed…

Als kind werd ik vaak gepest. Ze moesten altijd mij hebben. Ik herinner me dat ik op een dag op het schoolplein stond, terwijl alle kinderen lachend om me heen stonden. Ik wilde het liefst door de grond zakken en durfde de andere kinderen niet eens aan te kijken. Maar tot mijn grote verrassing kwam één van de sterkere jongens naar me toe, sloeg zijn arm om mijn schouders en zei: “Kom op joh, trek je maar niets van hen aan…” Wat een opluchting! Opeens stond ik niet meer alleen tegenover de rest van de school, maar had ik toch nog een bondgenoot gevonden. Dat dacht ik tenminste, want voordat ik het in de gaten had, liet mijn nieuwe “vriend” me voor de ogen van iedereen struikelen en viel ik languit op de stenen. Toen werd er pas echt gelachen…

Ik schrijf deze dingen vandaag voor jou. Misschien ben je wat onzeker of voel je je bang en alleen. Er  komt  van alles op je af en je vindt het moeilijk om de weg nog te zien en Gods fluisteren nog te horen. Bidt dan in stilte het gebed maar mee: Vader houd mij vast. Je mag je eigen melodie bedenken!

                                        http://youtu.be/oQobWMkjR6o

Wat mooi is dit, David wist dat de gedachten die de Here God had, óók over hem, kostelijk waren. Hoeveel mensen hebben niet het idee dat God een God van wrake is, iemand die links en rechts mensen afstraft wanneer Hem dat uitkomt? En zelfs onder de christenen heerst soms de gedachte dat we gestraft worden als we het niet allemaal goed doen.

David was nou niet één van de onschuldigsten, hij was een zondaar die veel op zijn geweten had. Zo had hij de vrouw van een ander geroofd en de arme man in de voorste gelederen van zijn leger gezet zodat hij wel om móést komen. Geënsceneerde doodslag zou je kunnen zeggen. Toch wordt hij er niet om veroordeeld door menselijke rechters, maar wel door de Here God. Er staat aan het einde van II Sam 11 (waar he het hele verhaal kunt lezen) dat de zaak kwaad was in de ogen des Heren. De Here God vervolgens stuurt de profeet Natan die door middel van een verhaal probeert David tot inzicht te brengen doch er gaat geen enkel alarmbelletje af in het hoofd van David. Dit was de hele tijd al zo want David had, nadat hij Batseba voor het eerst had gezien, navraag laten doen wie zij was en te horen gekregen dat zij de vrouw van een andere man was. Vervolgens laat hij haar bij zich komen en brengt de nacht met haar door. Als hij dan later ook haar man nog de dood injaagt is de misdaad compleet en geen moment lees je iets over berouw of bedenkingen van de kant van David. Op zich opmerkelijk voor een man die toch zo gewend was alles met de Here God te delen en te bespreken. Als Natan dan uiteindelijk tot David doordringt en deze beseft hóé fout hij was, dan is ook zijn berouw ook een echt diep berouw. Dit berouw verwoord hij in een boetpsalm, Psalm 51. Daar staat onder meer in vers 5: Want ik ken mijn overtredingen, mijn zonde staat bestendig vóór mij. Met andere woorden, het klaagt hem aan en achtervolgt hem. De hele Psalm is een smeken aan God om toch zijn zonde te vergeven maar als je II Sam. 12 leest dan zie je dat, zodra David tot het inzicht gekomen is dat hij gezondigd heeft en dit ook uitspreekt, Natan, de profeet, zegt dat de Here God hem vergeven heeft. Weliswaar zit er een consequentie aan vast die David en Batseba zelf moeten dragen, maar David zal niet sterven, hij mag blijven leven. De bijbel leert dat het loon van de zonde “de dood” is, en hier wordt gezegd dat David niet zal sterven. Doch David heeft het er moeilijk mee en smeekt God om vergeving die hij al heeft ontvangen.

Is dit iets wat ons bekend voorkomt? Ik denk het wel hè? Wij kunnen soms ook nog zo lang met iets blijven tobben wat we allang beleden hebben bij de Here God en waarvoor we al vergeving hebben ontvangen. Het blijft ons vaak als een last op het hart liggen terwijl de Here God juist wil dat we verdergaan in de wetenschap dat Hij, óndanks onze fouten, óndanks ons falen, van ons houdt. Van deze zelfde David heeft God gezegd dat het een man naar Zijn hart was, dat zegt toch wel iets hè? Zo denk de Here God ook over ons, Zijn liefde is veel groter dan wij kunnen beseffen, Zijn gedachten, óók over ons, zijn veel kostelijker dan wij soms durven geloven.

Mijn zus Yvonne.

Jaren geleden heeft mijn broer een lied gemaakt, het gaat over de liefde die de Here God voor ons heeft en die Hij ons zo graag telkens weer wil bewijzen. Hij heeft de tekst en de muziek zelf gemaakt en gespeeld en mijn zus Yvonne, zingt het.

http://youtu.be/hmNGiY5eE_M

De draaibrug in Middelbrug.

Wij hebben hier in Middelburg 2 bruggen die over het kanaal voeren, de ene is een draaibrug en de andere is een ophaalbrug. Toen ik voor de eerste keer in Middelburg kwam was dat op uitnodiging van een gezin dat wij hadden leren kennen omdat de man voorganger was en regelmatig bij ons in Lekkerkerk kwam spreken. Er zou in Middelburg een tentcampagne georganiseerd worden en wij (mijn broer, een vriendin en ik) zouden daaraan mee gaan werken, samen met de plaatselijke jeugdgroep die we inmiddels ook hadden leren kennen, en we mochten dan bij die mensen, en ook bij andere gezinnen, logeren. Onze logeerplek was trouwnes in Arnemuiden, zo’n 5 kilometer bij Middelburg vandaan. Het was een hele ervaring die eerste tentcampagne. Een hele mooie ervaring waar we allemaal van genoten hebben. Er waren een heleboel medewerkers, veel jongemensen van onze eigen leeftijd (18 jaar) en ook ouderen natuurlijk. Elke dag gingen we ook de straat op om te evangeliseren en mensen uit te nodigen voor de samenkomst. Ook voor de kinderen was er op de woensdagmiddag iets leuks te doen, we hebben zelfs Aad Peters nog een middag gehad met zijn poppen. Er was veel belangstelling en er zijn ook mensen tot geloof gekomen tijdens die campagne. Die goeie oude tijd:-)

Op een middag gingen mijn vriendin en ik eens een beetje rondkijken in Middelburg en op een gegeven moment kwamen we bij de draaibrug die je vanaf het station als eerste tegenkomt. Al meerdere keren hadden we staan kijken naar de voorbijvarende boten als de brug open was en die middag zeiden we tegen elkaar dat we eigenlijk best wel gewoon óp de brug konden blijven staan als hij open ging. Wat kon er nou gebeuren, hij draaide alleen maar en ging toch niet de hoogte in zoals die andere brug. Zo gezegd zo gedaan, op het moment dat de bellen begonnen te rinkelen gingen wij de brug op, net voor de slagbomen dichtgingen, en wij gingen aan de reling staan, klaar voor het avontuur, tot we opeens een stem uit de lucht hoorden vragen of de dames van de brug af wilden gaan. We keken elkaar lichtelijk geschrokken aan want er was helemaal geen brugwachtershuisje op de brug. We gingen snel beschaamd de brug af en nader onderzoek leerde ons dat er bij de ophaalbrug wél een brugwachtershuisje was en dat men van daaruit waarschijnlijk via een camera kon zien wat er op de draaibrug gebeurde. Er hing een grote luidspreker waardoor de brugwachter ons had kunnen toespreken. Haha, ik zie nog de enigszins spottende lachjes van de omstanders.  

Een stem uit de hemel die je toeroept wanneer je iets niet goed doet, dat zouden we elke dag wel willen. Soms is het best lastig om goede keuzes te maken, dan lijkt het aan de ene kant heel logisch om een bepaalde keuze te maken, maar er is soms ook een klein waarschuwingsstemmetje in ons achterhoofd. En wat dan te doen? Met anderen overleggen is een mogelijkheid, alle voors en tegens afwegen is een mogelijkheid, alles negeren en impulsief dat doen wat je al van plan was is een mogelijkheid, blijven aarzelen en geen beslissing nemen, het kan allemaal. Elke situatie is weer verschillend. Maar is er dan geen simpele manier om altijd het goede te doen? altijd de juiste weg te bewandelen en de juiste keuzes te maken? Nee, ik denk het niet, het zal wel altijd lastig blijven. Er zijn in de bijbel een aantal voorbeelden te noemen van mensen die Gods stem uit de hemel hebben gehoord, en ook nu gebeurt het nog weleens dat mensen een stem horen spreken, maar dan blijft het ook bij een uitzondering.

Als het om ons dagelijks leven gaat, en de daarbij behorende keuzes en beslissingen die wij moeten maken en nemen, dan vind ik het zo mooi wat er staat in Spreuken 3: 5-6:Vertrouw op de HERE met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden recht maken.  En een andere tekst die hier ook zo mooi op aansluit is Psalm 32:8: Ik leer en onderwijs u aangaande de weg die gij gaan moet; Ik raad u; mijn oog is op u. Wij mogen alles met onze hemelse Vader bespreken en Hem in alles raadplegen en Hij wil ons leiden, soms door ZIjn woord, de bijbel, en soms gewoon door in ons hart de zekerheid te geven dat dingen goed zijn, óf juist niet. Als we goed luisteren dat “horen” we nog steeds Zijn stem, diep in ons hart.

Als er iemand in de bijbel is waarvan we kunnen zien dat hij altijd weer geleid werd door de Here, dan was dat wel David, en wat hij vroeg was dit in Psalm 25:4-5: HERE, maak mij uw wegen bekend, leer mij uw paden, leid mij in uw waarheid en leer mij, want Gij zijt de God mijns heils, U verwacht ik de ganse dag. Is dat ook ons gebed vandaag?

Weet je, dieren kunnen zich niet anders voordoen dan ze zijn, ze kunnen alleen zichzelf zijn, of een ander dat nou leuk vindt of niet. De honden die niet aan de eisen voldoen worden stuk voor stuk weggestuurd maar ook dat kan het gedrag van de honden uiteraard niet beïnvloeden.  Toch grappig want hoe anders is het bij de mensen. Velen van ons doen zich vaak wél anders voor in gezelschap, oh, niet met kwade bedoelingen hoor, maar we willen graag geaccepteerd worden door anderen, aardig gevonden worden. Wanneer we ergens op bezoek gaan kleden we ons netjes aan en we zullen zeker geen heibel veroorzaken. We antwoorden beleefd op vragen, informeren ook zelf naar de interesses van de ander en als er kinderen aanwezig zijn zullen we die vriendelijk bejegenen, ten eerste omdat we ervan houden (althans de meeste mensen houden van kinderen) maar ten tweede ook omdat we vriendelijk willen overkomen. Ach, daar is op zich niets mis mee, deels zijn het ook gewoon fatsoensnormen.

Toch eenmaal thuis gaan de maskers af en kunnen we weer gewoon onszelf zijn. Wellicht is het onze kwetsbaarheid die ons van tijd tot tijd een masker doet dragen en zijn we bang voor afwijzing of pijn. We zijn bang dat we weggestuurd worden en soms gaat dit gevoel ook door in de relatie die we met de Here God mogen hebben. Ook daar zijn we geneigd om te proberen alles zo goed mogelijk te doen opdat wij maar geliefd zullen worden. Dit zorgt vaak voor stress en uitputting omdat, hoe graag we het ook willen, we toch dikwijls nog de fout ingaan en dan, inplaats van het te belijden en de vergeving te accepteren, we alsmaar bezig blijven ons schuldig te voelen. Hoe geweldig is het dan toch om ons telkens weer te realiseren dat de liefde van de Here God voor ons zó onvoorwaardelijk is. De bijbel zegt dat wij liefhebben omdat Hij ons éérst heeft liefgehad. We hoeven niet bang te zijn dat we afgewezen worden, In Joh. 6:37 zegt de Here Jezus: Iedereen die de Vader aan Mij toevertrouwt, zal bij Mij komen, en niemand die bij Me komt, zal Ik afwijzen. Dat is zo’n mooie gedachte, het brengt ook een stuk ontspanning, we hoeven ons niet anders, niet mooier voor te doen, we zijn geliefd en we mogen “blijven”.

Romeinen 5 : 8: ’God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.’Toen wij nog zondaars waren………wat een liefde!

Elly en Rikkert hebben weleens een cd gemaakt die “Maskers af” heet en ook voor ons mag het zo zijn, we mogen onze maskers afleggen en onszelf tevoorschijn laten komen. Gewoon zoals we zijn, als we goed genoeg zijn voor de Allerhoogste God, onze liefdevolle Vader, wat willen we dan nog meer?

Maar eenmaal opgestaan ben ik de wekker alweer snel vergeten, dan is er weer een nieuwe dag, vol met nieuwe ervaringen en nieuwe kansen. Wat boffen we toch enorm met het weer van de afgelopen tijd. Veel zomer hebben we niet gehad maar des te meer na-zomer, heerlijk hoor! Ik houd van de herfst, de geur van de afgevallen bladeren, de vogeltjes die weer komen kijken of er al iets te eten valt, de gestolen momentjes die je ‘s middags nog eventjes buiten in het zonnetje kunt meepikken, het is allemaal om van te genieten. Anderzijds vind ik het ook weer heerlijk om ‘s morgens na het opstaan de kachel op te draaien en me te warmen aan de radiators, haha, dan sta ik er lekker even tegenaan als ik wacht op de senseo die uit zijn slaapstand ook weer tot leven wordt gewekt. Ik leun met mijn armen op de hoge vensterbank in de keuken, sta tegen de radiator aan, voel de warmte erin komen en kijk ondertussen naar buiten waar de bomen kaler en kaler worden. Het zijn zo van die kleine dingen die je plezier bezorgen.

Simpele dingen, iedere dag is een geschenk van de Here God en daar mogen we Hem voor danken. Er zijn ook iedere dag zoveel kleine en grote dingen om blij van te worden, dingen die ons hart verwarmen als we ze willen zien, als we er bewust naar op zoek gaan. Weet je, soms hebben we zoveel grote plannen, grote doelen die we willen bereiken en dan vergeten we om op de kleine zegeningen te letten. Maar het zijn júíst die kleine zegeningen die onze dagen kleur geven. ZUllen we vandaag eens heel bewust op zoek gaan? Zoals een kind door het bos loopt met een plastic tas in zijn hand en aan het einde van de dag zijn gevonden schatten eruit gooit en ze op de tafel uitspreidt om ze nog eens goed te bekijken en te bewonderen, zo mogen wij dat doen met de uitingen van liefde die wij iedere dag opnieuw mogen ontvangen uit de handen van onze Hemelse Vader.

Ik wens je een bijzonder fijne dag toe vandaag!

Opwekking: Al voor mijn leven is ontstaan.

De zon komt op, een nieuwe dag die ik met U beleven mag.

Al voor mijn leven is ontstaan
had U een doel voor mijn bestaan,
beschreef mijn dagen in de tijd.
U bent het die mij heeft gemaakt,
wat U bedacht heeft is volmaakt
en daarom dank ik U altijd.

Iedere dag is bijzonder,
ieder moment is een wonder.

Refrein:

Dit is de dag die U mij geeft;
U maakt mij blij,
U maakt mij blij;
ik prijs U Heer, in alles.
Dit is de dag die U mij geeft;
U maakt mij blij,
U maakt mij blij;
ik prijs U Heer.

Maar wie onder u groot wil worden, zal uw dienaar zijn, en wie onder u de eerste wil zijn, zal uw slaaf zijn; gelijk de Zoon des mensen niet gekomen is om Zich te laten dienen, maar om te dienen en zijn leven te geven als losprijs voor velen. Matth. 20:26-28.

Na vandeweek even een griepje (bijna) weggewerkt te hebben, vandaag maar weer eens aan het schrijven gaan

Bovenstaande tekst trof mij. Het gaat hier over dienen. Het is een antwoord van de Here Jezus op de vraag van een moeder die tot Hem komt en vraagt of Hij haar alvast de verzekering kan geven dat haar twee zonen in de hemel ter rechter en linkerzijde van Hem mogen zitten. Het is een vraag die we misschien hoogmoedig vinden, ongepast ook, want deze moeder wil voor haar zonen alvast een belangrijke plaats in de hemel reserveren, omdat zij vindt dat haar zonen dat verdienen. Toch is het ook herkenbaar want ook tegenwoordig wordt er, binnen de kringen der gelovigen, min of meer gestreden om toch maar belangrijk gevonden te worden. Vooral met de mogelijkheden van vandaag, zoals o.a. televisie, internet, (zelfs ook via je mobieltje), zijn de mogelijkheden onbeperkt om van je te laten horen. Aan de ene kant heel goed dat dat tegenwoordig kan, want je kunt veel sneller op de hoogte zijn van elkaars noden of juist getuigenissen, je kunt met elkaar blij zijn of meehuilen. Het geeft ons de mogelijkheid om elkaar op te bouwen of voor elkaar te bidden en dat zijn mooie dingen. Je kunt het echter ook gebruiken als een soort trofeeënvitrine waarin je je prestaties tentoonstelt. Meer en meer worden deze media gebruikt om “op te scheppen” over alle grote daden die men doet…………

In bovenstaand bijbelgedeelte heeft de Here Jezus het over het feit dat Hij “dient”. Het woord “dienen” is vandaag de dag veelal vervangen door het woord “ver-dienen”. Er wordt door veel mensen op de één of andere manier arbeid verricht voor Koning Jezus, maar heel dikwijls wordt daar een verwachting aan verbonden. Men verwacht eer van de medegelovigen, men verwacht “een naam” te maken. Men verwacht dat anderen opkijken naar hem/haar.  En hoe meer dit ook gebeurt, hoe meer men zich verheven voelt boven de rest.

Wat zegt de Here Jezus nou eigenlijk in dat bijbelgedeelte? Hij zegt deze dingen niet als een soort afstraffing, zo van: als jij zo belangrijk wil zijn dan zal Ik er weleens voor zorgen dat je een slaaf zult worden., nee Hij geeft eigenlijk meer aanwijzingen hoe je dat kunt bereiken. Hij zegt daar dat als je “iemand” wilt zijn, je je dan moet gedragen als een “dienaar” iemand die anderen dient, iemand die zich met hart en ziel wil inzetten voor die ander zónder er zelf voordeel uit te willen halen. De Here Jezus zegt verder dat als iemand de eerste (de belangrijkste) wil zijn, dat zo iemand zal zijn als een slaaf. Opnieuw de nadruk op dat dienen. Iemand die wil dienen staat niet boven de anderen maar stelt zich nederig op, zo iemand is niet haantje de voorste maar verblijdt zich in de zegeningen die een ander ontvangt en zal er alles voor doen om hem of haar te helpen zoveel mogelijk gezegend te worden. Hij zal er alles aan doen om die ander in de schijnwerper te zetten en niet zichzelf. Een slaaf was iemand die hard moest werken en zelf tevreden moest zijn met zijn dagelijks voedsel en een dak boven zijn hoofd, Iemand die als eerste moest opstaan en als laatste naar bed kon. De Here Jezus geeft Zichzelf als voorbeeld, hij is daar nog niet gestorven maar hij vertelt daar dat Hij niet is gekomen om zich te laten bedienen, maar dat Hij is gekomen om te dienen en Zichzelf te geven als een losprijs voor velen. Hij gaf alles. Dát is dienen!

Wij zijn niet geroepen om eer van mensen te verzamelen, we zijn niet geroepen om “belangrijk” gevonden te worden, of om van de genade en zegen van de Here God tot onze persoonlijke trofeeën te maken, wij zijn geroepen om te dienen. Gewoon in alle eenvoud, de minste te zijn, degene die anderen naar de overwinning helpt zonder aanspraak te maken op een deel van het prijzengeld. De bijbel zegt dat wij ons loon zullen ontvangen wanneer de Here Jezus terugkomt. Dan zal Hij ieder vergelden naardat zijn werk is. Uit liefde en dankbaarheid voor de Here Jezus en voor het offer dat Hijvoor ons heeft gebracht willen wij dienen in Zijn Koninkrijk, zoals bijv. moeder Theresa dit deed, ongezien, onopgemerkt voor vele jaren, deed zij haar werk onder de allerarmsten en was één met hen. Uiteindelijk is zij opgemerkt maar het heeft haar niet veranderd. Zij bleef in alle eenvoud God en mensen dienen. Zij had het begrepen, zij was zoals de Here Jezus was, Hij werd ook één met ons mensen, niet verheven bóven ons. Gelukkig zijn er ook velen die op deze manier, in alle stilte en bescheidenheid, dienstbaar zijn daar waar zij hard nodig zijn.

Het is wel een mooi nadenkertje, soms is het goed om weer eens kritisch naar onszelf te kijken en ons af te vragen: wat is onze motivatie, waarom doen wij de dingen die wij doen? En zijn wij nog in staat om op die manier te dienen?

In de eerste plaats is dit een overblijvende plant die over de gehele wereld voorkomt. Veel planten zijn streek- en klimaat- gebonden, zo niet de paardebloem. Hij groeit langs de weg of in het gras, en overal ter wereld is hij te vinden. Verder heeft deze bloem veel genezende eigenschappen. Zo is hij bijvoorbeeld de witte m elk uit de stengel goed om wratten mee te bestrijden, maar verder heeft de plant ook een heilzame werking op lever en nieren, en helpte bij chronische pijnklachten, reumatiek, artritis en huidaandoeningen. Het is zo mooi om te zien hoe de Here God ook Zijn grootheid in de natuur heeft gelegd want er zijn vele planten en kruiden die gezond en heilzaam zijn voor het lichaam en ook voor de geest. Dus hoewel men deze plant als onkruid bestempeld is hij vooral erg nuttig.

Leeuwentand.

De plant opent zich bij zon en sluit zich als het donker wordt. Verder heeft deze plant getande bladeren waardoor hij in verschillende andere talen “leeuwentand” genoemd wordt. Boeren rookten vroeger in het voorjaar hun woonhuis en stallen uit met paardebloemen. Het doel van dit ritueel was, om de boerderij te reinigen van allerlei onzuiverheden.  En wanneer de bloem uitgebloeid is, vallen de gele blaadjes eraf en verschijnen de bekende grijze pluisjes die door de wind eraf geblazen worden en die overal waar ze terechtkomen een nieuw leven beginnen. Dit zijn de zogenaamde vruchtpluisjes.

Het trof mij dat dit eigenlijk zo’n mooi beeld is waarbij we een parallel kunnen trekken naar onszelf. Ook kinderen van God zijn “overblijvers” die overal ter wereld voorkomen en niet streek- of klimaat- gebonden zijn. Als het goed is bloeien ook wij open wanneer wij in Gods licht, Zijn zonneschijn leven en sluiten we ons toe voor alles wat duister is. En ook wij hebben heilzame eigenschappen, voor de geest en voor het lichaam. Door het woord van God te hanteren kunnen wij tot zegen zijn voor onszelf en voor anderen. Door bijvoorbeeld een ander een stukje liefde te bewijzen kunnen wij hun hart aanraken en verwarmen. De naam leeuwentand is ook wel mooi, het geeft een beetje een strijdvaardig idee en de Here Jezus is onze “Leeuw van Juda” Hij heeft voor ons gestreden en de overwinning behaald en wij zijn met Hem zelf meer dan overwinnaars! Het reinigende effect is toch ook bij ons aanwezig? Waar wij komen kunnen wij een verschil maken, door onze handel en wandel kunnen wij het goede voorbeeld geven. En dan dat laatste, dat vind ik zo prachtig, wanneer de bloem uitgebloeid is blijven de vruchtpluisjes over en wachten op de wind die hen meeneemt, hen wegblaast en ervoor zorgt dat ze overal waar ze neerkomen, opnieuw gaan wortelen en stuk voor stuk zelf ook weer een hoop vrucht gaan dragen. Wanneer ons leven hier op aarde ten einde is, mag het zo zijn dat wij in ons leven vrucht hebben gedragen en dat deze vruchten zelf ook weer vrucht dragen en zo zal de cirkel nooit ophouden maar altijd doorgaan. Prachtig toch?

De Here Jezus vertelt een gelijkenis over de zaaier en dat zegt Hij in Marc.4:20: 20: En dit zijn degenen, die in goede aarde gezaaid zijn: zij, die het woord horen en in zich opnemen en vrucht dragen, dertig- en zestig- en honderdvoud.

Leef!

Het leven stopt, maar niet voor lang, gele bloem wees maar niet bang want jij zult verder leven. Niet op de plek waar jij nu staat, nee daar waar ‘t pluisje verdergaat, als ‘t door de wind is voortgedreven.

Ik ben helemaal geen held hoor, maar als je alleen woont moet je toch iets heldhaftiger zijn dan wanneer er een “stoere” man in je huis woont Schiet me ineens een verhaal van vroeger in mijn gedachten. Mijn moeder had een neef, een hééééle grote volwassen man, getrouwd met een nog ehhhh volwassener vrouw. Op een dag zag hij een muis in de woonkamer van zijn moeder waar zij op bezoek waren, en hij sprong op de tafel en zij sprong op de bank, beiden luid gillend vanwege dat piepkleine muisje. Toen ze later naar hun eigen huis moesten stuurde hij zijn vrouw vooruit om te kijken of de muis weg was en er geen ander onraad te bespeuren was. Als er ‘s nachts enig gerucht was werd zij er ook op af gestuurd. Op een keer, toen ik een jaar of 10 was,waren wij, ons gezin, aan het kamperen toen zij bij ons op bezoek kwamen. Ze zouden ook blijven slapen en ‘s avonds gingen ze welgemoed de tent in. Van slapen kwam niets, de hele nacht ging de rits zoef open, kwam het zaklampje naarbuiten dat in de rondte scheen, werd weer naarbinnen gehaald en zoef de rits weer dicht. Twee minuten later, hetzelfde ritueel. De hele nacht hoorden ze “geluid” en dan moest zij kijken of er onraad was. Hahaha, wát een held.

Onraad, er is bij mij gelukkig geen onraad te bespeuren en daar ben ik dankbaar voor. Toch kunnen er dagelijks dingen, gebeurtenissen, situaties in ons leven zijn die ervoor zorgen dat we bang worden. Bang voor wat er kán gebeuren, bang voor dingen die er helemaal niet zijn maar waarvan wij ons al helemaal, in onze gedachten, kunnen voorstellen hoe ze kunnen gaan zijn. Heel onrealistisch vaak, onnodig ook. Vroeger heb ik weleens zo’n uitspraak gehoord: “de mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest maar dat nooit op komt dagen. Zo heeft hij meer te dragen dan God te dragen geeft”. Het is een uitspraak die ik nooit vergeten ben en waar ik van tijd tot tijd nog weleens aan denk.

Die neef van mijn moeder was overal bang voor, maar áls er echt iets te zien was, zoals die muis, dan sprong hij op de tafel en wist zich evengoed geen raad. Wat heeft het dan voor zin om voortdurend naar onraad te speuren? Helemaal niets toch? Voor ons geldt dat ook, wanneer we overal leeuwen en beren zien, overal obstakels en moeilijkheden, maakt het ons alleen maar moe en angstig en we kunnen er niets mee. Er is een lied dat wij vroeger wel zongen, het is geschreven door zuster Alt en het staat in Glorieklokken. Het is zo’n mooi lied en ik wil het voor vandaag als een bemoediging meegeven.

 Geloof alleen.

1. Vrees niet, o mijn volk, want lk waak over U,
Mijn bloed kocht u vrij en bewaart u ook nu,
O, pleit op dat bloed, daarin schuilt uwe kracht,
Geloof en vertrouw ook in donkere nacht.

2. Vrees niet, o mijn volk, want Ik leid u steeds voort,
Van ‘t kruis tot de troon, in het hemelse oord.
Geloof in mijn woord, In mijn liefde en macht,
En ziekte en zonde verliezen hun kracht.

3. Vrees niet, o mijn volk, want Ik ben steeds met u,
Mijn liefde omringt u, op ‘t levenspad ruw,
Uw weg houd ik recht, door ‘t licht van mijn Geest;
Blijf dicht aan mijn zij en wees nimmer bevreesd.

4. Vrees niet, o mijn volk, zelfs niet in de woestijn:
De waat’ren van Mara, hoe bitter z’ ook zijn,
Zij worden verzoet, door het hout van mijn kruis,
Vrees niet, o mijn volk, want Ik draag u naar Huis.

Koor. Geloven alleen, geloven alleen!
Alles is mogelijk, geloven alleen!
Geloven alleen, geloven alleen,
Alles is mogelijk, geloven alleen!

Maar wat ik net zo afschuwelijk vind dat is dat er zoveel kinderen van God zijn die lekker ‘s avonds op hun bank voor de tv hangen en deze zelfde soort dingen, moord en doodslag, misdaad en ellende, met het grootste gemak zitten te bekijken. Onbegrijpelijk! Hoe kúnnen we aan de ene kant ontzet zijn als er zulke dingen in het echte leven gebeuren en ze aan de andere kant ongegeneerd op tv bekijken? Dat is toch onbegrijpelijk? Als kind van God zouden wij de gezindheid van Christus moeten hebben, en zouden wij open moeten zijn voor de stem van Gods Heilige Geest. Nou nee dus. Dit kan en mag eenvoudigweg niet bestaan. Als er bij omze buren of familie zoiets zou gebeuren dan willen we daar toch ook niet bij gaan staan om eens lekker toe te kijken? En dat geldt uiteraard ook voor allerlei andere programma’s en films waarin de zonde hoogtij viert. En we worden zoetjesaan in slaap gesust, bezig gehouden met zulke dingen, tijd verspillend en vervuilend. Ik ben me ervan bewust dat dit best hard klinkt, maar het is gewoon zoals het is, dit zijn dingen die gebeuren en ik denk dat het onze taak is om elkander ook in deze dingen aan te spreken en te helpen meer en meer een gereinigd en geheiligd leven te gaan leiden.

We leven in een tijd waarin de duivel als een dolle tekeer gaat, een tijd waarin wij op moeten staan en het woord van God met kracht zouden moeten uitdragen. Een tijd waarin we ons moeten vullen en laten vullen met datgene dat van God komt, zó vol moeten worden dat er geen milimeter van die rommel van de duivel meer bijkan. Ja, dat we er een daadwerkelijke afkeer van krijgen. Want hoe kunnen we enerzijds zijn werk afkeuren en het anderzijds indrinken? Dat gaat toch niet? En geloof me, ik spreek hier netzogoed tegen mezelf hoor maar dit raakt me gewoon zo enorm.

2 Petr.4:10-12: Maar de dag des Heren zal komen als een dief. Op die dag zullen de hemelen met gedruis voorbijgaan en de elementen door vuur vergaan, en de aarde en de werken daarop zullen gevonden worden. Daar al deze dingen aldus vergaan, hoedanig behoort gij dan te zijn in heilige wandel en godsvrucht, vol verwachting u spoedende naar de komst van de dag Gods, ter wille waarvan de hemelen brandende zullen vergaan en de elementen in vuur zullen wegsmelten.

Vers 17-18: Geliefden, daar gij het nu van tevoren weet, weest op uw hoede, dat gij niet, door de dwaling der zedelozen medegesleept, afvalt van uw eigen standvastigheid; maar wast op in de genade en in de kennis van onze Here en Heiland, Jezus Christus. Hem zij de heerlijkheid, zowel nu als tot de dag der eeuwigheid.

Door genade......

vers 3-8: Want vroeger waren ook wij verdwaasd, ongehoorzaam, dwalende, verslaafd aan velerlei begeerten en zingenot, levende in boosheid en nijd, hatelijk en elkander hatende. Maar toen de goedertierenheid en mensenliefde van onze Heiland (en) God verscheen, heeft Hij, niet om werken der gerechtigheid, die wij zouden gedaan hebben, doch naar Zijn ontferming ons gered door het bad der wedergeboorte en der vernieuwing door de Heilige Geest, die Hij rijkelijk over ons heeft uitgestort door Jezus Christus, onze Heiland, opdat wij, gerechtvaardigd door Zijn genade, erfgenamen zouden worden overeenkomstig de hope des eeuwigen levens. Dit is een getrouw woord en ik wil, dat gij op dit punt een krachtig getuigenis geeft, opdat zij, die hun vertrouwen op God gebouwd hebben, ervoor zorgen vooraan te staan in goede werken.

Als je gaat nadenken over die eerste 2 verzen dan kun je daar al dingen uithalen die nog niet helemaal zo lekker lopen in ons dagelijks leven, maar dan ga je vervolgens vers 3 erbij pakken en dan begint dat met “vroeger waren wij” gevolgd door een opsomming van dingen die wij vroeger waren maar nu niet meer. Wanneer je al die dingen dan zo eens één voor één langsloopt dan denk ik dat het zo is dat wij die dingen wel herkennen, dat wij ook wel onze momenten hebben dat er bepaalde zaken voor kunnen komen in ons leven maar dat wij dan toch mogen constateren dat eij er niet meer in léven, als het goed is tenminste. Erin leven wil zeggen erin blijven hangen en als wij daadwerkelijk het offer van de Here Jezus hebben aangenomen dan mogen wij ook deel hebben aan de Heilige Geest die Hij, zoals het er staat, rijkelijk over ons heeft uitgestort. Hierdoor ervaren wij zelf wanneer er dingen niet goed gaan en dat geeft ons de mogelijkheid om het ook te belijden. Het is echter wel de bedoeling dat we steeds een stukje verder komen.

Je ziet hier dat Paulus Titus oproept om “een krachtig getuigenis” te geven aangaande de dingen die Paulus hier schrijft. Met andere woorden draagt hij Titus op om deze woorden dusdanig aan de mensen over te brengen dat zij ze serieus nemen en dat zij, door ze in de praktijk van hun leven toe te passen, een waarachtig voorbeeld zullen worden voor de mensen die nog niet gekozen hebben om bij de Here God te willen horen. “Herinnert hen eraan” zo benadrukt Paulus.

In dit laatste vers wordt er gezegd dat het de bedoeling is dat diegenen die hun vertrouwen op God gebouwd hebben, metterdaad veranderde mensen zullen zijn, mensen die hierdoor een levend getuige mogen zijn. En dit geldt ook voor ons, ook wij worden geacht veranderd te zijn sinds wij Christus hebben leren kennen, zoals de bijbel zegt in Ef.4:20: Gij geheel anders, gij hebt Christus leren kennen.

Als laatste staat er dan dat zij, (die mensen die bij de Here God horen) ervoor dienen te zorgen vooraan te staan in goede werken! Dat is duidelijke taal. Wat die goede werken zijn? Je kunt dat onder andere lezen in vers 1 en 2 van Titus 3, en ik denk als we die dingen echt op orde hebben in ons leven dat we al een heel eind zijn.

vooraan staan om Gods woord door onze werken te laten zien.

Zoals gezegd vind ik het belangrijk om de bijbel serieus te nemen en de woorden die erin geschreven staan ook daadwerkelijk toe te passen in mijn eigen leven. En als we dit dan lezen, is het dan zo dat wij vooraan kúnnen staan, dat die goede werken gezien worden? Of zou er nog een beetje aan gewerkt moeten worden? Deze vraag kunnen we alleen maar zelf beantwoorden.

Wij mogen de mensen om ons heen zo behandelen zoals de Here God het ons doet. Met liefde, respect, warmte, ruimhartigheid, vergevingsgezindheid, barmhartigheid en nog zo veel meer.

vers 3-8: Want vroeger waren ook wij verdwaasd, ongehoorzaam, dwalende, verslaafd aan velerlei begeerten en zingenot, levende in boosheid en nijd, hatelijk en elkander hatende. Maar toen de goedertierenheid en mensenliefde van onze Heiland (en) God verscheen, heeft Hij, niet om werken der gerechtigheid, die wij zouden gedaan hebben, doch naar Zijn ontferming ons gered door het bad der wedergeboorte en der vernieuwing door de Heilige Geest, die Hij rijkelijk over ons heeft uitgestort door Jezus Christus, onze Heiland, opdat wij, gerechtvaardigd door Zijn genade, erfgenamen zouden worden overeenkomstig de hope des eeuwigen levens. Dit is een getrouw woord en ik wil, dat gij op dit punt een krachtig getuigenis geeft, opdat zij, die hun vertrouwen op God gebouwd hebben, ervoor zorgen vooraan te staan in goede werken.

Zo kan het in onze persoonlijke levens ook weleens zijn, het zou dag moeten zijn maar de omstandigheden maken dat het nacht lijkt. Wat is het dan heerlijk dat we kinderen van de Allerhoogste God mogen zijn. Bij Hem is altijd hoop, altijd uitkomst en uitredding. We hoeven ons nooit hopeloos te voelen, er is altijd hoop!

Zoals de Psalmist het hier zo mooi zegt: Psalm 42:6: Wat buigt gij u neder, o mijn ziel, en zijt gij onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem nog loven, mijn Verlosser en mijn God!

Wanneer jouw ziel zich nederbuigt,
hef dan je hoofd naar boven,
naar de Vader die jou altijd ziet,
eens zul je Hem weer loven.

Geen hopeloosheid zal er zijn,
geen duisternis of nacht,
Hij schenkt je hoop en nieuwe moed
en Zijn liefde geeft jou kracht.

De dag gloort door het duister heen,
en het donker moet verdwijnen
daar waar het Goddelijke licht
jouw leven zal beschijnen.

Houd goede moed, houd Hem maar vast,
Hij zal je veilig leiden,
langs hoogten, diepten, overal
zal Hij je begeleiden.

Je hoeft het niet alleen te doen,
de Heer is aan je zij,
Hij zegt: breng alles wat je drukt,
kom, geef het maar aan Mij!

 Psalm 55:23: Werp uw bekommernis op de HERE, Hij zal voor u zorgen; Hij zal nimmermeer toelaten, dat de rechtvaardige wankelt.

I Petr.5:7: Werpt al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u.

Het was zoals ik het al dacht en ook eerder gehoord had, wanneer er in de oester een vreemd deeltje binnenkomt, hetzij een zandkorreltje of iets anders, dan gaat die oester aan het werk om dit deeltje helemaal rondom in te kapselen in het parelmoer. Ook de binnenkant van de oesterschelp is met dit parelmoer bekleed en het indringertje wordt gelijkvormig gemaakt aan de binnenkant van de oester. Laagje voor laagje wordt het pareltje gevormd en doordat het een natuurlijk proces is kan het ook gebeuren dat niet alle pareltjes die op deze manier groeien, mooi rond zijn, ze kunnen in vorm variëren. Daaraan kun je ook zien dat het échte parels zijn. Eigenlijk zijn oesters goed gesloten (daar komt ook het spreekwoord vandaan: zo gesloten als een oester). Het deeltje dat dan, op welke bijzondere manier dan ook, tóch binnendringt, is een dood, op zichzelf waardeloos, korreltje of kruimeltje. Maar als het eenmaal binnenin die levende oester terechtkomt, wordt het meteen warm onthaald en ingesponnen totdat het uiteindelijk als een prachtig en uniek pareltje tevoorschijn komt.  Doordat het zo zeldzaam is zijn deze parels zeer kostbaar. 

Het is eigenlijk zo’n mooie vergelijking met onszelf. Wij zijn kinderen van God geworden en als zodanig mogen we ook bij Hem “binnenkomen”. Wij hoeven niet binnen te dringen, want hoewel de toegang vele eeuwen hermetisch gesloten is geweest heeft de Here Jezus gezorgd dat er nu een open weg is zodat wij bij de Here God mogen komen. Wij waren dood in onze zonde, maar door het offer van de Here Jezus aan te nemen en ons in Zijn dood te laten dopen, met Hem afdalen in het watergraf en opstaan in nieuwheid des levens, zijn wij een nieuw leven begonnen en dan vind ik deze tekst zo mooi, Kol.3:3: Want gij zijt gestorven en uw leven is verborgen met Christus in God. Zoals die parel in het verborgene wordt gemaakt zo mogen ook wij verborgen zijn, het staat hier, met Christus in God en dan begint er een proces in ons leven waardoor wij steeds meer gelijkvormig aan de Here Jezus mogen worden. Een proces waaraan wijzelf ook deel hebben en onze eigen inzet moeten tonen. 

bekleed met Christus.

 En dan staat er in Gal.3:26-27: Want gij zijt allen zonen van God, door het geloof, in Christus Jezus. Want gij allen, die in Christus gedoopt zijt, hebt u met Christus bekleed. Eruitzien zoals Jezus, bekleed zijn met Hem. Mooier kan het toch niet? Wij zijn prachtig, uniek, allemaal anders van vorm maar stuk voor stuk zeer kostbaar. 

Dan denk ik aan dat liedje van Elly en Rikkert: Weet je dat de Vader je kent, weet je dat je van waarde bent, weet je dat je een parel bent, een parel in Gods hand. 

Jij en ik, kostbare parels in Gods hand!

Benji en Lady.

Vrijdagavond moest ik poesjessitten. Ken je het woord niet? Haha, ik moest de poesjes van Joyce gezelschap houden. Sinds enkele weken heeft ze 2 poesjes, een broer en zus uit hetzelfde nestje. Moederpoes woont in het gezin van mijn broer dus we hebben ze vanaf de geboorte al kunnen volgen. Leuke beestjes die het heel goed doen zo saampjes. Ze vond het leuker om er twee te nemen omdat ze zelf werkt en dan hebben ze gezelschap aan elkaar. Op de vrijdag heeft ze een extra lange dag, dan is het namelijk koopavond in Vlissingen en dan werkt ze van half negen ‘s morgens tot negen uur ‘s avonds en dat vind ze voor de poesjes wel erg lang en zo kan het dan gebeuren dat ik al 3 weken op de vrijdagavond gezellig bij die poesjes zit Haha, het zijn doerakken hoor, als ik kom dan zitten ze in een halletje dat aan de keuken grenst maar dat door een deur gescheiden wordt van de woonkamer en het halletje bij de voordeur zodat ze niet kunnen ontsnappen als je de voordeur binnenkomt. Zo hebben ze dus de vrijheid om in de keuken en dat halletje rond te lopen, daar staat hun mandje, de bak, het eten en drinken en de krabpaal, ze hebben dus alles wat ze nodig hebben. Als je binnenkomt hoor je niks, maar zodra ze horen dat er iemand binnen is beginnen ze meteen te piepen. Wanneer je dan de deur opendoet komen ze de kaner inschieten en het eerste uur rennen ze als dollemannen achter elkaar aan, dan moeten ze echt even uitrazen.

Lekker bij het vrouwtje liggen.

Ze komen dan regelmatig even bij je kijken (klimmen met hun nagels langs je been omhoog) en dan rennen ze weer door, stoeien met elkaar en maken samen plezier. Na zo’n uurtje zijn ze dan wel klaar en dan komen ze gezellig bij je zitten, de ene op mijn schoot, de andere dicht tegen mij aan en maar spinnen, zo gezellig. Op het moment dat ze de deur horen opengaan en Joyce komt binnen springen ze meteen weer van je schoot om hun vrouwtje te begroeten, ja, het vrouwtje en de poezen zijn al helemaal aan elkaar gehecht hoor.

Ik vind dat altijd zo mooi hoe zo’n diertje zijn/haar genegenheid uit door heel ontspannen bij je te gaan liggen en te spinnen. Zo vertrouwelijk. Vertrouwelijke omgang, dat is wat de Here God met óns wil hebben. Psalm 25:14: Des HEREN vertrouwelijke omgang is met wie Hem vrezen, en zijn verbond maakt Hij hun bekend.

Wat een heerlijk beeld schetst dat, vertrouwelijke omgang, zo’n rust gaat ervan uit. Hoe is dat eigenlijk met ons? Kennen wij daadwerkelijk die vertrouwelijke omgang? Of is het meer een voorbijdraven gedurende de dag? Even een vraag, een opmerking, een wens? Weet je, vertrouwelijke omgang is zoiets moois, zo vredig en goed. Vaak is het moeilijk om in de stilte te komen, om in de rust te komen, want je moet nog dit en je moet nog dat en oh ja, dat mag je ook niet vergeten, en zo zijn onze gedachten vol van allerlei dingen die we nog moeten doen, zeggen of inplannen. Het is belangrijk om die rust, die stilte, te nemen, tijd te nemen om “stil” te worden bij de Here God. Zomaar stil zijn, samen zwijgen want Hij weet immers alles wat in ons hart en in ons leven omgaat? Zomaar met een dankbaar en liefdevol hart bij de Here zijn, blij met Zijn liefde, Zijn trouw, Zijn zegeningen. Laat het niet zo zijn dat het als laatste op ons lijstje staat, “tijd voor God” en dan als kanttekening: áls er vandaag tijd voor overblijft. De dag begint- én verloopt beter als we eerst in de stilte komen.

Hier nog veilig bij mama poes.

Innerlijke rust,                        

David zegt het zo prachtig in Psalm 131:2 : Innerlijk ben ik tot rust gekomen en ik houd van de stilte. Zo rustig als een kind zit op zijn moeders schoot, zo rustig voel ik mij vanbinnen. (Het Boek)

Ik had een email wisseling met een goede vriend en we hadden het over de tijden die ons wellicht nog te wachten staan. Hij zei “zijn hart vast te houden” voor de dingen die nog staan te gebeuren. Ik zei in antwoord hierop dat wij ons hart in de handen van onze hemelse Vader mogen leggen zodat Hij het voor ons vast kan houden, dat geeft rust. Hij schreef toen weer terug dat hij het idee had dat ik toch wel wat te licht over de dingen dacht. Ik heb toen nagedacht en mezelf afgevraagd of dat waar is want als iemand mij ergens op wijst of aanspreekt dan wil ik daar ook eerlijk naar kijken om te zien of het inderdaad zo is als die ander meent. Overigens was die email wisseling zonder enige negativiteit en in alle vriendschap. Het is fijn als je als vrienden gewoon open en eerlijk met elkaar kunt spreken en elkaar kunt respecteren ook al kunnen de meningen best weleens ietsje uit elkaar liggen. In dit geval moest ik constateren dat hij geen gelijk had. Ik zie wel degelijk wat er gaande is, ik lees en hoor alle berichten, ben op de hoogte van zaken, zie ook hoe alles rondom Israël zich toespitst en sluit er mijn ogen en oren er niet voor, ik steek mijn hoofd er niet voor in het zand. Toch heb ik in de loop der jaren geleerd dat het niet helpt om je druk te maken over dingen die je zelf niet kunt veranderen.  ik heb óók mijn vragen en dingen die ik niet begrijp. Ik heb ook dingen die mij aanvliegen soms, dingen die mij, als ik het lees bezorgd maken, angst aanjagen, jawel, maar dit soort dingen vreet je leeg, het ontneemt je een stuk vrijheid, blijheid en vertrouwen, Zoals gezegd, er zijn veel dingen gaande die wij niet kunnen veranderen, het enige, en tevens ook het beste, dat wij wél kunnen doen, is alle dingen in gebed bij de Here brengen, onszelf en onze geliefden bij Hem brengen, bidden om de vrede van Jeruzalem, dat heeft waarde en dat geeft rust, blijdschap en vrede.

Wanneer ik merk dat de dingen mij onrustig maken, mijn hart bezwaren, dan kies ik er steeds weer heel bewust voor om de weg te volgen die de Here God ons, door Zijn woord wijst. Zoals hier in Filipp.4:6-7: Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.

Of hier in Matth.6:25-27:  Daarom zeg Ik u: Weest niet bezorgd over uw leven, wat gij zult eten [of drinken], of over uw lichaam, waarmede gij het zult kleden. Is het leven niet meer dan het voedsel en het lichaam meer dan de kleding? Ziet naar de vogelen des hemels: zij zaaien niet en maaien niet en brengen niet bijeen in schuren, en toch voedt uw hemelse Vader die; gaat gij ze niet verre te boven? Wie van u kan door bezorgd te zijn één el aan zijn lengte toevoegen?

Levenslange garantie!

Als dit dingen zijn die ons aanspreken, waarnaar wij willen leven en waardoor wij rust en vrede ontvangen, zijn we dan kortzichtig, onnozel en oppervlakkig, of enkel en alleen maar gehoorzaam? De Here God is een waarmaker van Zijn woord, op Hem mogen wij vertrouwen zónder enige bedenking. Gods woord, Zijn beloften zijn niet 1, 2 of 5 jaar gegarandeerd maar levenslang! Trouwens, het is véél moeilijker om níét bezorgd te zijn dan om wél bezorgd te zijn, maar door telkens weer ons vertrouwen naar de Here toe te belijden en uit te spreken mogen we ook daarin de overwinning behalen.

Vertrouw op de HERE met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet. Ken Hem in al uw wegen, dan zal Hij uw paden recht maken. Spreuken 3: 5-6.

Toch zit ook in zoiets wel weer een leermomentje. Zo’n spin voorziet in zijn maaltijden door een web te weven waarin dan kleine beestjes vast komen te zitten en die worden vervolgens door de spin verorberd en hoewel spinnen ook nuttig schijnen te zijn hoeven ze dat nut niet in mijn huis of mijn auto te bewijzen hoor. Maar ik moest eraan denken dat in ons geestelijk leven het de duivel is die probeert om op allerlei manieren binnen te dringen. Dat kan op hele kleine subtiele manieren gebeuren. Om een klein voorbeeldje te noemen: dan neem ik maar iets uit mijn eigen leven. Sinds vorig jaar Oktober probeer ik al een antwoord van de belastingdienst te krijgen inzake een gedoe met huursubsidie die ik teveel ontvangen heb toen mijn dochter nog thuiswoonde. Over 2008/9 en 10 moet ik terugbetalen en in de berekening zijn ze uitgegaan van teveel inkomsten. Ik heb diverse brieven geschreven, gebeld keer op keer, uiteindelijk op 1 Juli een aangetekende brief verzonden en ook daar nog geen enkel antwoord op gekregen. Nu heb ik dan een klachtenformulier gedownload en uitgeprint en die gaat de deur uit. Dit zijn dingen die mij hogelijk kunnen irriteren. Ik word er soms best boos om, je krijgt elke keer mensen aan de telefoon die niets weten maar als je dan vraagt om doorverbonden te worden dan mogen ze dat niet doen. Dan krijg je de belofte dat je teruggebeld wordt maar ook dat gebeurt niet. Op zo’n moment komt er een hele hoop irritatie en boosheid naar binnen waar je dus de belastingdienst de schuld van geeft. Je hebt in eerste instantie niet in de gaten dat de duivel hier handig gebruik van maakt om die irritatie bijna ongemerkt nog breder te maken, je gaat je aan alles irriteren, aan de buurman die aan het boren is, aan die automobilist die een foutje maakt, aan die kapster die je haar wéér niet zo heeft geknipt als jij wilde, en je voelt je helemaal niet fijn, maar je doet er niets mee want ach, het zal wel weer overgaan. Toch is dat niet zo want er hoeft maar dát te gebeuren en al die frustratie en irritatie is weer terug. Het is een web dat geweven wordt waarin alle vrede en blijdschap vast komt te zitten en verslonden wordt. Pas als je je ervan bewust wordt kun je dit in gebed brengen, de irritatie loslaten en de vrede terug in je hart laten.

Het is belangrijk om gewoon heel alert te zijn op hoe wij ons voelen want vaak zijn we ons dat niet zozeer bewust. We vóélen het ergens wel maar we kunnen het gevoel niet echt een naam geven. Toch is dat belangrijk, ga op zoek waar dat nare, slechte gevoel vandaan komt en “dood” het, breng het in gebed en kies er bewust voor om het los te laten, het de rug toe te keren. Psalm 25:15 zegt: Mijn ogen zijn bestendig op de Here, want Hij voert mijn voeten uit het net. 

 Je ziet dat er hier ook gesproken wordt over het ergens in vastzitten, blijven hangen en niet verder kunnen. En de psalmist zegt dan dat we onze blik op de Here mogen houden, door dat te doen kunnen we door Hem uit dat net, uit dat web, loskomen, een goede raad!                    

                                        *  *  *  *  *  *  *

Trouwens, nog een klein nadenkertje als afsluiting, alle internetadressen beginnen met www, zo wordt het internet genoemd: world wide web……………..

Allemaal muntjes.

Kortgeleden was ik in de supermarkt en ik wilde gaan afrekenen. Ik sloot me aan bij een rij mensen die stond te wachten toen ik opeens zag dat er bij de kassa ernaast slechts één mevrouw stond. Ik ging dus achter die mevrouw staan en al snel volgden nog een paar mensen. De boodschapjes gingen vlot over de scan en de mevrouw moest iets meer dan 22 euro betalen. Ze haalde een oud blikken busje uit haar tas en zei dat ze graag met kleingeld wilde betalen. Zonder antwoord af te wachten keerde ze het blikje om op de toonbank en begon te tellen. Er zaten geen 1 of 2 euro munten in het blikje maar alleen kleinere muntjes tot 20 cent. Ze begon verwoed te tellen en moest uit de berg 5,2 en 1 centen, de 20 en 10 centjes zien te vinden. Achter mij onstond een afkeurend gemompel en ook de jongeman aan de kassa raakte geïrriteerd. Sommigen liepen weg uit de rij en ging toch maar weer bij de andere kassa in de rij staan en ikzelf was in eerste instantie ook verbaasd en vond het een beetje raar, maar toen ik de dame steeds verder haar hoofd over de muntjes zag buigen, en ik haar hoorde zeggen dat het misschien niet zo handig was en ze het voortaan niet meer zo zou doen, kreeg ik medelijden met haar. Ze voelde zich duidelijk opgelaten en durfde niet op of om te kijken. Ik bedacht me dat het misschien wel haar enige centjes waren om haar boodschapjes mee te doen, en toen zij uiteindelijk betaald had en de resterende muntjes weer in het blikje schoof heb ik haar maar eens vriendelijk toegeknikt. De jongeman achter de kassa was duidelijk geërgerd, hij moest al die mintjes nog in de juiste vakjes van zijn kassalade schuiven

Dit voorval bleef in mijn gedachten en vanmiddag had ik het opgeschreven maar wist eigenlijk niet zo goed wat ik er verder van zou zeggen………tot ik vanavond een mailtje kreeg. Een mailtje van de allereerste cliënte die ik mocht ontmoeten in het werk dat ik heb gedaan in de verslavingszorg. Voor mij een bijzondere vrouw, een echte vechter die veel indruk op mij heeft gemaakt. Door haar mailtje weet ik wat ik met dit bovenstaande verhaal kan doen. 

Deze bijzondere vrouw is iemand die heel hard aan zichzelf heeft gewerkt, en nog werkt, maar die het ook moeilijk heeft. Een verslaving is niet alleen een lichamelijk probleem, het is bovenal een geestelijk probleem. De dingen die je hebt meegemaakt, de herinneringen, je gedachten, gevoelens, de associaties, het vormt met elkaar het patroon dat jarenlang je leven heeft uitgemaakt en om dat te veranderen kost heel veel strijd, pijn, verdriet en moeite. Voor alle emoties, ieder probleem, elke tegenslag was er één oplossing, het grijpen naar dat wat een beetje vergetelheid brengt, een stukje verdoving, even niet voelen, niet denken, niet geconfronteerd worden maar wegvluchten. En als je dat dan allemaal wilt en moet veranderen is dat immens moeilijk. Maar deze vrouw is aan de lange en zware klim naar boven behonnen. Ze is al zo’n eind gekomen en ja, soms glijdt haar voet weg en zakt ze een stukje terug, maar dan herpakt ze zich en klimt opnieuw verder. Inmiddels doet ze dat al jaren en dat vergt heel veel moed, inzet en discipline. Vallen en opstaan, uithuilen en opnieuw beginnen, en dan kan ik me voorstellen dat ze zich ook weleens wanhopig afvraagt of er ooit een einde aan al die strijd zal komen.

De vrouw bij de kassa had dat oude blikje, al die kleine muntjes zaten erin, die had ze opgespaard en vol schaamte zocht ze het gevraagde bedrag bij elkaar, maar het zat er wél in. Mijn bijzondere vriendin heeft in al die strijd al zóveel keer een overwinning behaald, kleinere en grotere, maar met elkaar vormt het een indrukwekkend aantal. Toch is het alsof ze zichzelf soms voelt als zo’n oud blikken doosje, wat stelt het voor, een bergje 1,2,5,10 en 20 centjes? Maar bij elkaar is het een ongedacht stukje rijkdom. Misschien zijn er meer mensen die zich hierin herkennen? Ik zou je willen bemoedigen en je vragen om dat “blikje” eens te pakken en alles wat erin zit eruit te gooien om dan stuk voor stuk de overwinningen nog eens te bekijken en te bedenken hoe de Here God je op zo’n moment nabij was, je gezegend en geholpen heeft, en dan zul je zien dat je rijker bent dan je dacht, dat je meer gepresteerd hebt, met Zijn hulp, dan je soms denkt en dat je veel meer een overwinnaar bent dan een verliezer.

Zo kostbaar.......

Psalm 77:12-14: Ik zal de daden des HEREN gedenken, ja, ik wil gedenken uw wonderen van ouds, van al uw werken gewagen en uw daden overdenken. O God, in heiligheid is uw weg; wie is een God, groot als God?

Iedere strijder heeft zijn momenten dat het minder goed gaat, maar laat je nooit wijsmaken dat het allemaal toch geen zin heeft, want dat is een leugen van de satan. De vrouw met het blikje is ooit begonnen met die kleine centjes in haar blikje te stoppen en uiteindelijk kon ze die centjes gebruiken om er zichzelf (en wie weet ook een gezin) van te voeden. Zo mogen wij, ieder in onze eigen situatie, zegeningen en overwinningen sparen en er onszelf en ook anderen geestelijk mee voeden.

Denk nooit dat je waardeloos bent maar realiseer je dat je een grote rijkdom vertegenwoordigt en dat je zeer kostbaar bent in Gods ogen, vol van waarde!

Wij vinden het bijvoorbeeld momenteel heel vervelend om de nieuwe plannen van het kabinet te horen, we worden nóg meer gekort en premies worden nóg hoger, kinderbijslag moet minder worden, en mensen kijken met angst naar de toekomst, naar de economie, landelijk en wereldwijd. Soms denk ik weleens dat het een zegen is om alleen maar een bijstandsuitkering te krijgen, dan heb je niet veel te verliezen, hoef je ook niet zo bezorgd te zijn En zelfs met zo’n kleine uitkering zijn we nog zo enorm bevoorrecht!!  

Waarom schrijf ik dit? Onlangs zette iemand uit onze gemeente een filmpje op zijn facebook pagina dat mij diep raakte, een filmpje dat ik jullie niet wil onthouden. en ik ook hier wil plaatsen.

                                                http://youtu.be/e4NlyZqJhwk

Als je dit filmpje bekijkt, en je legt daar Matth. 25 naast, dan denk ik dat ons leven vanaf het moment dat wij dit lezen en zien, nooit meer hetzelfde kan en mág zijn.

Heer vergeef......

41 Dan zal Hij ook tot hen, die aan zijn linkerhand zijn, zeggen: Gaat weg van Mij, gij vervloekten, naar het eeuwige vuur, dat voor de duivel en zijn engelen bereid is. 42 Want Ik heb honger geleden en gij hebt Mij niet te eten gegeven, Ik heb dorst geleden en gij hebt Mij niet te drinken gegeven; 43 Ik ben een vreemdeling geweest en gij hebt Mij niet gehuisvest, naakt en gij hebt Mij niet gekleed, ziek en in de gevangenis en gij hebt Mij niet bezocht. 44 Dan zullen ook zij Hem antwoorden en zeggen: Here, wanneer hebben wij U hongerig gezien, of dorstig, of als vreemdeling, of naakt of ziek, of in de gevangenis, en hebben wij U niet gediend? 45 Dan zal Hij hun antwoorden en zeggen: Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit aan één van deze minsten niet gedaan hebt, hebt gij het ook aan Mij niet gedaan. 46 En dezen zullen heengaan naar de eeuwige straf, maar de rechtvaardigen naar het eeuwige leven.

Lees maar hoe onze God zelf zorgt dat Zijn boodschap letterlijk “gehoord” wordt!!!

http://www.pillaroffire.nl/index.php?id=79

Amen!

Ik vond het zo’n leuk verhaal en maakte er spontaan een klein gedichtje over:

 Het vlondertje.

Gemaakt om last te dragen,
zou ze wel, zou ze niet?
Maar zonder verder vragen
zong het meisje blij haar lied.
Het vlonder was verrast
en ook een beetje trots,
het droeg de kleine gast
betrouwbaar als een rots.
Voor één moment belangrijk,
niet slechts een houten dek
maar echt even “het podium”
en dat voelt lang niet gek.
Dag kleine ster, zing nog maar fijn
en vlondertje, niet treuren,
want zomaar in één ogenblik
kan er iets moois gebeuren!

Zoals het ezeltje dat op een dag de Here Jezus mocht dragen, wat een eer voor dat kleine ezeltje. Soms worden onze dagen een sleur, we doen ons werk en we voelen ons niet altijd even bruikbaar, soms vullen ook wij onze dagen met het dragen van allerlei “last”. Maar stuk voor stuk zijn wij kostbaar en wil de Here God ons gebruiken. Daarom mogen wij aan iedere dag met verwaching en blijdschap beginnen, want wie weet waar de Here God ons op zo’n dag voor wil gebruiken……….toch?

=================================================================

Onze Sanne.

Sanne……….

Omdat ik vanmiddag hoofdpijn had lag ik even op bed…… Lynette sliep en Jonathan was aan ‘t hardlopen.

Sanne kwam naar boven en zei; mam ik ben buiten hoor! Even later hoorde ik de deur voor de 2de keerdichtslaan en dus Elise was ook buiten…. nog geen minuut later hoor ik keihard gehuil van Sanne die paniekerig “mama” huilt dus ik kijk geschrokken uit het raam om te kijken wat er aan de hand was. Toen ze omhoog keek en me zag/hoorde, was ze gelijk opgelucht en zei; ik zag Elise op het plein en toen dacht ik dat ik niet meer naar binnen kon omdat jij sliep en me niet zou horen??? Elise was heerlijk aan ‘t spelen……….

Ik moest er toen zo aan denken dat dat bij mij/ons soms ook zo kan zijn, dat ik “angstig” om me heen kijk en denk dat er niemand is die me kan helpen of “hoort”, dat ik niet begrepen word in bepaalde situaties waar in ik ben beland of dingen die me overweldigen…… Maar het enige wat ik hoef te doen is (net als Sanne) naar boven kijken en Hem aanroepen. Hij is degene die er altijd is en je hoort als je Hem aanroept!

We kunnen dan met een gerust hart (net als Elise;-)) bij Hem schuilen en genieten van Zijn aanwezigheid, van wat Hij ons wil geven in onze levens!

Gabriëlle met haar man Jonathan en de kinderen, Sanne, ELise en Lynette.

Mijn lieve kind, ik houd van je!

Mijn lieve kind, ik zie je!

Mijn lieve kind, ik begrijp je!

Mijn lieve kind, ik weet wat je doormaakt!

Mijn lieve kind, je bent me dierbaar!

Wat je ook doet,

wat je ook zegt,

wat je ook meemaakt……….

Ik ken je, Ik zie je, Ik ben bij je!

Kom bij Mij, met alles wat je bezig houd.

Mijn lieve kind, Ik houd van je!

Gabriëlle en Joyce.

Alle vier mijn kinderen zijn bijzonder en ze hebben allemaal hun talenten op allerlei gebied. Twee van mijn kinderen hebben het talent om de gewone alledaagse dingen te kunnen zien in een geestelijk perspectief en dat dan ook onder woorden te brengen. (lijken misschien een beetje op hun moeder De oudste en de jongste, Gabriëlle en Joyce.

Ik heb hen beide gevraagd of ze het goed vonden om zomaar eens een stukje van hen op mijn site te zetten en daar heb ik toestemming voor gekregen. Vandaag heb ik een stukje van Joyce wat zij afgelopen zaterdag geschreven heeft, open, eerlijk en bemoedigend.

=====================================

Ver weg of dichtbij?

Ken je dat, dat je iets in de verte ziet staan, maar het is net te ver om te zien wat het nou is? Je kunt net niet zien wat voor vorm het nou heeft en wat het dan precies is.

In de tussentijd dat je steeds dichterbij komt blijft het in je gedachten malen wat het nou kan zijn..Dan ben je dichtbij genoeg en ineens zie je het! Het is… een prullenbak!

Toen ik zelf zo’n soort gelijke situatie meemaakte dacht ik er zo over na dat er in een groot deel van mijn leven, God op een plek stond waar ik Hem maar “vaag” zag. Ik merkte soms wel wat en ik kon zelfs zo heel af toe eens wat voelen. Maar ik wist niet of dat nou God was. Ik kende de “vormen” van Zijn werken niet. Ik ervoer Zijn liefde niet, simpelweg omdat ik Hem op zo’n afstand hield dat ik maar een slecht beeld had van wie Hij is.

Nu inmiddels al aantal jaartjes verder ervaar ik steeds meer hoe dichtbij Hij is. Nu weet ik wie er voor mij was en nog steeds is, mij omarmt in de moeilijkste momenten. Wat heerlijk om Zijn werken te mogen ervaren ook door anderen heen. En wat is het fijn om Hem steeds beter te leren kennen en te weten dat alles in Zijn hand is…

Vraag jij het jezelf weleens af? 

Is God dichtbij of is Hij ver weg? Kun je alles aan Hem geven? Je blijdschap, verdriet, pijn, je moeilijkheden. Weet je en besef je met heel je hart, dus volledig, dat Hij jou wil helpen?

Of is Hij slechts een “vaag” beeld?

Vind je het moeilijk te weten dat Hij er voor je is waar je ook bent? Geloof je dat Hij van je houdt, wat er ook in je “rugzakje” zit, hoeveel fouten je ook hebt gemaakt en misschien nog wel eens doet. Begrijp je dat Hij een onvoorwaardelijke liefde heeft voor jou..

Geschreven door Joyce.

Hij is er voor je en Hij wil je helpen met alles wat je bezig houdt. Leg het maar bij Hem neer, Hij weet hoe je je voelt en weet wat je nodig hebt. Volg Hem, en vetrouw dat Hij alles laat meewerken ten goede. Het enige wat jij hoeft te doen is geloven dat Hij het doet…

Dank U Heer dat U geduldig op mij hebt gewacht, dat U zich steeds meer openbaart en dat U ons nooit meer laat gaan…

Het valt mij op dat we dikwijls geneigd zijn om te denken dat de Here God bepaalde dingen uit ons leven moet “wegnemen”, maar dat is een misvatting. De bijbel is daar heel duidelijk in, zoals  bijvoorbeeld hier in Hebr.12:1-6: Daarom dan, laten ook wij, nu wij zulk een grote wolk van getuigen rondom ons hebben, afleggen alle last en de zonde, die ons zo licht in de weg staat, en met volharding de wedloop lopen, die vóór ons ligt. Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de leidsman en voleinder des geloofs, die, om de vreugde, welke vóór Hem lag, het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten is ter rechterzijde van de troon Gods.Vestigt uw aandacht dan op Hem, die zulk een tegenspraak van de zondaren tegen Zich heeft verdragen, opdat gij niet door matheid van ziel verslapt. Gij hebt nog niet ten bloede toe weerstand geboden in uw worsteling tegen de zonde, en gij hebt de vermaning vergeten, die tot u als tot zonen spreekt:Mijn zoon, acht de tuchtiging des Heren niet gering, en verslap niet, als gij door Hem bestraft wordt, want wie Hij liefheeft, tuchtigt de Here, en Hij kastijdt iedere zoon, die Hij aanneemt.

We zullen het zelf moeten doen, hoe moeilijk het soms ook kan zijn, er wordt zelfs gesproken over strijden  en ten bloede toe weerstand bieden. Dat belooft niets gemakkelijks. Moeten we daarom dan maar het bijltje erbij neergooien? de duivel zijn zin geven? of daagt het ons júíst uit om er vol tegenaan te gaan? Weet je, als je zo bij deze dingen stilstaat dan is het toch eigenlijk diep beschamend dat wij, de kinderen Gods, zó gemakkelijk de kant van de duivel kiezen? Er staat hier in dit bijbelgedeelte dat wij de wedloop met “volharding” moeten lopen, dus niet opgeven, maar dat ons oog daarbij gericht moet zijn op de Here Jezus. Onze focus, onze blik moet op Hem zijn en ook ons hart moet op Hem gericht zijn, niet op al die andere dingen die ons afleiden of verleiden.

Wij zijn vrijgekocht, er is een enorme prijs voor ons betaald en het is vooral de onuitsprekelijke liefde die achter dit offer zit die ons hart raakt. Ik denk dat wij niet anders kunnen en mogen doen dan hard aan het werk gaan. Reiner en heiliger worden dan we nu zijn, erkennen waar onze fouten liggen en er serieus werk van maken al deze dingen af te leggen! En natuurlijk begrijp ik dat er verslavingen zijn waar je zelf, hoe hard je ook je best doet, niet mee klaar kunt komen, maar daar zijn mogelijkheden voor om hulp te vragen, en ook in de gemeente of kerk waar wij komen is wellicht een mogelijkheid dat men ondersteunende hulp kan verlenen. Maar in de eerste plaats is het nodig om écht te kiezen vóór de Here God, dat moet ons begin- én eindpunt zijn. 

Hier ben ik Here, om Uw wil te doen.

Jozua stelde de mensen voor de keuze hij zei: “Kiest dan heden wien gij dienen zult” deze vraag stel ik vandaag aan mijzelf en aan een ieder die dit leest, en wat is ons antwoord?

Here God, U alleen dien ik en géén ander…………..zó zou het moeten zijn………!

God is een Heilig God en Hij wil dat wij eveneens een heilig leven zullen leiden. Eén van de dingen die elke dag duidelijker worden is dat wij in de tijd leven waarvan Openbaring 21: 10-14 zegt: En hij zeide tot mij: Verzegel de woorden van de profetie van dit boek niet, want de tijd is nabij. Wie onrecht doet, hij doe nog meer onrecht; wie vuil is, hij worde nog vuiler; wie rechtvaardig is, hij bewijze nog meer rechtvaardigheid; wie heilig is, hij worde nog meer geheiligd. Zie, Ik kom spoedig en mijn loon is bij Mij om een ieder te vergelden, naardat zijn werk is. Ik ben de alfa en de omega, de eerste en de laatste, het begin en het einde. Zalig zij, die hun gewaden wassen, opdat zij recht mogen hebben op het geboomte des levens en door de poorten ingaan in de stad.

Trouw en rechtvaardig.

God is een God van liefde, trouw én recht en als wij belijden dat Hij een God van trouw is dan bedoelen we eigenlijk meer Zijn trouw aan ons, ZIjn trouw aan Zijn beloften, en daarvoor geldt ook zéker Zijn trouw maar daar houdt het niet op. God houdt Zich absoluut aan Zijn woord, maar ook aan Zijn plan, én aan Zijn regels, daar gaat niets van af. In die verzen uit Openbaring staat dat alles geïntensiveerd wordt, het onrecht, het vuil, en we zien dat toch gebeuren? Maar daarnaast ook de reinheid en de heiligheid onder Zijn kinderen. Het is Gods Geest die ons meer en meer bewust maakt van hoe wij leven en wat er in onze levens aangepakt moet worden. Gods Geest overtuigt van zonde, oordeel en gerechtigheid. Hij is het die ons wil helpen ons leven op te schonen, heiiger te worden en opnieuw krachtig te worden binnen het lichaam van Christus. Hij dóét dat niet voor ons, Hij wijst alleen aan en de rest zullen we echt zelf moeten doen.

Rom. 8:5-8: Want zij, die naar het vlees zijn, hebben de gezindheid van het vlees, en zij, die naar de Geest zijn, hebben de gezindheid van de Geest. Want de gezindheid van het vlees is de dood, maar de gezindheid van de Geest is leven en vrede. Daarom dat de gezindheid van het vlees vijandschap is tegen God; want het onderwerpt zich niet aan de wet Gods; trouwens, het kan dat ook niet: zij, die in het vlees zijn, kunnen Gode niet behagen.

Dit zijn pittige uitspraken, stuk voor stuk, maar des te meer reden om er iets mee te doen, toch? Het is tijd dat wij een schoon, heilig en krachtig volk worden, dat we bruikbaar zijn in Gods Koninkrijk en een voorbeeld voor eenieder die om ons heen leeft. Dat wij de duivel geen voet meer geven in onze levens en in Gods vrijheid ervoor kiezen om Hem alleen te dienen………….ja, zó zou het moeten zijn, kan het zo worden? morgen nog een laatste stapje verder.

Je mag er zelf voor kiezen om je handen erin te steken......

Wat belangrijk is om te weten, om te beseffen, is dat in de eerste plaats de Here Jezus ons niet tot slaven heeft gemaakt, dit wordt echt benadrukt in Rom 8:15 en wanneer wij dus op de ene of andere wijze ergens aan verslaafd zijn dan betekent dat dat wij een slaaf zijn geworden van de vijand, de duivel. Hij is degene die slaven maakt. Daarom bestaat er dus geen onschuldige verslaving. Daarbij komt nog dat wij, net als Adam en Eva, uit vrije wil zélf gekozen hebben om een slaaf van de duivel te worden en als je dus vóór de dingen van de duivel kiest, dan kies je automatisch tégen de dingen van God. Als je het zo zwart op wit leest klinkt het heel cru en ben je misschien geneigd om het wat te relativeren maar ik denk dat wij, en daarmee bedoel ik de kinderen Gods in het algemeen, al veel te veel hebben gerelativeerd in de afgelopen decennia en dat we mede daardoor verworden zijn tot een zwak volk, een zwak lichaam. We hebben de kracht weg laten vloeien, we hebben de Here God gemaakt tot een “moderne God” iemand die met Zijn tijd meegaat, die wel rekening houdt met onze karakters en zwakheden, iemand die af en toe wel een oogje dichtknijpt en die veel dingen echt “niet zo erg” vindt.  En daarbij komt nog dat we de genade hebben omgetoverd tot een soort van alverzoeningssaus. Bij alles waar we op aangesproken worden roepen we dat we niet meer onder de wet maar onder de genade leven. Wát een arrogantie! En nogmaals, niet iedereen wil ik over één kam scheren, maar laten we ons niet met een kluitje in het riet laten sturen, laten we ons niet in slaap laten sussen maar open, eerlijk en kritisch zijn naar onszelf. Laten we onszelf niet wijsmaken dat we óndanks zo’n klein verslavinkje toch heus wel goed bezig zijn, dat dénken we wel, maar de bijbel denkt daar heel anders over. Zo kun je bijvoorbeeld in Openbaring 3 lezen dat de Here God het verafschuwt dat men lauw is geworden, “ik spuw je uit Mijn mond” zegt Hij. Lauw, een beetje koud en een beetje heet, een beetje van God en een beetje van de wereld, het kan niet.

De Here Jezus zelf zegt in Matth.6:24: Niemand kan twee heren dienen, want hij zal òf de ene haten en de andere liefhebben, òf zich aan de ene hechten en de andere minachten; gij kunt niet God dienen èn Mammon. Het gaat mij hier om het principe dat niemand twee heren kan dienen, en ja, wie heeft er dan gelijk? de Here Jezus die zegt dat het absoluut niet kan, of wij die denken dat we goed bezig zijn? Zie je trouwens dat er staat dat hij zich aan de ene zal “hechten”? vastzitten……..?

De Here God wil dat wij met lichaam, ziel en geest Hem toegewijd zijn, en Paulus schrijft daarover in Rom.12:1-2: Ik vermaan u dan, broeders, met beroep op de barmhartigheden Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levend, heilig en Gode welgevallig offer: dit is uw redelijke eredienst. En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene.

Ja, zo zou het moeten zijn……….morgen nog even verder.

De vraag was of wij werkelijk zo vrij zijn als we gedacht hebben of dat er misschien toch wel een stuk van onze vrijheid verloren is gegaan?

Hier wordt gesproken over slavernij, maar wat is nou eigenlijk een “slaaf”? Een slaaf is een lijfeigene, en dit wordt er ook over gezegd: “Heel simpel gezegd is een slaaf iemand die niets over zichzelf te zeggen heeft en op ieder moment moet gehoorzamen aan de persoon die de baas over hem is.  Als slaaf ben je dus het eigendom van iemand en heb je niets in te brengen”. Het is goed om dit even in gedachten te houden.

Een slaaf zijn van, ver-slaafd zijn, het is hezelfde. Als je aan “verslaving” denkt dan hebben we al snel een paar dingen in gedachten, maar er zijn zóveel verschillende verslavingen dat ik ze niet eens allemaal zou kunnen opnoemen hier, en stiekem denk ik dat de overgrote meerderheid van de mensen wel hier of daar een (kleine) verslaving heeft. Wat is nou eigenlijk de definitie van een verslaving? Dat is dit: een verslaving wordt niet bepaald door datgene wat je doet, een verslaving wordt bepaald door datgene dat je niet kunt láten. Iemand die bijvoorbeeld graag een glaasje wijn drinkt en er misschien wel elke dag eentje drinkt hoeft niet verslaafd te zijn, pas als hij/zij het niet meer kan laten is hij/zij verslaafd. Dit maakt het opsporen in ons eigen leven wel een stukje makkelijker hè? En misschien is het zo dat je kunt zeggen dat je absoluut geen enkele verslaving hebt en volledig in de vrijheid staat en leeft, dan vind ik dat geweldig en iets om enorm dankbaar voor te zijn! Mocht het echter zo zijn dat je toch over sommige dingen je twijfels hebt, probeer dan eens om een paar dagen datgene achterwege te laten wat je normaal iedere dag doet of gebruikt. Wanneer het je geen enkele moeite kost en het je gedachten niet in bezit neemt, je het dus gemakkelijk kunt laten, dan is er niets aan de hand. Wordt je er echter chagrijnig van, voel je je niet goed, wordt je erdoor aangetrokken of blijven je gedachten eromheen cirkelen, dan heb je wel een probleem.

Maar wat zegt de bijbel hier nou verder over en wat kun je ermee? Kun je er iets aan veranderen en is dat ook altijd nodig? want soms zijn de dingen misschien wel heel erg ondchuldig. Morgen wil ik daar graag nog iets verder naar kijken, want dat is toch de vraag: hoe zou het moeten zijn……….?

wetende, dat gij niet met vergankelijke dingen, zilver of goud, zijt vrijgekocht van uw ijdele wandel, die (u) van de vaderen overgeleverd is, maar met het kostbare bloed van Christus, als van een onberispelijk en vlekkeloos lam. I Petr.1:18-19. Dit is een klein stukje tekst uit een bijbelgedeelte waar ik later nog op terug wil komen. Voor nu gaat het mij erom dat hier zwart op wit staat dat de Here Jezus ons heeft “vrijgekocht”.

Vrijgekocht, dit is iets wat we al zo vaak hebben overdacht en ook te horen krijgen in onze samenkomsten, daar worden we blij van en dankbaar, zo iets geweldigs, wat een liefde! En dan zegt Rom. 8:15:  Want gij hebt niet ontvangen een geest van slavernij om opnieuw te vrezen, maar gij hebt ontvangen de Geest van het zoonschap, door welke wij roepen: Abba, Vader.  Hier staat dat wij niet opnieuw tot een slaaf zijn gemaakt, de Here Jezus heeft ons vanuit de slavernij de vrijheid gegeven door Zijn offer.

Heerlijk, niet langer geknecht maar volledige vrijheid. Wanneer je kijkt naar vroeger toen er nog veel slavenhandel was en deze slaven daar heel erg onder geleden hebben, dan was er weleens iemand die dan zo’n slaaf kocht en inplaats van hem of haar zelf als slaaf te houden, zoiemand de vrijheid gaf. Ik meen dat ze dan ook een bewijs meekregen dat ze echt vrijgekocht waren en dat ze zodoende die vrijbrief konden laten zien opdat ze door niemand meer tot slaaf gemaakt konden worden. Heel vaak echter was het dan zo dat zo’n slaaf, uit dankbaarheid, de nieuwe heer uit vrije wil diende.

Ook wij hebben zo’n vrijbrief gekregen, niemand kan ons meer tot slaven maken, we zijn echt helemaal vrij…………………..tenminste, zo zou het moeten zijn……………..maar is dat ook zo? Ik houd ervan om mijzelf, en ook de lezer, uit te dagen tot zelfonderzoek, benieuwd om te zien of we daadwerkelijk zo vrij zijn als we altijd hebben gedacht……………..

Mijn zus had een paar sleutels aan familie gegeven zodat er altijd iemand is die naar binnen kan mocht dat nodig zijn, ikzelf heb dat ook gedaan, mijn kinderen hebben sowieso allemaal een sleutel en ook een paar familieleden. Altijd makkelijk want toen ik er laatst niet was kon mijn zus, in opdracht van mijn moeder, even iets uit de koelkast lenen, haha. Ik denk dat veel mensen wel een sleutel afgeven bij een vertrouwd iemand. Dat is ook handig voor het geval je jezelf ooit zou buitensluiten. Wanneer er dan geluid is aan het slot weet je eigenlijk al bij voorbaat dat het een vertrouwd iemand is aan wie jijzelf je sleutel hebt gegeven, dus niets om bang van te zijn.

.......en weide vinden.

Wanneer wij de Here toebehoren is Hij het die in ons leven, in ons hart, toegang heeft gekregen om woning te maken. Dat is een heel veilig en rustgevend gevoel. Maar er is nog meer, bijvoorbeeld dit:  Joh.10: 7-10: Jezus zeide dan nogmaals: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Ik ben de deur der schapen. Allen, die vóór Mij gekomen zijn, zijn dieven en rovers, maar de schapen hebben naar hen niet gehoord. Ik ben de deur; als iemand door Mij binnenkomt, zal hij behouden worden; en hij zal ingaan en uitgaan en weide vinden. De dief komt niet dan om te stelen en te slachten en te verdelgen; Ik ben gekomen, opdat zij leven hebben en overvloed.

De Here Jezus is de deur waar wij doorheen mogen gaan en ook dat is dan meteen zo veilig, als wij door die deur gaan hoeven wij niet bang te zijn dat er inbrekers aan het slot komen morrelen want de Here zelf is onze bewaarder, onze beschermer. Vrijheid om in- en uit te gaan en weide te vinden, een weide die rust en voedsel vertegenwoordigt, dat is geweldig.  Daar wordt je blij en dankbaar van om dat te overdenken.

Onze Boaz.

Vanavond had ik mijn dochter Stefanie aan de telefoon en dan zitten we meestal een hele poos te praten met elkaar. Ze woont niet zo erg dichtbij dus alle nieuwtjes bespreken we dan via de telefoon Op een gegeven moment vertelde ze dat Boaz (mijn kleinzoon van net 4 jaar) altijd zo netjes zelf kan bidden. Hij bidt dan voor zijn papa en mama en allerlei andere familieleden, maar ook voor de arme kindjes en zo had hij vandeweek gebeden om sneeuw, “want, Here Jezus, dat vind ik zo leuk”, sprak hij ernstig. Toen hij de andere morgen wakker werd en geen sneeuw zag vertelde hij aan zijn moeder dat hij wel een beetje boos op de Here Jezus was. Mijn dochter vroeg hem waarom hij boos was en Boaz zei dat dat kwam omdat hij toch zo gebeden had voor sneeuw en de Here Jezus het niet had laten sneeuwen. Mijn dochter legde hem uit dat het helemaal de tijd van het jaar nog niet is voor sneeuw. Dat he nu nog zomer is en dat er in de winter pas sneeuw kan komen. Helemaal begreep hij het natuurlijk niet, maar voor het moment was hij er tevreden mee en toen hij vanavond naar bed ging bad hij opnieuw om sneeuw en hij vertelde aan de Here Jezus dat hij dat zo graag zou willen omdat hij een sneeuwpop wil maken. Vervolgens slaakt hij na zijn gebed een diepe zucht en zegt berustend ” maar ja, het is nog steeds geen winter”.

Voor Boaz was het op dit moment een goede verklaring voor het ontbreken van de sneeuw en hij accepteerde dat feit, maar eigenlijk accepteren wij zo’n gelijksoortige uitleg ook vaak zonder verder vragen wanneer we geen verhoring op ons gebed krijgen. Aan de ene kant is het, ook in het geestelijke, een waarheid dat er voor alles een tijd is en dat het kan zijn dat de tijd nog niet rijp is voor ons om datgene waar wij om bidden, te ontvangen. Maar aan de andere kant mag het onze verwachting niet ondermijnen. Het mag niet zo zijn dat we ons dan maar neerleggen bij de feiten want dan zouden we al te zeer verslappen in ons gebed. Het probleem is, denk ik, dat wij maar al te snel geneigd zijn om zelf de dingen in te vullen. Oh, ik heb dit of dat gebeden en de Here heeft het nog niet verhoord, dan zal het wel hier- of daaraan liggen. Wij kunnen niet in het hoofd van de Here God kijken, wij weten niet waarom sommige dingen niet zo gebeuren zoals wij ze verwacht hadden en het is goed om dan te accepteren dat wij ook niet overal een verklaring voor kunnen krijgen of hebben. Wat wij wél kunnen, dat is Gods woord leren kennen. Daarin deelt de Here God een groot deel van Zijn hart en Zijn gedachten en dat is zo goed en zo leerzaam en het schept nieuwe hoop en verwachting.

Gods woord leert ons dat wij in elke situatie Zijn vrede mogen ervaren, er wordt gesproken van vrede die alle verstand te boven gaat. Om die vrede mogen wij vragen wanneer er dingen gebeuren die wij niet begrijpen, en dat is iets anders dan berusting. (Fatalistische) berusting ontneemt ons elke hoop en vechtlust, het brengt teleurstelling en matheid van ziel. Gods vrede echter, geeft ons alle rust om in de stilte te gaan en te spreken met onze hemelse Vader en bij Hem nieuwe kracht op te doen en Zijn grootheid meer en meer te leren kennen.

Efez.3:14-21:  De grote liefde van Christus

Dit is een spreekwoord dat me vanmiddag tebinnen schoot. Wat de aanleiding was weet ik niet, soms kunnen er zomaar dingen in je gedachten komen. Het is wel een waar woord en iets om over na te denken. De Here Jezus zelf zegt dit in Joh.6:51: Ik ben het levende brood, dat uit de hemel nedergedaald is. Indien iemand van dit brood eet, hij zal in eeuwigheid leven; en het brood, dat Ik geven zal, is mijn vlees, voor het leven der wereld.

De Here Jezus is het levende brood en Hij heeft Zichzelf voor ons ten offer gegeven, iets wat wij mogen koesteren en waar wij ook bij het vieren van het avondmaal nog eens extra bij stilstaan. Wij mogen deel hebben aan Zijn lichaam, eten van dat levende brood dat ook in ons binnenste leven geeft. Daarnaast mogen we er ook van uitdelen aan anderen.

Ik moet denken aan het verhaal van de Emmaüsgangers, in Lucas 24 kun je hun verhaal lezen. Ze liepen samen op met de Here Jezus maar ze herkenden Hem niet. Ze spraken met Hem over de dingen van God en toen ze bij hun huis waren aangekomen vroegen ze Hem om bij hen binnen te komen en een hapje mee te eten. En op het moment dat de Here Jezus het brood brak, herkenden zij Hem en dat was zo’n groots moment voor deze mannen. Ze realiseerden zich dat hun hart brandende was terwijl ze met Hem hadden gesproken onderweg, en nu begrepen ze waarom. Ze waren er zo vol van dat ze onmiddellijk dezelfde weg weer terug zijn gegaan om te vertellen wat er gebeurd was.

In Openbaring 3: 20 staat: Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Indien iemand naar mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij. De Here Jezus wil echt ten volle  in ons leven binnengelaten worden en samen met ons eten. Maaltijd houden, hetzelfde voedsel delen dat wij ook eten (het woord van God), Hij is het brood dat voor ons gebroken is en wanneer wij dat beseffen en diep tot ons door laten dringen, dan kunnen ook wij niet meer zwijgen van wat Hij voor ons betekent, van wat Hij voor ieder mens  heeft gedaan in Zijn grote liefde, en dan zal ook óns hart brandende zijn in ons binnenste en dan mogen we met dat vuur, andere harten verwarmen.

Here Jezus, ik eet Uw brood en ik spreek Uw woord!

Toen zijn moeder zwanger was van hem is zij tot geloof gekomen. Dit was in de ogen van haar man, een medicijnman, een doodzonde en zij is daarvoor ook afgeranseld maar heeft wel het kind aan de Here opgedragen al voordat hij geboren werd. Tijdens of net na de bevalling is de moeder overleden en bleef het jongetje alleen achter met zijn vader de medicijnman van de stam. Deze liet de jongen in totale afzondering opgroeien, hij leefde,sliep en at buiten ergens in de rimboe, van elk menselijk contact afgesneden en zijn vader bracht hem dan elke dag zijn eten. De vader mengde dagelijks wat slangengif door het eten van de jongen, iets wat hijzelf niet merkte, maar wat zich wel in zijn lichaam ging vastzetten. Toen hij nog heel jong was, nog een kind, werd hij door zijn vader en wat handlangers meegenomen op rooftocht. Hij kreeg dan de opdracht om mensen te krabben of te bijten en die mensen overleden door het gif wat zo totaal bezit van deze jongen had genomen. Hij werd ouder en werd gewoon misbruikt door deze criminele volwassenen, daarbij was iedereen bang van hem omdat hij zo giftig was als de slangen zelf. Toen hij een jaar of 13 oud was begon het gif in zijn lichaam zich tegen hem te keren en hij werd doodziek. Vreselijke pijnen leed hij en niemand wist er raad mee, ook zijn vader de medicijnman niet. Hij werd door zijn vader uiteindelijk naar het ziekenhuis gebracht maar de artsen wisten zich er ook geen raad mee, ze hadden geen tegengif en geen medicijn en uiteindelijk stelden ze de vader voor om de jongen maar “in te laten slapen” omdat hij een gevaar voor zichzelf en ieder ander was. Inmiddels was de jongen al een paar jaar (dacht ik) zo vreselijk ziek. De vader was radeloos en terwijl hij daar in het ziekenhuis zat kwam er iemand naar hem toe en begon een gesprek met hem. Hij hoorde van de grote nood en vertelde deze man dat hij wel iemand wist die zijn zoon wél zou kunnen genezen, de Here Jezus. Dit herinnerde de medicijnman aan zijn overleden vrouw en hij liet toe dat de man meeging naar zijn zoon en voor hem bad. De jongen genas en kwam tot bekering en ook zijn vader, de verstokte medicijnman, kwam door dit wonder tot bekering. Ik weet niet of hij nog vervolgd is geworden voor de vele misdaden, maar toen deze man zijn getuigenis dus vertelde was hij een prediker geworden die overal vertelde over de Here Jezus. Het gebed van zijn moeder had een geweldige uitwerking gehad al had zij het zelf niet mee mogen maken.

Twee dingen kwamen voor mij naar voren toen ik dit verhaal hoorde. Ten eerste het feit dat ook de duivel in ons leven probeert om op slinkse wijze telkens wat gif in ons leven naarbinnen te krijgen zonder dat wij dat nou meteen zo opmerken. Maar het zet zich wel vast in ons leven en op een dag zal het sterk genoeg zijn om er anderen mee te beschadigen en uiteindelijk ook onszelf. Er staat in Jak.3:8-11: maar de tong kan geen mens bedwingen. Zij is een onberekenbaar kwaad, vol dodelijk venijn. Met haar loven wij de Here en Vader en met haar vervloeken wij de mensen, die naar de gelijkenis Gods geschapen zijn: uit dezelfde mond komt zegening en vervloeking voort. Dit moet, mijn broeders, niet zo zijn. Doet soms een bron uit dezelfde ader zoet en bitter water opwellen? Dit is een reden om op te passen, alert te zijn dat wij dat gif niet binnenlaten in ons leven. Laten wij zuiver zijn en blijven en altijd eerst toetsen waar het voedsel dat ons aangeboden wordt, op welke manier of door wie dan ook, vandaan komt.

Ten tweede vond ik het, ondanks de tragische weg die deze moeder en zoon moesten gaan, toch zo geweldig hoeveel kracht er ligt in het gebed. Er kunnen soms dingen in ons leven zijn waar we al zo lang voor bidden en we zien nog steeds geen verandering, maar dan mogen we dit in gedachten houden en weten dat God op Zijn tijd zál verhoren en dat een gebed dat door ons is uitgesproken nooit verloren gaat! En ook al begrijpen wij de dingen soms niet, mogen wij toch onze handen en ons gebed in vol vertrouwen in de liefdevolle handen van de Here God leggen.

kleine pieperd.

Vanmiddag zat ik even lekker in de tuin, jawel, het kon zomaar vandaag, haha. Heerlijk hoor! Terwijl ik daar zat hoorde ik almaar gepiep van de grond komen en een ander soort vogelgeluid uit een boom in mijn tuin. Het piepen bleef aanhouden en opeens zag ik een kleine merel, zomaar op de grond, nog niet in staat om te vliegen en roepend om zijn ouders. Ik vond het zo zielig en heb hem (of haar?) opgepakt en in een open doosje in de boom gezet opdat de ouders er gemakkelijk bij konden en het vogeltje niet zo gemakkelijk ten prooi zou kunnen vallen aan poezen. Hoewel het kleine ding niet kon vliegen kon het wel zo hard fladderen dat het zich uit de doos werkte en weer op de grond belandde. Tot drie maal toe heb ik het diertje opnieuw in de boom gezet maar evenzovele malen viel het er weer uit. Toen het ik het maar op de grond gelaten en gekeken wat er verder gebeurde. De moeder kwam eerst in de boom en het kleintje en de moeder riepen naar elkaar. Daarna kwam mama naar beneden en ging wormpjes uit de grond pikken en bracht het haar hongerige kleintje. Telkens weer ging de moeder het kleintje wat te eten brengen en na een poosje vloog ze even weg maar kwam al snel weer in de boom zitten. Het kleintje had blijkbaar even genoeg gegeten want het was vrij rustig. Op een gegeven moment kwam er een poes de tuin in. Ik zag haar aankomen en was al startklaar hem weg te jagen toen de moeder uit de boom kwam en luid kwetterend een aanval op de poes deed. Haha, die poes wist niet hoe ze het had en nam verschrikt de benen, nou ja, de pootjes dan natuurlijk Ik vond het zo mooi om te zien, hoewel de kleine pieperd buiten het nest was gevallen bleef de moeder er over waken en bracht het voortdurend eten en beschermde haar kind. Ik hoop dat mama het voor elkaar krijgt om haar kleintje te blijven voeden en beschermen tot het kan vliegen.

Ik moest denken aan een liedje van Elly en Rikkert over een klein kuikentje. Het is eigenlijk een kinderliedje maar ik denk dat het ook voor ons, volwassenen, een mooi liedje is. Als je het aanklikt kun je het tegelijk horen en lezen en ik hoop dat je erdoor bemoedigd mag worden vandaag, gewoon, zomaar simpel door een kinderliedje.

http://youtu.be/7uQSFz4roS4

Hier schrijft Petrus over de dag des Heren. Een dag die, zoals hier staat, als een dief zal komen. Met andere woorden, ongemerkt en ongezien, zonder dat iemand er erg in heeft is’ie er ineens. Is dat nou iets waar we geregeld bij stil staan, iets wat we overdenken? En dan staat er dat wij “in heilige wandel en godsvrucht ons vol verwachting moeten spoeden naar die dag”. Is dát dan iets waar wij ons mee bezig houden? Heel bewust? Er staat dat wij ons “moeten beijveren om onbevlekt en onberispelijk te blijken”. Het is nogal wat wat hier geschreven staat.

Het trof mij toen ik het las, want het is gewoon een feit dat de dagen, weken en maanden, ons zomaar door de vingers glippen, nauwelijks is het weekend geweest of het is alweer vrijdag, en wat zien we dan als we terugkijken? Augustus 2011 is vandaag voorbijgegaan en zal nooit meer terugkomen, en als we erop terugkijken, wat hebben we er dan mee gedaan? Hebben we onze tijd heel bewust besteed? Hebben we genoeg tijd met de Here doorgebracht? Hebben we veel mensen verteld van de Here Jezus? Hebben we ons beijverd om heilig en godvruchtig te leven? om onbevlekt en onberispelijk te zijn?

Ik kan alleen voor mijzelf een antwoord geven op deze vragen, en dan constateren dat er nog zeer veel ruimte voor verbetering is. Er is geen tijd meer te verliezen, die dag is dichterbij dan wij denken en als je er met sommige mensen over begint willen ze er liever niets over horen, maar dat is struisvogelpolitiek. Veel beter is het om deze boodschap uit Gods woord ter harte te nemen en ons bezig te houden met die dingen die daarin geschreven staan.

Als een man en een vrouw gaan trouwen dan is de bruid vaak heel lang bezig om haar haren in een prachtig kapsel te krijgen, om zich te (laten) verfraaien met mooie make-up, om haar droomjurk aan te trekken die zij al lang tevoren heeft uitgezocht en gepast, om nog wat sieraden om en aan te doen en dan wacht zij op het moment dat de bruidegom zal aanbellen om haar op te halen.

Zó wil ik bezig zijn om mijzelf klaar te maken,  ik wil me er elke dag van bewust zijn en aan mijzelf werken, opdat ik gereed zal staan op het moment dat mijn Heiland komt om mij te halen,…………………en jij?

Het is toch zó'n lekker vrouwtje.

Elise weg?!

Tjonge jonge, ben me wild geschrokken vanmiddag! Elise was aan het buiten spelen, zoals altijd als het droog is en ook altijd op het pleintje achter ons huis, maar toen ik ze riep voor het eten, was ze nergens te bekennen. Sanne en ik bij 2 vriendinnetjes uit de straat aangebeld of ze daar naar binnen was gegaan, ook niet?! Toen raakte ik toch wel lichtelijk in paniek, gauw weer naar huis, vervolgens ging Jonathan op zoek met Sanne die met een benauwd stemmetje zei: ik wil Elise wel graag terug hoor….. Terwijl hun weg waren dacht ik ineens misschien is ze terwijl ik het niet zag naar boven gegaan? En jawel hoor, daar lag ze op ons bed prinsheerlijk te slapen, zich van geen kwaad bewust;-) fjieuw, pak van m’n hart!!!

                     *   *   *   *   *   *

Ik denk dat de vaders en moeders onder ons dit wel herkennen. We hebben allemaal weleens zo’n moment gehad dat we aan het zoeken en roepen waren naar onze kinderen en dan zó blij waren als we ze gevonden hadden.

Bij dit verhaal moest ik denken aan Matth.8:23-26 : De storm op het meer. En toen Hij in het schip ging, volgden zijn discipelen Hem. En zie, er kwam een grote onstuimigheid op de zee, zodat de golven over het schip sloegen; maar Hij sliep. En zij kwamen en maakten Hem wakker en zeiden: Here, help ons, wij vergaan! 26 En Hij zeide tot hen: Waarom zijt gij bevreesd, kleingelovigen? Toen stond Hij op en bestrafte de winden en de zee, en het werd volkomen stil.

De discipelen waren bang, de storm ging tekeer en de boot kon elk moment omslaan midden op dat onrustige water, dat is ook angstig. Toch had de Here Jezus er totaal geen last van, Hij sliep alsof er om Hem heen helemaal geen storm en gevaar was. En voor Hem wás dat ook zo, Hij werd niet warm of koud van die storm, Hij sprak een enkel woord en de storm ging onmiddellijk liggen. Maar dat was het verschil met de discipelen en de Here Jezus, de discipelen keken op de omstandiheden en de Here Jezus keek altijd naar Zijn Vader met wie Hij in voortdurend contact was. Hij wist dat Hij veilig was en deze discipelen, die toch al een behoorlijk tijdje met Hem meeliepen en al zoveel wonderen hadden gezien, hadden toch geen vertrouwen. Inplaats van gerust te zijn, omdat de Here Jezus bij hen in de boot was, waren ze bang.

Wij hebben, net alks de Here Jezus, ook de mogelijkheid om in voortdurend contact met onze Hemelse Vader te zijn en daarbij hebben we een heel groot boek (de bijbel) vól met de wonderen en de uitreddingen van de Here God. Maar toch worden wij bevreesd als wij op de omstandigheden zien en ook wij zijn soms geneigd om aan de Here te vragen of Hij soms slaapt? De storm gaat tekeer en we zijn bang om ten onder te gaan. Maar dan mogen we weten dat wij ons te ruste mogen begeven bij Vader God. In Zijn nabijheid is het goed, daar is het veilig en daar vindt het bange hart vrede. Zoals kleine Elise in alle rust in het bed van haar ouders lag te slapen, onbewust van de angstige gedachten die haar vader en moeder inmiddels al in hun hoofd hadden gehaald, zo mogen ook wij die rust vinden daar waar wij horen te zijn……gewoon thuis.

ZZzzzzz

Psalm 4:9: In vrede kan ik mij te ruste begeven en aanstonds inslapen, want Gij alleen, o HERE, doet mij veilig wonen.

In Florida is een vrouw gearresteerd omdat ze haar vijfjarige zoontje probeerde te verkopen aan een bevriend koppel. De vraagprijs was 2.000 dollar. Jessica Marie Beers (28) was evenwel bereid om de prijs voor haar kind tot 600 dollar te laten zakken. De vrouw had het geld nodig om haar verslaving aan pillen te bekostigen.

                                       *  * *  *  * *  *  * *  *  * *  *  * *  *

Dit las ik vanmorgen in het AD. Hoe schokkend is dit? Zoiets vreselijks, maar ik weet dat het dingen zijn die daadwerkelijk gebeuren. Ik heb het zelf meegemaakt. Niet op deze manier maar wel in dezelfde strekking. Ouders die al langer begeleid werden door Jeugdzorg omdat ze een drugsprobleem hadden, een 2 jarig meisje dat thuiswoonde was de reden dat Jeugdzorg bleef controleren. Het echtpaar kreeg een 2e kindje en de moeder werd positief getest, waarop besloten werd zowel de pasgeboren baby, alsook het kleine meisje, in kortdurende pleegzorg onder te brengen, terwijl de ouders de kans kregen hun leven aan te pakken en van hun verslaving af te komen. Ik ben zelf elke week meegeweest om ze te begeleiden als ze de kleine, pasgeboren jongen mochten bezoeken. In het begin waren de ouders gemotiveerd om aan hun probleem te gaan werken en wij, als organisatie, hebben alles in het werk gesteld om hen te helpen. Na enkele weken verslapte de motivatie. Wanneer het kindje bijvoorbeeld naar het consultatiebureau moest mochten de ouders mee, maar dat deden ze niet en zo waren er meer dingen. Op een dag had de moeder een grote tas bij zich die ze meenam naar de pleegmoeder. In de tas zaten de kleertjes die ze kado had gekregen bij de geboorte van het kindje en zonder enige emotie overhandigde ze de tas aan de pleegmoeder. Ik zat erbij en mijn hart huilde………..op de terugweg was het kindje allang niet meer het onderwerp van gesprek. De afspraken die wij hadden met deze mensen werden niet nagekomen, ze kwamen niet en hadden altijd wel een excuus. Na verloop van tijd besloten ze dat ze toch niet verder aan hun verslaving wilden werken, waarop Jeugdzorg beide kinderen in een langdurige pleegzorg plaatste.  Het kleine jongetje heeft zelfs nooit één dag bij zijn ouders thuis gewoond. Ook deze kinderen zijn “verkocht” voor de drugs.

Nu kun je heel gemakkelijk deze ouders veroordelen, want hoe kún je nou toch je eigen kinderen zó verloochenen? Maar weet je, ik heb deze 2 ouders uitvoerig gesproken en wat deze jonge mensen (en dan vooral deze jonge vrouw) al hadden meegemaakt in hun leven is haast onvoorstelbaar. Zoveel leed, verraad, verlies, misbruik (zowel geestelijk als lichamelijk) misdaad tegen haar gepleegd, onterechte schuld die als een tonnenlast op haar leven en dat van haar man was neegelegd, en dan bedoel ik niet materieel maar geestelijk, en hoeveel kan een mens dan dragen? Ze waren geen christen, ze kenden de Here Jezus niet en de drugs was voor hen de enige ( en ook van huis uit voorgeleefde) manier om de andere pijn eventjes te laten verdwijnen. We hebben niet veel tijd met hen kunnen doorbrengen, we hebben met verdriet de ontwikkelingen meegemaakt en hun keuzes moeten respecteren, maar hoewel ik ze uit het oog verloren ben heb ik ze niet uit mijn hart verloren, en wat ik zo mooi vind dat is dat Vader God ze wél nog in het zicht heeft, Hij zal ze nooit uit het oog verliezen en mijn gebed is dat deze mensen Zijn liefde leren kennen, dat ze het grote offer van de Here Jezus eenmaal mogen aannemen en dat ze in Hem hun vrijheid terug mogen krijgen. Ook de kinderen van deze mensen bid ik toe dat zij, op de plaats waar zij wonen, goedheid en liefde mogen ervaren en ook hen draag ik op aan Vader God die alle dingen in Zijn handen houdt.

Van buitenaf lijken de feiten soms zo overduidelijk en brengt het ons misschien tot veroordelende gedachten of uitspraken maar in werkelijkheid kan er zó’n enorme pijn en ellende achter verscholen zitten. Laten wij toch iedere veroordeling ver van ons houden en met ontferming bidden voor deze wanhopige mensenkinderen, ook al zijn de dingen voor ons vaak onbegrijpelijk……..

Gebroken bloem.

Bedoeld om te stralen, maar in de knop reeds geknakt,
bedolven onder lasten die op jouw rug zijn gepakt.
Je kon je niet weren, je had geen enkel woord,
en jouw stille schreeuw werd door niemand gehoord.
Nu is het míjn schreeuw, die ik opzend naar boven
omdat ik de moed heb voor jou te geloven.
De Vader die jou heeft bedoeld om te leven,
Hem stuur ik mijn schreeuw, om jou mensen te geven.
Mensen die komen in jouw schraal bestaan
en je vertellen wat Jezus ook voor jou heeft gedaan.
Maar bovenal bid ik om armen van liefde,
om handen die strelen en woorden die helen.

Mijn hart is met jou, jij kleine gebroken bloem,
jij kreeg nooit de kans om te bloeien,  geen grond om te groeien,
ik breng je in mijn gebed daar waar liefde is en rust,
en waar Vaders hand je zachtjes oppakt en kust,   

 Hij heeft je zó lief!

Rom. 8:31-34: Wat zullen wij dan van deze dingen zeggen? Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn? Hoe zal Hij, die zelfs zijn eigen Zoon niet gespaard, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken? Wie zal uitverkorenen Gods beschuldigen? God is het, die rechtvaardigt; wie zal veroordelen? Christus Jezus is de gestorvene, wat meer is, de opgewekte, die ter rechterhand Gods is, die ook voor ons pleit.

Boven dit bijbelgedeelte staat: De zekerheid des geloofs. Het stuk ervoor gaat over de hoop van Gods kinderen, (vers 18-31) Het spreekt over de schepping die zucht in barensnood, en met reikhalzend verlangen wacht op het openbaar worden van de zonen Gods, dingen die we kunnen waarnemen als we opletten hè? Ik vond het wel mooi, eerst die “hoop” van Gods kinderen en meteen daarna de “zekerheid” des geloofs. Ik denk dat wij in een tijd leven waarin we die zekerheid boven alles nodig hebben. Iets om ons aan vast te houden opdat we niet meegesleept worden in allerlei dingen die ons niets goeds zouden brengen. Houvast wanneer we omgeblazen dreigen te worden in de stormen die er in ons leven en in ons binnenste kunnen woeden.

Als je het woord “zekerheid” opzoekt in het woordenboek, dan staat er onder andere: zeldzame vastheid, gerustheid, veiligheid, garantie, securiteit, verzekering, waarborg. Onze God is een God van zekerheden en al deze dingen zijn absoluut op Hem van toepassing. En wat is het dan geweldig als je daar over nadenkt, “Als God vóór ons is, wie zal tegen ons zijn?” Ik denk dat we nog niet half beseffen wélke kracht er in dit woord ligt…………..het is echt iets om ons heel erg bewust van te worden.

Op weg naar het water.

Dit is  mijn jongste kleindochter Lynette, Ze is bijna 16 maanden oud. Deze foto is pasgeleden gemaakt toen mijn dochter en schoonzoon en de kindjes, foto’s gingen maken voor de ouders van mijn schoonzoon. Zijn broer en zus waren er ook met hun gezin en ze hebben daar een leuke groepsfoto gemaakt, maar ook individuele foto’s waar dit er eentje van is. Hier in de omgeving is genoeg strand en water en dat is natuurlijk een mooie achtergrond voor foto’s.

Als ik deze kleine dreumes zo zie lopen dan moet ik zo denken aan dat gedicht over die voetstappen in het zand. Dat vind ik zo’n mooi gedicht en ook zo’n mooie gedachte, dat de Here God ons draagt op die momenten dat het voor ons eventjes allemaal te veel en te zwaar wordt. Wat mij opviel op deze foto is, dat Lynette eigenlijk geen sporen in het zand nalaat. Je ziet geen afdrukken van haar voetjes en ik denk dat dat komt omdat ze nog zo klein en zo licht is. Ik vond dat wel grappig maar ook opvallend. (wanneer je op de foto klikt wordt hij vergroot en kun je het goed zien.) Je ziet wel een paar andere voetstappen in het zand maar die van haar niet. Is het belangrijk dan? Nee, dat niet maar toch is het wel iets om over na te denken. Hoe groter en zwaarder een mens is, des te dieper zijn de afdrukken die hij/zij nalaat in het zand. Je laat dan sporen na die door eenieder gezien worden. Een bekende uitdrukking is ook, bijvoorbeeld bij mensen die veel meegemaakt hebben, dat men zegt dat het leven zijn sporen heeft nagelaten. Sporen zijn eigenlijk stuk voor stuk markeringen die zichtbaar blijven langs de weg die wij gaan. Markeringen die ons kunnen laten terugkijken met een gevoel van herkenning wanneer wij bezig zijn met dingen uit het verleden. Sporen hebben ook nog een andere functie. Je kunt, door de sporen van iets of iemand te volgen, uitkomen bij hetzelfde doel als waar diegene wiens sporen je volgt, óók is uitgekomen.

De Here Jezus heeft op deze aarde geleefd als een mens, net zoals wij. Hij heeft hier gewoond en is met alles in aanraking gekomen waar ook wij mee te maken hebben of krijgen. Hij heeft Zijn leven voleindigd en dat op een goede manier gedaan en daarbij heeft Hij Zijn sporen nagelaten. Diepe sporen die duidelijk te zien en te volgen zijn en die te vinden zijn in de bijbel. Hij heeft de last der zonde vrijwillig op Zich genomen en Zijn weg was een moeizame, zware weg, en dat is te zien. Maar Hij heeft Zijn einddoel bereikt en zo de weg gewezen naar het huis van Zijn Vader. Wij mogen in Zijn sporen wandelen en dan, aan het einde van onze reis, ook daar aankomen waar de Here Jezus is, in het Hemelse Huis, daar waar Vader op ons wacht, waar Hij al op de uitkijk staat. Wij zullen onze eigen sporen maken, het ene moment dieper dan het andere, want soms kan het leven moeizaam zijn, maar dan mag de inhoud van dat gedicht ons tot troost zijn, daar waar het juist het allermoeilijkst is, daar zal de Here ons dragen en wat is het heerlijk als wij dan, voor diegenen die na ons komen, onze kinderen en kleinkinderen, sporen na mogen laten die precies parallel lopen met de sporen die de Here Jezus ons heeft nagelaten, opdat ook zij eenmaal mogen komen in dat heerlijke Hemelse huis.

Snel terug waar open armen op haar wachten......

In de bijbel staan hier ook een paar mooie dingen over:    Jesaja 26:7: Het pad des rechtvaardigen is effen; Gij baant voor de rechtvaardige een effen spoor.

Psalm 23:3: Hij verkwikt mijn ziel. Hij leidt mij in de rechte sporen om Zijns naams wil.

Veel mensen, en vooral kinderen, zijn bang van onweer. Het maakt veel herrie als je de donder hoort en de bliksem kan er best angstaanjagend uitzien. Ook kan het altijd ergens “inslaan” en brand of kortsluiting veroorzaken of nog ergere dingen. Het is dus niet zo verwonderlijk dat er toch een zeker ontzag bestaat voor het onweer. Ikzelf vind het altijd wel mooi om naar te kijken en ook vanmiddag ben ik lekker buiten blijven zitten toen het onweerde en regende. Maar…….ik moet er natuurlijk wél eerlijk bij vertellen dat ik weet dat er hier op de flat bliksemafleiders staan die ervoor zorgen dat onweer eigenlijk weinig kan aanrichten hier want anders was ik wellicht ook niet zomaar buiten gebleven. Als ik dan vanavond op het nieuws hoorde over het noodweer in België en in delen van Nederland dan zie je maar weer hoe vernietigend de natuur soms kan zijn em dan schrik je van de berichten. Afschuwelijk!

Ik leerde mijn kinderen vroeger dat, wanneer het ging onweren als zij onderweg van- of naar- school waren en ze reden op het kale gedeelte (zo’n 3 km. weilanden tussen Middelburg en Arnemuiden waar we toen nog woonden) ze, als het onweer echt recht boven hen kwam, zo klein mogelijk in elkaar gedoken langs het fietspad moesten gaan zitten. Dan heb je de minste kans dat je door de bliksem geraakt wordt. Onder een boom schuilen is verkeerd, dat weet iedereen wel denk ik, en op zo’n kaal stuk weg en weiland vormt de mens dan een gemakkelijke prooi. Ook languit gaan liggen is niet goed want dan heb je teveel “oppervlakte”, in elkaar gedoken is dus het beste, je zo klein mogelijk maken zodat je het minste houvast biedt. Wanneer het echter ‘s nachts ging onweren dan wist ik het al, dan lag in no time mijn bed vol met kinderen. 4 kinderen in mijn bed, omdat ze het onweer eng vonden (of deden alsof :-) Ach, ik zei dan “kom maar gauw hoor”, en dan sloeg ik de dekens om hen heen en dan lagen we gezellig ( en vreselijk warm pfff) met z’n 5en in mijn bed en de kinderen voelden zich daar heerlijk veilig.

Ik dacht er aan dat Johannes zegt in Hoofdstuk 3:30: Hij moet wassen en ik moet minder worden. Onze vroegere voorganger zei altijd: “Ik moet zo klein worden dat ik rechtop onder het vloerkleed door kan lopen”. Klein van onszelf en de Here Jezus in ons steeds groter laten worden, Hem steeds meer gestalte laten aannemen in ons. Dat is de bedoeling wanneer wij ons leven in Zijn handen hebben gelegd. En hoe kleiner wijzelf (ons eigen ik) worden, hoe minder houvast de duivel heeft om ons aan te vallen en ons te treffen. Maar daarnaast hebben ook wij dat heerlijke veilige plekje waar we altijd terecht kunnen. Vooral nu we in een tijd leven die steeds donkerder wordt, waar je bij wijze van spreken ook het “onweer” ziet naderen, hoeven wij niet bang te zijn want Vader zegt: “Kom maar hoor, bij Mij ben je veilig!”

Psalm5:12-13:  Maar verheugen zullen zich allen die bij U schuilen, altoos zullen zij jubelen, daar Gij hen beschermt, en in U zullen juichen wie uw naam liefhebben. Want Gij zegent de rechtvaardige, o HERE, Gij omgeeft hem met welbehagen als met een schild.

Wie is God behalve onze Heer?
En wie is een Rots behalve onze God?
Een Schuilplaats en een Schild,
een Burcht en een Bevrijder is Hij,
voor wie vertrouwen op Hem. (opw. 270)

1

Vanmorgen was ik even  bij mijn moeder geweest en ik liep terug naar mijn huis over de mooie Overloper, zoals het voet/fietspad heet, en ik dacht, ik zal eens een paar plaatjes maken. Ik had mijn mobieltje bij me en heb zomaar een paar foto’s gemaakt. Ik dacht, misschien vinden jullie het wel leuk om een beetje mee te kijken

Mijn gedachten gingen een aantal jaren terug in de tijd. De kinderen woonden allemaal nog thuis en we hadden een uitnodiging gekregen van familie uit de omstreken van Rotterdam. Er vierden een paar mensen gezamenlijk hun verjaardag en we waren uitgenodigd om gezellig te gaan wokken en daarna nog te gaan bowlen. En ik moet zeggen, ik had het nog nooit gedaan maar ik was er best goed in, maar dit terzijde haha

Aan het einde van de avond gingen we weer huiswaarts. Ik had de auto van mijn vader mogen lenen en het was al rond middernacht dat we op de snelweg reden richting Zeeland toen het ineens verschrikkelijk hard ging regenen. Het was gewoon een regengordijn waar bijna niet in te rijden viel. Ook de andere weggebruikers gingen steeds langzamer rijden. De hele snelweg leek een groot zwembad en de ruitenwissers konden het niet bijhouden, zó hard regende het. Ik zat daar in die auto, het stuur in mijn handen geklemd, gespannen turend naar de lichtjes van de auto voor mij. Van lieverlee gingen steeds meer mensen op de vluchtstrook staan om te wachten tot het geweld voorbij was en ook ik volgde dit voorbeeld. Ik reed de auto naar de kant en keek naast en achter mij en zag, tot mijn verbazing, dat alle kinderen heerlijk sliepen. Ze hadden geen van allen in de gaten hoe gevaarlijk het op de weg was, ze zaten totaal ontspannen te slapen en hadden niets van de regen meegekregen.

Dat was voor mij echt een leermoment. Ik was degene die het stuur van de auto in handen had en ik was bang op de weg. De kinderen waren, in een grenzeloos vertrouwen, bij mij ingestapt in de veronderstelling dat ik ze veilig thuis zou brengen, en met een totaal gerust hart in slaap gevallen. Ik dacht eraan dat wij zo snel geneigd zijn om het stuur van ons leven in eigen hand te willen houden, maar dat zorgt toch dikwijls voor momenten van angst en twijfel, terwijl wij ons leven en alles wat er gebeurt in de handen van Vader God mogen leggen. We mogen Hem ten volle vertrouwen en weten dat we onze handen niet krampachtig om het stuur van ons leven hoeven te houden, we mogen onze handen in die van de Here leggen in vol vertrouwen dat Hij ons zal leiden op al onze wegen.

Met Zijn vlerken beschermt Hij u.

Ik heb gisteren iets verteld over die komeet, over de dingen die gebeuren waaraan we kunnen zien in welke tijd wij leven. Maar wat ik zo mooi vind is het feit dat de bijbel, door de eeuwen heen, nog steeds een boek is van kracht, van wijsheid, van liefde en trouw, en ook van troost en bemoediging. Je raakt ook nooit uitgelezen want je ontdekt er steeds weer nieuwe en mooie dingen in. Psalm 91 is daar zo’n mooi voorbeeld van, zo geheel van toepassing ook voor deze tijd en een aanrader om heel dikwijls te lezen.

Godsvertrouwen staat er boven, het vertrouwen in onze Vader God die boven alle dingen staat, Vader God die alles in Zijn handen houdt en bij wie wij, te allen tijde, een schuilplaats mogen vinden. Ik hoop dat het je voor vandaag, maar ook in alle omstandigheden van je leven, mag helpen en verwarmen, dat het je houvast mag geven want Vader God is te vertrouwen, altijd!

Godsvertrouwen in gevaren

14 Omdat hij Mij zeer bemint, zal Ik hem bevrijden;

En onder Zijn vleugelen vindt gij een toevlucht.

In de eerste plaats is er de laatste weken veel te doen over de komeet Elenin. De baan die deze volgt en de stand van de zon en de maan, het beeld dat dit zal geven, er wordt volop over gesproken op internet. Ook in christelijke kringen wordt dit verschijnsel naast de bijbel gelegd en dan zijn er gelijkenissen tussen hetgeen men verwacht van deze komeet en datgene dat Johannes zag in een visioen en waar in Openbaring over gesproken wordt. Op zich vind ik het heel interessant om deze gelijkenissen te lezen/zien. Wat er verder ook gebeuren zal, wij weten het niet, ik ben ook niet iemand die over zulke berichten in paniek raakt of anderzijds de dagen af gaat tellen. Wel brengt het ons (als het goed is) opnieuw bij de ernst van de tijd waarin wij leven. We leven, hoe dan ook, in een tijd waarin we de komst van de Here Jezus kunnen verwachten. We zien het aan alle kanten, ook als we naar Israël en het midden-oosten kijken, het zijn dingen die we allemaal waar kunnen nemen.

Wat mij dan bezighoudt is de vraag die ik mijzelf stel: heb ik gedaan wat ik kon? wat heb ik nagelaten? waar ben ik aan voorbijgegaan? en dan is het de bede van mijn hart dat ik elke dag opnieuw, een instrument mag zijn in de handen van de Here God, dat ik de mensen zal vertellen wat de Here Jezus voor hen gedaan heeft, dat Hij zo ontzettend veel van hen houdt. Dan is het de wens van mijn hart dat ik eraan mee mag werken dat nog velen gered worden voor de eeuwigheid. Weet je, het eerste wat door je heengaat is een gevoel van blijdschap om het feit dat we Gods kinderen mogen zijn, dat we ons gekocht en betaald weten door het bloed van de Here Jezus. Dat is geweldig! Maar daarnaast zijn er nog zo velen die dit offer nog niet hebben aanvaard en als wij hen de boodschap niet brengen, wie zal het dan doen? Er zijn vele jaren voorbij gegaan waarin we het ons konden permitteren om “de juiste gelegenheid” af te wachten er met anderen over te spreken, die tijd is voorbij, elke minuut telt. Niet alleen omdat de wederkomst van de Here Jezus voor de deur staat, ook omdat deze wereld verworden is tot een oord van ellende, ziekte, moord en doodslag, armoede, hongersnood, politieke en economische crisis overal, en noem het maar op. De mens loopt elke dag gevaar, uit het niets kan het eenieder overkomen. Ook de vele (natuur)ramoen waar we van horen, het overvalt de mensen. Ik denk dat we nog zoveel met onszelf en onze eigen “dingetjes” bezig zijn dat we ons dikwijls niet genoeg realiseren hóé dicht de komst van de Here Jezus al nabij is. We mogen er met een blij en verwachtingsvol hart naar uitzien, maar daarbij mogen we onze verantwoordelijkheid niet vergeten. Gods hart huilt om ieder mens die verloren gaat en Hij wil díé bewogenheid, díé innerlijke ontferming óók in ons hart leggen…………..is er ruimte voor…?

Wij hebben een heerlijke toekomst die ons wacht, dát geeft ons elke dag weer blijdschap en moed, en wij hoeven niet bang te worden van welke berichten dan ook, we mogen er kennis van nemen en ze gebruiken ten goede, ermee werken. Gods huis moet vol worden en wij mogen daar ons steentje aan bijdragen. Vroeger in de kerk zongen we weleens een lied:

Moet ik gaan met lege handen, zo mijn Heiland tegemoet? Nee, dat hoeft niet, nóg is er tijd…………wat doen we ermee?

Openb.21:1-5: En ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, want de eerste hemel en de eerste aarde waren voorbijgegaan, en de zee was niet meer. En ik zag de heilige stad, een nieuw Jeruzalem, nederdalende uit de hemel, van God, getooid als een bruid, die voor haar man versierd is. En ik hoorde een luide stem van de troon zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volken zijn en God zelf zal bij hen zijn, en Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn, noch rouw, noch geklaag, noch moeite zal er meer zijn, want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw.

De afgelopen tijd heb je een soort reis door je innerlijk gemaakt, ook een reis door het verleden met de bedoeling om oude pijn, oude wonden, aan te raken, ze te laten helen, ze te laten verbinden door de Here God, en ze een definitief plekje te geven, zodat je aan een nieuw hoofdstuk in je leven kunt beginnen, zónder de ballast die zó lang deel uitmaakte van je leven. Ik weet van mezelf dat wanneer je zoveel jaren je best gedaan hebt om te willen zijn zoals jij denkt dat anderen dat van je verwachten, je op den duur helemaal niet meer goed weet wie je nu eigenlijk zelf bent. Wat zijn jouw verlangens, wat is jouw idee, jouw mening over sommige zaken, wat wil jij, war vind jij belangrijk? Allemaal vragen waar je van lieverlee weer een antwoord op zult vinden. Wij zeggen weleens van onszelf: ik ben niet zo’n hoogvlieger, ik ben niet zo knap, ik ben dik, ik ben maar een “simpele” huisvrouw, noem het maar op, er zijn zoveel van deze uitspraken. We plakken onszelf een label op, dat is niet goed. Wij zijn stuk voor stuk gemaakt door de Meesterhand van God. Uniek, kostbaar en waardevol! Dát is wie wij zijn en dát is wie wij opnieuw mogen worden als we zelf het gevoel hebben dit eventjes kwijt te zijn geweest. Als we dicht bij de Here blijven, onszelf spiegelen aan wat Hij over ons zegt in Zijn woord en persoonlijk, dan zullen wij opnieuw worden zoals Hij het bedoeld had, simpelweg onszelf!

Simpelweg mezelf.

Simpelweg mezelf
dat kan toch nooit zo moeilijk zijn?
Het makkelijkst wat er is
gewoon mezelf, dat is toch fijn?
Simpelweg mezelf zijn
ied’re dag, ja elk moment,
gewoon mijn leven leven
zoals ik dat ben gewend.

Simpelweg mezelf zijn
zó had God mij ook bedoeld,
maar heb ik mij dan ooit weleens
gewoon “mezelf” gevoeld?
Mezelf…….’t is simpel….weg
maar God weet wél nog wie ik ben,
Hij kan mij helpen mij te vinden
tot ik mijn échte ik écht kén!

Een lege koffer, een nieuw begin, berg er Gods zegeningen in!

Het is ook belangrijk om onderscheid te maken tussen de “dader” en de verwonding. De dader heeft de wond veroorzaakt, maar de wónd is het die jou al zoveel jaren lang pijn en ellende geeft. Waarom hier een scheiding maken? Omdat het je kan helpen je gevoelens te catagoriseren. De dader is iemand geweest van buitenaf, de pijn is een metgezel geworden die van binnenuit jou komt. Dat zijn dus verschillende dingen.

Stap 7: De gevoelens van bitterheid, boosheid enz. kortom, alle negatieve gevoelens die je hebt, zijn stuk voor stuk bronnen van vervuiling. Het heeft niet alleen de verwonding geïnfecteerd maar het heeft ook geprobeerd op andere terreinen van je leven te infiltreren. Dit vuil moet weg uit de wond zodat het niet nog meer schade kan aanrichten. Hier is dus belangrijk dat je goed onder woorden hebt gebracht welke negatieve gevoelens en gedachten je hebt bij een gebeurtenis. Door deze bij name te noemen, ze stuk voor stuk aam de Here God te overhandigen en Zijn vrede ervoor in de plaats te vragen, zul je de wond gaan zuiveren. Je haalt zelf het vuil eruit. Dit is een moeilijke beslissing die alleen jijzelf kunt nemen. Dat kan niemand anders voor je doen, maar het is noodzakelijk om je vrijheid terug te krijgen.

Stap 8: Wanneer de wond gereinigd is, is het tijd voor de allergrootste stap: het vergeven van de persoon die jou zoveel pijn aangedaan heeft. Veel mensen denken dat je pas kunt vergeven als je je ernaar voelt om te vergeven, eerst het gevoel, dan de daad. Dat is veelal juist andersom. Zoals ik in een eerder stukje zei, vergeven is niet een daad van het gevoel, maar een daad van gehoorzaamheid aan Gods woord. Het is puur een keuze die je maakt, een beslissing die je vooral maakt met het verstand. Je weet dat het het enige juiste is dat je kunt doen, je weet dat het naar Gods wil en Zijn woord is, én je weet dat door deze persoon te vergeven, los te laten, jijzelf ook losgelaten zult worden. Je mag simpelweg naar de Here God toegaan en Hem zeggen dat je wilt vergeven. Je mag Hem zeggen dat je het zelf eigenlijk helemaal nog niet kunt maar dat je het wilt doen in gehoorzaamheid. Dat is al voldoende, en het gevoel komt dan vanzelf achteraan. Het kan ook zo zijn dat de persoon die je zou moeten/willen vergeven, niet meer leeft. Doe het dan toch, het blijft belangrijk. In sommige gevallen is het heel behulpzaam om met zo’n persoon zelf dit uit te spreken, maar mocht dat niet kunnen, door welke omstandigheid dan ook, laat het dan hierbij. Geef deze gebeurtenis de kans en de tijd om “verleden” te worden en merk dat je in staat zult zijn om er los van te geraken.

Dit alles is een proces van pijn, en in Gods woord staat zoiets moois: Welzalig de mensen wier sterkte in U is, in wier hart de gebaande wegen zijn. Als zij trekken door een dal van balsemstruiken, maken zij het tot een oord van bronnen; ook hult de vroege morgen het in zegeningen. Zij gaan voort van kracht tot kracht en verschijnen voor God in Sion. Psalm 84:6-8.

Er is een associatie tussen een balsemstruik en de tranen van een mens, want het kostelijke balsemsap won men per druppel door de boomstam met scherpe stenen open te snijden. Daardoor leek het alsof de balsemstruik ‘huilde’. Jij gaat op dit moment misschien door zo’n dal waarin het lijkt of ook jij met scherpe stenen opengekerft wordt, maar deze Psalm zegt dat wanneer wij onze sterkte in de Here  God zoeken, en er in ons hart gebaande wegen zijn (dat is de weg waarop we keer op keer naar Vader God gaan) wij dit dal mogen maken tot een oord van bronnen. Heb je dat gezien? Er staat niet dat Gód het zo maakt, nee er staat dat we het zélf zullen doen, de pijn en de tranen maken tot iets moois, een oord van bronnen. En inplaats van pijn en verdriet, mag er dan een bron in ons binnenste ontstaan die levend water voortbrengt. Levend water zal er uit ons binnenste vloeien, je zult de zegeningen van de Here God ervaren en van kracht tot kracht mogen wandelen!!!

Wat een prachtige belofte is dit. Ik bid dat je erdoor gezegend en vertroost mag worden!

Het eerste “vuil” dat vaak meekomt als je verwond wordt is bitterheid. Bitterheid jegens de persoon die jou iets aangedaan heeft. Bitterheid brengt vervolgens weer “onvergevingsgezindheid” met zich mee. Je bent terecht boos op de ander en die verdient het niet om vergeven te worden. Ja, misschien dat je er nog over zou kúnnen denken als hij/zij erom komt vragen en nederig excuses aanbied. Maar zelfs dan overheerst dikwijls het gevoel dat er téveel gebeurd is om zomaar vergeving te schenken. Dit zijn hele logische gedachten en gevoelens en menselijk gezien ook volkomen terecht. Aan de andere kant zijn het júíst deze gevoelens die jou vasthouden en die je, als je er van weg wilt komen, weer terugtrekken. Het is dus echt een gunst die je jezelf bewijst als je durft te vergeven.

Vandaag willen we dan gaan werken aan de dingen die jou zijn aangedaan. Als iets je is aangedaan dan is daar altijd een persoon, (of misschien zelfs meerdere personen) voor verantwoordelijk. Wanneer je zo deze dingen herleest, erover nadenkt, kan dat opnieuw gevoelens van bitterheid en wrok naarboven brengen. Dan is het goed om te beseffen dat je met deze gevoelens niets aan het gebeurde kunt veranderen. Je kunt er niets mee ongedaan maken, hoe graag je dat ook zou willen. Je zou willen dat je het achter je kon laten maar het gebeurde is nog steeds jouw “heden” en we willen dat graag “verleden” maken, toch? Het enige waar je wél invloed op kunt uitoefenen, wat je wél in eigen hand hebt, zijn je eigen keuzes, je eigen rationele beslissingen. De enige die aan jou kan werken ben je zelf! Houdt dat goed in gedachten, het zal je helpen.

Stap 6: Ga nog eens terug naar je lijstje en selecteer daaruit de dingen die jou zijn aangedaan. Wellicht kun je er eerst datgene uit zoeken waar je, naar jouw idee, de minste moeite mee zou hebben en werk dan stapje voor stapje het lijstje langs naar boven toe. Eén ding is zeker, het is nooit gemakkelijk, in geen enkel geval. Zoals het gold voor de zaken die je zijn overkomen, geldt het hier ook dat je je gevoelens mag erkennen, ze mogen er zijn, daar is helemaal niets mis mee zolang je er niet in blijft hangen. Wanneer ons erge pijn is aangedaan is de verleiding groot om die pijn te koesteren, maar dat brengt niets goeds. Neem elke ervaring één voor één a.h,w. in je handen en bekijk hem nogmaals van alle kanten. Voel de pijn en het verdriet of de boosheid, maar zoek ook hier naar positieve dingen, de zegeningen die er ondanks alles misschien óók uit voortgekomen zijn. Ga ook hier niet te snel doorheen, laat het alles op je inwerken, het is een stuk van je leven waarvan je afscheid gaat nemen en ook al heeft het je nóg zoveel pijn gedaan, het heeft wel een lange tijd deel van je leven, je gedachten, je voelen uitgemaakt en dat heeft zijn weerslag, zonder meer. Probeer je gevoel in woorden om te zetten, wat voel je, wat denk je, is het wrok, is het pijn, zijn het beschuldigingen, is het machteloosheid of angst, benoem het, geef het woorden want pas dan kun je er iets mee gaan doen.

Dit is voor vandaag wel even iets om bewust mee bezig te zijn en dan morgen weer een stapje verder, zo zachtjesaan naderen we dan het einde van deze serie.

En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en gedachten behoeden in Christus Jezus. Fil.4:7.

Elke pijn jou aangedaan, raakt Hij met Zijn liefde aan!

Psalm 147:3 : Hij geneest de verbrokenen van hart en verbindt hun wonden.Terwijl ik deze tekst las en erover nadacht, kwam er tegelijk een vraag in mij op die ik ook meteen gesteld heb aan de Here God: waarom geneest U het hart en verbindt de wonden? Waarom geneest U die wonden dan ook niet meteen? Het was echt een vraag die mij op dat moment bezighield.

God wil ons duidelijk maken dat Hij in ons leven wil ingrijpen. Wanneer we zó kapot zijn gegaan of gemaakt door mensen of omstandigheden, wil Hij komen en ons hart aanraken en helen. En daarnaast wil Hij iedere wond met liefdevolle handen verbinden, hem afschermen van de buitenwereld zodat zo’n wond, wanneer hij misschien nog eens geraakt wordt, niet meer opnieuw opengehaald kan worden. Hij wil die “bron van leven” in ons herstellen, zodat die vanbinnenuit onze wonden kan helen. En het feit dát er staat dat God ze verbindt en niet meteen heelt, geeft al aan dat we daar de tijd ook voor mógen nemen, dat dat zelfs de bedoeling is. We hebben soms, als christen zijnde, het idee dat het niet hoort dat we een poos verdrietig zijn of dat het niet goed is als we ook weleens wat meer tijd nodig hebben om over bepaalde dingen heen te komen, maar niets is minder waar. Het is alleen wél zo dat we de Here God ook de mogelijkheid en de ruimte moeten geven om Zijn helend en vertroostend werk in ons leven te doen. Als één van mijn kinderen vroeger kwam met een verwonding, dan pakte ik ze op, vertroostte het huilende kind en verzorgde dan voorzichtig de wond door er een pleistertje op te plakken en er een kusje op te geven. Ze vertrouwden zichzelf aan mij toe en zo wil onze Vader God het ook graag met ons doen.  Wij mogen onze verwondingen in Gods handen leggen en ze door Hem laten verbinden, we mogen onszelf volkomen aan Hem toevertrouwen, Hij is onze grote én wijze Heelmeester.

Psalm 147:3 :

Met liefdevolle handen.

Ook jijzelf kunt mee bewerken
dat jouw pijn zich helen gaat,
wanneer je doelbewust elk vuil
uit je wond naar buiten laat.

Wanneer een wond zich niet kan sluiten
is dat de liefde van de Here,
Hij zorgt zo dat het vuil nog weg kan
en ‘t zich niet tegen je zal keren.

Genezing is een worsteling
een strijd die woedt heel diep vanbinnen,
maar mét de hulp van Vader God
kun jij ook deze strijd gaan winnen!

Gods liefde over jou is zó groot!

Matth.6:14-15: Want indien gij de mensen hun overtredingen vergeeft, zal uw hemelse Vader ook u vergeven; maar indien gij de mensen niet vergeeft, zal ook uw Vader uw overtredingen niet vergeven.

Dit is zo essentieel, en ik ben ervan overtuigd dat dit stukje júíst is geschreven voor de mens die gekwetst is, die mens die zoveel pijn is gedaan. Want deze mensen zijn, door hun verwondingen, op een bepaalde plaats tot stilstaan gekomen. De wonden doen teveel pijn om verder te kunnen……..Ik denk dat we als kind allemaal weleens gevallen zijn. En ik weet niet of je je het kunt herinneren, maar als je dan bijvoorbeeld een wond op je knie had, dan deed dat zeer en probeerde je met een stijve knie te lopen omdat buigen te zeer deed. Maar wat gebeurde er dan, dan kwam er zo’n korstje op de wond, een “verharding” die spontaan optreedt om zo’n wond als het ware te beschermen. Doch als je dán probeerde om je knie te buigen en verder te lopen, ging dat korstje kapot en begon de wond opnieuw te bloeden en uiteraard deed dat buigen ook pijn. Je kon pas weer iets doen met zo’n knie als dat korstje na verloop van tijd van de wond afviel en er nieuwe huid onder zat die weer mooi en soepel was. Zo gebeurt het in het natuurlijke, maar in het geestelijke dan………..?

 Wel, in het geestelijke is het zo dat de wonden die er geslagen worden in ons leven, ook behoorlijk pijn doen, en dan komt er óók vaak op zo’n plaats een verharding in ons leven. En als we dan verder willen, doet dat pijn, waardoor we op zo’n plaats veel te lang blijven stilstaan, gedwongen door de omstandigheden. Maar als God nou in het natúúrlijke de dingen zó mooi geschapen heeft, dat zo’n wond na verloop van tijd weer helemaal heel wordt, zou Hij dan in het geestelijke verstek laten gaan? Nee, natuurlijk niet, maar het middel om tot genezing te komen staat in dat vers uit Mattheus. Het heet “vergeving”. Dat korstje op onze knie, wat gebeurde daarmee?
dat liet los….. toch? Maar het is niet dat kórstje dat besluit om de knie los te laten, nee, het is het lichaam dat zich herstelt en dan zo’n korstje geen houvast meer geeft…………oké? Je snapt het al hè?

Het is aan ons te besluiten om de wrok, de pijn, het verdriet en de boosheid “los te laten”. Dit is géén beslissing naar het gevoel, doch puur een beslissing die we kíézen te nemen als gevolg van gehoorzaamheid aan Gods woord. We mogen het in de handen van onze Hemelse Heelmeester geven en Hij zorgt er dan voor dat er nieuw leven komt op de plaats van de wond, en de verharding géén houvast meer zal hebben in ons leven. Zo zullen we verder kunnen, een stuk vrijheid ervaren. En weet je, ik spreek wél uit ervaring en ik wéét dat het werkt.

Als je zo bezig bent om oude wonden aan te raken, oude geschiedenissen boven te halen, kun je daar best wel somber van worden. Je bent begonnen aan een reis terug in de tijd, maar dan een reis die alleen uitzicht biedt op narigheid, pijn en verdriet. Hierdoor bestaat het gevaar om in een negatieve denkspiraal te worden meegezogen. Om dit te voorkomen heb ik gisteren al voorgesteld om te proberen de zaken eens vanuit een andere invalshoek te bekijken en te zoeken naar (misschien verborgen) zegeningen. Als je ergens bewust naar op zoek gaat, in dit geval naar pósitieve dingen, worden je gedachten als het ware opnieuw getuned. Tot nu toe was je bezig met negatieve dingen en door te focussen op de pósitieve dingen zul je merken dat je niet in die negatieve denkspiraal terecht hoeft te komen, of als je daar al inzit, helpt het je om er weer uit te komen.

Vandaag de dag leven we sowieso in een tijd waarin, ook van buitenaf, de negatieve dingen, negatieve berichten en gebeurtenissen, aan de orde van de dag zijn. Onze relatie met de Here God vormt daarin een tegenhanger, maar het is belangrijk om toch alert te zijn. Het horen. zien. lezen van deze negatieve dingen kan ons zeer beïnvloeden en daarom is het goed om te zorgen voor een stukje positiviteit. 

Ik schrijf mijn zegeningen neer en breng U daarvoor dank, mijn Heer!

Ik heb een kleine oefening die zou kunnen helpen je gedachten, en in aansluiting daarop ook je gevoel, te sturen positief gericht te zijn. Het is heel simpel maar erg bemoedigend. Je kunt een klein schriftje of boekje nemen en daar schrijf je iedere dag 3 dingen in die je gezegend hebben. Dat kan een stukje uit de bijbel geweest zijn, een glimlach van een buurkindje, een goed bericht bij de post, een telefoontje, iemand die jou een compliment gaf, een stukje prachtige natuur dat je tegenkwam, het kan van alles zijn. Gewone simpele dingen. Als je dit tot een vaste gewoonte maakt, je hierin oefent, zul je merken dat je blik, je gedachten, van lieverlee automatisch gaan zoeken naar het positieve en als je dan ‘s avonds, voor je naar bed gaat, nog eventjes stil wordt en de dag in de handen van de Here God teruglegt, is het zo fijn om het boekje erbij te pakken en Hem te danken voor die zegeningen. Het maakt dat je je dag op een mooie manier kunt afsluiten. Daarnaast is het ook een waardevol document dat je aanmaakt, iets waar je regelmatig in terug kunt lezen en waar je dan blij van wordt.

Job 37:14b: Sta stil en let op Gods wonderen.

Ik begon gisteren over het lijstje, en ik wil eerst de dingen die je zijn overkomen bespreken. Als het goed is dan heb je achter deze dingen opgeschreven welk gevoel je daarbij had/hebt/krijgt.

Stap 4: Denk na over de gebeurtenissen die je hebt opgeschreven. (alleen dus de dingen die je zijn overkomen, de andere laten we nog even rusten.) Pak ze gewoon één voor één en in volgorde van belangrijkheid volgens jou. Ga er niet te snel doorheen maar neem ook daar heel rustig de tijd voor. Bij elk van deze gebeurtenissen heb je een negatief gevoel, dat is duidelijk. Het zijn dingen waar je door beschadigd bent en dat doet altijd pijn. Toch hebben we gisteren óók gelezen dat God alle dingen laat medewerken ten goede voor hen die Hem liefhebben. Het kan zijn dat dat nog in de toekomst ligt voor sommige dingen, maar het kan ook zijn dat er al positieve dingen ergens uit voortgekomen zijn. Ik vraag hier dus eigenlijk om deze gebeurtenissen nu eens van een andere kant te bekijken, op zoek te gaan naar zegeningen.

Ik zal een voorbeeld geven: Ik heb een hele goede vriend. Hij is er op jonge leeftijd achter gekomen dat hij homosexuele gevoelens had. Toen hij dat ontdekte is hij er heel erg van geschrokken en durfde het niet te vertellen. Zodoende heeft hij het heel lang geheim gehouden. Op het moment dat hij het ontdekte, is er mét de schrik, ook een enorme angst in zijn leven gekomen. Angst voor dit, toen nog, vrij onbekende, angst voor reacties, angst dat men zijn geheim zou ontdekken. Deze angst is er onbewust ingeslopen maar hij heeft daar heel veel jaren enorme last van gehad. Hij heeft uiteindelijk, toen hij een stuk ouder was, wel thuis verteld dat hij homosexueel was, maar die angst is gebleven. Dit breidde zich zó over zijn leven uit dat hij bijvoorbeeld nooit soep ergens durfde te eten, dan kletterde de lepel tegen de kom van de zenuwen. Hij durfde bijna geen avondmaal te nemen in de kerk omdat hij dan met twee handen de beker in bedwang moest houden. En zo was er nog veel meer, het beheerste zijn leven totaal. Deze man was en is een kind van God en hij had er zelf al voor gebeden en er in de kerk voor laten bidden en toen kwam hij er op een dag achter waar die angst destijds zijn leven binnengekomen was. Toen hij dat wist heeft hij heel bewust nagedacht en er heel gericht voor gebeden. Hij realiseerde zich dat het helemaal niet nodig was om overal angst voor te hebben en langzaam maar zeker is die angst verdwenen. Toen hij erop terugkeek zei hij tegen mij: Ingrid, die angst is altijd een verschrikking voor me geweest, het was een gevangenis, maar als ik nu terugkijk ben ik er dankbaar voor, want het heeft me bewaard voor een zondig leven. Hij vertelde mij dat hij nooit één keer zijn gevoelens in de praktijk heeft gebracht, en de reden was niet dat hij zo gelovig was, maar puur de angst die hem had tegengehouden. Nu, zoveel ouder, was hij daar intens dankbaar voor want hij zei dat hij anders waarschijnlijk een losbandig leven had geleid.

Stap 5: Hoort eigenlijk bij stap 4, Zoek bij elke gebeurtenis dus naar de positieve dingen en schrijf ook die op (misschien in een andere kleur). Daarna mag je elke keer zo’n gebeurtenis in gebed bij de Here brengen, vertel Hem hoe je je voelt, wát het dan ook is, angst, boosheid, pijn, verdriet, of misschien helemaal niets, en geef het Hem in handen, geef het heel bewust aan Hem over, laat het los, en vraag daarna of Hij Zijn vrede ervoor in de plaats wil geven. Wanneer je ook positieve kanten hebt ontdekt mag je eindigen met Hem daar specifiek voor te danken. Ik hoop dat je op die manier de pijnlijke gebeurtenissen stukje bij beetje  kunt afronden en een plekje geven.

Met ieder stukje wordt het plaatje duidelijker!

Ik bid je wijsheid toe, dat Gods Geest je mag leiden in deze dingen en dat je de liefde en de vrede van de Here God mag ervaren in dit alles!

Soms lijkt ons leven op een puzzel waarvan de stukjes her en der liggen verspreid en je weet niet hoe het moet worden. Maar met ieder stukje dat op zijn plaats wordt gelegd wordt het beeld duidelijker. 

Psalm 42:6: Wat buigt gij u neder, o mijn ziel en zijt gij onrustig in mij? Hoop op God, want ik zal Hem nog loven, mijn verlosser en mijn God!

Gisteren heb ik het erover gehad dat het behulpzaam is om bij elke gebeurtenis die je hebt opgeschreven, te vermelden of dit jou is “aangedaan” of “overkomen”. Ook, indien mogelijk, het gevoel dat je hierbij had,hebt of krijgt. Misschien ook heb je er helemaal geen gevoel bij, dat kan ook, dat kan betekenen dat je het, wellicht onbewust, nog té moeilijk en té confronterend vindt. Ook dat is niet erg, alles op zijn tijd. De reden dat ik dit gevraagd heb is de volgende: door opnieuw het rijtje langs te gaan en je er bewust mee bezig te houden krijg je inzicht in je gevoelens. 

Wist je trouwens dat het eigenlijk meestal zo is dat ons gevoel het denken volgt? Voorbeeldje? Bij mijn zus op het werk hebben ze eens een testje gedaan. Eén van de collega’s kwam fris en monter op het werk en de één na de ander vroeg haar of ze zich niet goed voelde, dat hadden ze tevoren zo afgesproken. Ben je ziek? Hoezo? vroeg de collega. Nou, je ziet er wat bleekjes uit, zulke kringen onder je ogen…….. Voordat het middag was, had de collega zich ziek gemeld en was naar huis vertrokken, ze dacht, als iedereen het aan mij ziet zal ik wel iets onder de leden hebben, ze was zich steeds slechter gaan voelen. Een ander voorbeeld (eentje uit mijn eigen stapeltje). Een van mijn kinderen ging uit, hoewel ik gevraagd had hoelaat ze dacht thuis te zijn, wilde ze zich daar niet aan vast pinnen en zei dat ze dat nog niet kon zeggen. Nou, oké, een dochter die de 20 gepasseerd is, nooit echt onverantwoordelijke dingen heeft gedaan, heeft wel een stukje vertrouwen verdiend, toch? Het ging goed totdat de klok het middernachtelijk uur gepasseerd was. Elke keer op de klok kijken, niet kunnen inslapen, je steeds meer dingen in je hoofd halen (dat denken dus), misschien is er iets gebeurd, misschien dit, misschien dat, en ondertussen raak je steeds meer gestresst, je ziet in gedachten de agenten al aan de deur komen, je wordt bang, daarna wordt je boos want waarom kan ze nou niet even bellen, en waarom neemt ze die rottelefoon niet op als jij belt? Je raakt totaal opgefokt, krijgt hoofdpijn, en dan uiteindelijk komt ze om 3 uur thuis, heeft niet aan een telefoon gedacht, heeft er ook geen gehoord want de muziek in het tentje waar ze, netjes cola dronk met een vriendin, was te hard en er is totaal niets aan de hand. Nog zo’n voorbeeld, je schrijft een e-mail naar iemand met echt inhoudelijke dingen. Je verwacht een antwoord maar dat blijft nogal lang uit. Eerst denk je, ach, misschien had de ander niet zoveel tijd, het komt wel. Naarmate het uitblijft ga je de mail nog eens doorlezen en je ziet hem ineens met heel andere ogen, allerlei dingen die jij geschreven hebt kunnen (in jouw gedachten) totaal verkeerd begrepen worden door die ander. Vervolgens ga je je steeds rotter voelen, en voor je het weet is de goede vriend(in) volgens jouw ideeën al bezig om de vriendschap te beëindigen. Je voelt je er verdrietig om, ook boos omdat ze je zolang in spanning laat en je krijgt er zelfs lichamelijke klachten van. Uiteindelijk blijkt dat de desbetreffende persoon een paar dagen internetstoring had……………. 

Zie je, door deze kleine voorbeeldjes, hoe je gevoel beïnvloed wordt door je denken? Dat denken is dus belangrijk, ook heel erg belangrijk voor het gevoel dat je over jezelf hebt. Als je denkt dat je niet goed genoeg bent, minderwaardig bent, anderen tot last bent, voor een zeurpiet aangezien zult worden of noem maar op, voel je je niet lekker in je vel. Het is één van de bijverschijnselen van innerlijke beschadiging maar ik heb nog een leuk voorval dat je misschien kan bemoedigen.   

Onze Toby.

 Ik heb ooit een poos een hondje gehad, Toby. En Toby was er gek op om met ballen te spelen. Op een dag had ze een bal kapotgebeten en er een hele poos mee lopen spelen, heen en weer slingeren als ze hem in de bek had, er achteraan als je hem weggooide en door al dat spelen was hij kapotgegaan. Een paar dagen later, na een aantal regenbuien, was het even lekker weer en ik zat buiten in de tuin met een paar mensen en we zeiden tegen Toby dat ze haar bal maar moest pakken. Ze liep erheen maar pakte hem niet, pas nadat we een paar keer gezegd hadden dat ze hem moest pakken deed ze het eindelijk. Maar terwijl ze de bal tussen haar tanden nam, kwam er een hele sloot water uit vallen. Ze legde hem weer neer, dronk er zelfs iets van en pakte hem weer op en daarmee kwam er nog meer water uit vallen. Wat was er gebeurd? De lekke bal was door het gestoei van Toby ingezakt, de lucht was eruit en de bal was niet meer rond van vorm, doch nog slechts halfrond en vormde als het ware een kommetje dat al het regenwater keurig had opgevangen………….

De les uit dit verhaal? Soms hebben wij in ons leven ook nog zoveel “lucht” en dan zijn we ook nog arrogant genoeg om te denken dat we wat van deze lucht aan anderen kunnen geven. Maar pas wanneer alle “lucht” eruit is, en we misschien door het leven beschadigd zijn, en (naar ons eigen idee) misvormd zijn geworden, ja, als we eigenlijk “hérvormd” zijn, pas dán kan er zoiets moois uit voortkomen. Zoals die ronde bal, nog slechts de helft van zijn vorm was overgebleven, maar deze vorm bood hem wél de mogelijkheid om dat water op te vangen en vast te houden, waardoor Toby zelfs haar dorst én die van de poezen uit de buurt ermee kon lessen.

Mooi hè? Zo’n simpel voorval waar je dan zo’n diepe les uit mag leren. Rom.8:28 : zegt: Wij weten nu, dat God alle dingen doet medewerken ten goede voor hen, die God liefhebben. Ik hoop dat dit ook voor vandaag weer een stukje bemoediging mag geven, God creëert niet de omstandigheden maar Hij gebruikt ze wel om ze voor onszelf én voor anderen tot een zegen te maken. Wat er ook gebeurt is in je leven, hoe je je soms ook voelt, weet dat God de dingen voor jou zál laten medewerken ten goede. Hier staat niet dat Hij “sommige” dingen laat medewerken, nee, er staat ALLE dingen!

Dat is wel iets om even bij stil te staan vandaag……….toch?

Soms hoor ik weleens van mensen dat ze steeds weer een poging doen om iets op te bouwen en dat het ze evenzovele malen uit de handen valt. Telkens weer zijn er omstandigheden, gebeurtenissen, die alles kapot lijken te maken. Er is een uitspraak die een hele grote waarheid behelst en dat is dat je geen nieuwe dingen kunt bouwen op de puinhopen van het verleden. Eigenlijk heel logisch, als je een nieuw huis wilt bouwen op de plaats van het oude huis, zul je ook eerst het puin van het oude huis moeten ruimen en de grond schoon maken voordat je er iets nieuws kunt bouwen. Dat is de reden dat ik probeer om een paar kleine handreikingen te doen naar mensen die het gevoel hebben vast te zitten, mensen die niet los kunnen komen van pijn en verdriet, van beschadigingen opgelopen door de jaren heen. Ik hoop dat dit een beetje mag helpen.

Als het goed is dan heb je op een vel papier aan de linkerkant opgeschreven de mensen en/of gebeurtenissen die in jouw leven schade hebben gebracht. Misschien heeft het al een hoop aan gevoelens in je losgemaakt, dat zou kunnen, juist wanneer je opnieuw dingen naar voren haalt die je in het verleden veel pijn of verdriet hebben gedaan is het zo dat diezelfde pijn je opnieuw in alle felheid overvalt. Dat is logisch en ik wil ook uitleggen waarom dat is. Als je dingen in je leven wegstopt dan gebeurt dat vaak onbewust en automatisch. Op het moment dat er zoiets heftigs in ons leven gebeurt zijn we vaak niet in staat om er op dat moment zelf mee om te gaan en dan bergt onze geest zoiets automatisch even op, ergens waar we er dan even niets mee hoeven te doen. Doordát we er dus niets mee hebben gedaan is de pijn nog net zo scherp. Ik heb dat zelf ook ervaren en je eerste reaktie is om het gelijk weer terug op te bergen, maar het is juist zo belangrijk om het toe te laten en er dit keer op een goede manier iets mee te doen. 

Stap 3: Schrijf achter iedere gebeurtenis die je op je papier hebt genoteerd eens op of het om iets gaat dat je is “overkomen” of dat het iets is dat je is “aangedaan”. Daar zit een duidelijk verschil in, je kunt een trauma oplopen door een ongeval dat je hebt gehad, en dan is het je “overkomen” maar je kunt ook een trauma hebben overgehouden aan misbruik in je jeugd, in zo’n geval is het je “aangedaan”. Het is goed om daar een scheiding tussen aan te brengen. Daarnaast is het goed om in het kort aan te geven welk gevoel je erbij hebt of had, pijn, verdriet, boosheid, onmacht, angst, het kan van alles zijn. Ook dit is een stukje inzicht dat je kan helpen in het verdere traject.

Dit wordt eigenlijk inderdaad wel een soort traject, misschien voor sommigen minder interessant, maar ik hoop dat het toch voor anderen tot een hulp en een zegen mag zijn. Morgen wil ik nog een stapje verder gaan en als het je soms te snel gaat kun je dit ook uitprinten en het in je eigen tempo doen.

Dicht aan Gods hart.

Voor vandaag wil ik nog graag een bemoediging meegeven die al de hele dag in mijn gedachten zit, Psalm 68:20: Geprezen zij de Here. Dag aan dag draagt Hij ons; die God is ons heil. Het mooie van deze tekst vind ik dat er staat dat de Here ons “dag aan dag” draagt, niet één keer per week, of af en toe, nee iedere dag, dat is toch zo troostvol en bemoedigend om te bedenken hè? Moge die Here jou ook deze dag in Zijn sterke armen dragen, dicht aan Zijn hart!

Vertrouwen.

Een kamertje, waarvan jezelf ‘t bestaan nooit heb vermoed,
‘t is als een doos, hermetisch afgesloten.
Het ligt verborgen in de diepte van je hart
waar niemand het kan vinden of het aan kan stoten.
Zo blijft het daar voor vele jaren liggen,
heel stil, bewegingloos en goed verborgen.
Totdat de Here de tijd gekomen vindt
om die pijnlijke inhoud eindelijk te gaan verzorgen.

Hij biedt Zichzelf aan, Hij is werkelijk te vertrouwen,
en voor velen is dat ongeloof’lijk en apart,
Hij geeft je moed om dat deurtje dan te openen,
het vergrendelde deurtje van de kelder van je hart.
En wat je daar voor dingen soms kunt vinden,
enorm veel tranen, ja een wereld vol verdriet,
veel oude wonden die er ooit werden geslagen
want een verzorger voor die wonden, was er destijds niet.

Zo af en toe is ‘t nodig, je even terug te trekken,
omdat er óók tijd voor verwerking nodig is,
je kunt niet álles zo in één keer echt verdragen,
‘t lijkt een lawine, een ijskoud bad, dat is niet mis.
Soms is het of een deel van je lijkt dichtgevroren,
en daar ontbreekt dan even de emotie en ‘t gevoel,
alsof de dingen je niet meer zo interesseren,
je ziet geen uitkomst meer, en hebt geen enkel doel.

Maar Hij zal jou steeds weer Zijn hand aanbieden
om jou omhoog te trekken uit die narigheid,
Hij geeft je warmte die het ijs doet smelten,
Hij geeft je Zijn aandacht, Zijn eerlijkheid en tijd.
En telkens weer komen er dingen bovendrijven
waar je dan zelf met verwondering naar kijkt,
voor een moment beweegt de grond onder je voeten
waardoor je eventjes dan tóch weer wankel lijkt.

Maar Hem mag je de dingen dan vertellen
Hem laten weten wat er zo diep in je leeft,
en nooit zul je genoeg woorden kunnen vinden
om uit te leggen wát een rijkdom Hij jou geeft!

Als je een een aantal voorwerpen in een emmer met water gooit dan kun je die voorwerpen in beweging brengen door met je hand door het water te gaan. Wanneer echter dit water is bevroren dan zijn de voorwerpen die erin zitten niet van hun plaats te krijgen. Ze zitten vast in het ijs. Pas wanneer het water ontdooit zullen de voorwerpen weer boven komen drijven. Zo kan het in ons innerlijk ook zijn. Maar de liefde die de Here God voor ons heeft is warm en koesterend en één van die mooie dingen die er in Psalm 139 staan is vers 5-6: Gij omgeeft mij van achteren en van voren en Gij legt uw hand op mij.  Het begrijpen is mij te wonderbaar, te verheven, ik kan er niet bij. 

Als een warme deken omsluit Hij ons met Zijn liefde, ik bid je toe dat je je er vandaag in mag koesteren en dat het je hart mag verwarmen.

Ik dacht dat het goed was om vandaag een beetje rust in te bouwen. Tijd om alles een beetje te laten bezinken, en dan morgen nog een stapje verder.

Ik zou willen proberen om een paar praktische handreikingen te geven, dingen die echt een verschil zullen maken in je leven. Uiteraard is het altijd belangrijk om de dingen biddend te doen en ook de Heilige Geest de ruimte te geven je naar de gedachten of gebeurtenissen te leiden die zo’n impact op je leven hebben gehad, want juist door het ver weg te stoppen kun je sommige dingen zelfs helemaal vergeten zijn.

Stap 1: Pak een leeg vel papier en maak aan de linkerkant een lijstje van mensen en gebeurtenissen die bij jou een stuk beschadiging hebben teweeggebracht. Neem er rustig je tijd voor en laat het papier ergens in het zicht liggen om nog dingen toe te kunnen voegen want het kan zo zijn dat je je telkens weer iets nieuws herinnert, dat kan best over een langere periode zijn, je brengt iets in beweging en dat zal doorwerken. Het is belangrijk om alles “zichtbaar” te maken, door dat te doen kan het niet zo snel weer wegglippen. Schrijf er ook de momenten of situaties bij waarin je je in God teleurgesteld hebt gevoeld, probeer dat niet weg te drukken, je mag daar gerust eerlijk over zijn.

Stap 2: Lees de dingen die je opschrijft over en laat het op je inwerken, als het pijn doet, onderga die pijn, als het je verdrietig maakt, laat de tranen de vrije loop, word je er boos over, geef ook die emotie een kans om uit je binnenste naar buiten te komen. Dit alles kan heel heftig zijn. Zoek desnoods een stil plekje op en schreeuw de boosheid er maar uit. Ik heb zelf ooit eens de auto gepakt, ben een eind gaan rijden en heb al mijn boosheid, mijn onmacht en verdriet eruit geschreeuwd naar God toe. Ik was zó boos en ik reed ondertussen zomaar een stukje naar een stil gebied. Daar heb ik eerst geroepen naar God, Hem verweten dat Hij niet hielp, daarna mijn verdriet eruit gehuild en tot slot heb ik Hem ook weer mijn excuses gemaakt omdat ik met mijn verstand wel wist dat ik Hem onverdiend verwijten had gemaakt maar door mijn gevoel was meegetrokken. En weet je, God is daar niet boos over, Hij begrijpt je zó goed en Hij laat je rustig de tijd om alles te zeggen, en dan daarná mag je tot rust komen aan Zijn hart. Dan komt daar Zijn liefde en Zijn vrede die je kalm maken, en dan is er het voelen en weten dat je bij Hem veilig bent. Is daarmee alles opgelost? Nee hoor, dat niet, maar het geeft gewoon een stuk lucht en ruimte als je jezelf kunt uiten.

Vertel het maar.......

Dit is al heel veel en voor vandaag wil ik het hierbij even laten. Niet teveel in één keer. Brengt dit alles je in verwarring, heb je het gevoel dat het heel je gevoelens en emoties overhoop gooit? Dat is normaal, geef het niet op want het hoort erbij. De dingen die je hebt weggestopt hebben nooit een goed eigen pleke gekregen in je leven omdat je ze niet verwerkt hebt. Door ze nu naar boven te halen ontstaat er een soort chaos in je denken en voelen. Het is zoiets als verhuizen. Alles zit nog in dozen, het hele huis wordt vol gezet met dozen en kratten en niets heeft meer een eigen plekje. Je weet niet waar te beginnen en de paniek kan toeslaan. Toch komt er dan dat moment dat je begint met het uitpakken van de dozen, één voor één, bekijken wat er inzit en het dan een plekje geven. Van lieverlee komt er dan orde en rust. Zo werkt het ook geestelijk. Ik ga er morgen meer over vertellen hoor.

Ik wens je Gods zegen en wijsheid toe!

Ik was met mijn gedachten zo eens wat afgedwaald en tja, hoe kom je soms op bepaalde dingen? Door ontmoetingen met mensen, door gesprekken die je hoort of voert, door herinneringen aan eigen ervaringen, of misschien wel dit alles bij elkaar. In ieder geval dacht ik  eraan dat je best vaak mensen tegenkomt die veel voor anderen doen. Het zijn altijd juist ook díé mensen die gevraagd worden om te helpen en dan zeggen ze praktisch nooit nee. Ze zijn meer bezig met anderen dan met zichzelf, bieden ook dikwijls zelf hun hulp aan, bedenken oplossingen voor de problemen van anderen, houden zich bezig met hoe zij die ander een plezier kunnen doen en dan vaak ook ten koste van zichzelf. Ze letten niet op hun eigen pijn of moeite, het maakt niet uit hoeveel het hén kost, kortom, mensen met een gouden hart. Toch zit hier ook een enorme schaduwkant aan. Het gaat hier om mensen die, veelal onbewust, proberen om de liefde van anderen te verdienen. Door de ander te helpen en goed te doen hopen ze op een stukje liefde, een stukje warmte en waardering. Het zijn vaak ook mensen die, op welke manier dan ook, zeer gekwetst zijn in hun leven. Hoeveel kinderen zijn gepest op school, hebben zich opmerkingen van medeleerlingen of leraren aangetrokken, hoe dikwijls komt het voor dat ouders hun kinderen beschadigen door opmerkingen te maken die het kind voor de rest van zijn/haar leven een stempel geeft, fysiek geweld, sexueel misbruik, noem het maar op. Ook door ervaringen op latere leeftijd kun je dermate beschadigd raken dat het je leven kan brandmerken! Het is een algemeen bekend feit dat mensen het meest beschadigd kunnen worden door diegenen die juist heel dichtbij hen staan, mensen van wie zij houden/hielden. Dit soort dingen vreet zich vast in lichaam, geest en ziel……..  Mensen die verwond zijn geraakt, wier hart ooit kapotgetrapt is, waardoor men zich letterlijk “waardeloos” is gaan voelen, mensen die het daardoor bijna als vanzelfsprekend beschouwen dat er niet van hen gehouden wordt. Ze zijn voor zichzelf vaak nonchalant, luisteren niet naar hun lichaam, voor henzelf is alles “niet zo belangrijk”, vergeten echt tijd voor zichzelf apart te houden en laten dikwijls hun eigen verlangens schieten voor de ander, ze gaan dikwijls over hun eigen grenzen heen en ook anderen doen dat. 

Deze mensen zijn letterlijk “schatten”. maar ze weten het zelf vaak niet eens. In de bijbel, Gods woord, staat het volgende: Gij zult de Here, uw God, liefhebben met geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw verstand. Dit is het grote en eerste gebod. Het tweede, daaraan gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf. Matth.22:37-39.

Dat God de eerste plaats in ons leven behoort in te nemen, daarvan zijn we ons bewust, maar dan staat er hier dat het nét zo belangrijk is om van jezelf te houden, en als gevolg daarvan ook van  je naaste. Het is moeilijk om van jezelf te houden maar het is, zoals hier staat, een “gebod”. Hoe doe je dat dan, van jezelf houden? Dat kan maar op één manier, en dat is door te zien en te lezen hóé waardevol wij zijn in Gods ogen. Hijzelf heeft ons gemaakt, we zijn enorm kostbaar en dus niet waardeloos. Waardevol, vol van dingen waaraan God waarde hecht, dát is wie wij zijn. Al het andere dat ooit gezegd is, of ons aangedaan is, is een leugen, Gods woord is de waarheid, de énige waarheid!

Tja, zo klinkt het wel simpel, maar geloof me, ik weet zelf dat het niet zo simpel is. Morgen wil ik hier graag op doorgaan en dit eens verder uitwerken en ook wat praktische hulp aanreiken.

Mocht je tijd/zin/behoefte hebben om alvast wat huiswerk te doen dan zou ik je aanraden om eens heel bewust Psalm 139 te lezen en dan specifiek te kijken naar de aandacht, de liefde en interesse die God voor ieder mens afzonderlijk heeft, en bedenk dan dat Hij dat óók in het bijzonder voor jou heeft!

Ik wens je Gods zegen toe, tot morgen!

De hemel huilt en God huilt mee,
het zijn Zijn geliefden die stuk voor stuk
in het ongeluk belanden.
Wat kan Hij doen om het tij te keren…………?

De hemel huilt om zoveel verloren levens,
het hart van God is vol van pijn, vol van verdriet.
Hoelang nog zal Hij toezien,
hoelang nog zal Hij wachten?

De hemel huilt.
en wij? huilen wij ook?
Zijn wij bereid het tij te keren?
Zijn wij bereid Zijn woord uit te dragen
en zo een verschil te maken?

De hemel huilt,
God waarom? Dat is de vraag van vele mensen.
Maar God vraagt ditzelfde aan mij, aan jou,
wij zijn Zijn mond, Zijn handen en Zijn voeten,
Wij kennen Zijn hart…………

Hoelang  nog zal de hemel huilen en hoelang nog
zullen wij in ontzetting en afschuw…… toekijken?

De trouwe meelezers weten dat deze twee jonge mensen de laatste anderhalf jaar een grote strijd te strijden hebben en ik weet dat er ook onder de lezers hier, mensen zijn die voor hen bidden. Momenteel is het rustig. Mijn schoonzoon krijgt nog wel elke maand chemo, maar zijn gezondheid is stabiel. Hij gaat, op eigen verzoek, 2 dagen per week werken, en dat bevalt hem prima. Ook de revalidatie gaat goed en fysiek wordt hij steeds weer wat sterker.

Ons gebed is dat de Here God alle dingen wel maakt en dat Hij Zijn armen om dit gezinnetje heen houdt en hen, met elkaar, zegent in alle dingen! 

 Jer.29:11 : Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des Heren, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven.

Ik moest aan deze tekst denken toen ik (opnieuw) zag hoe oppervlakkig mensen soms kunnen zijn tegenover elkander. De ene vertelt iets, persoonlijk of via de mail, de ander hoort/leest het half en geeft er commentaar op waaruit je de desinteresse proeft. Zo gemakkelijk vaak worden er ook bijbelteksten geciteerd of vrome uitspraken gedaan waar mensen, wanneer zij in een moeilijke tijd zitten, niet echt mee geholpen zijn maar veeleer nog dieper in de put geduwd worden.

In de Opwekkingsbundel staat een klein koortje dat over liefde gaat en ooit heb ik daar een lied omheen gemaakt en het koortje als refrein gebruikt. Ik denk dat ik destijds misschien een jaar of 17 was en ik heb toen eerlijk naar mijzelf gekeken en dat wat ik in mijzelf gezien heb in dit lied verwerkt. In de loop van de jaren heb ik geleerd dat het belangrijk is om, voordat je iets tegen iemand anders zegt, hoe goed bedoeld ook, je eerst jezelf afvraagt wat je zelf zou willen horen als je in een soortgelijke situatie zou zijn. Dat is ook wat er in bovenstaande bijbeltekst wordt gezegd, en niet voor niets. Het lied bevat een eerlijke constatering van hoe mijn hart eruit zag, maar ook een eerlijke vraag, een eerlijke wens die ik de Here God op dat moment heb voorgelegd. Een wens die ook nu, zo’n 37 jaar later, nog steeds de wens van mijn hart is.

                                               *  *  *  *  *  *  *  *

(refr.) ‘k Heb je lief met de liefde van de Heer
;k heb je lief met de liefde van de Heer,
want ik zie in jou, de grootheid van Zijn naam,
‘k heb je lief met de liefde van de Heer.

Liefde, wat is liefde, wat is liefde van de Heer?
We zingen zo gemakkelijk dit lied telkens weer,
en als ik dan mijzelf bekijk dan weet ik maar één ding:
mij ontbreekt zo vaak die liefde,
die liefde waar ‘k van zing.

O Heer Jezus, laat Uw liefde in mijn leven merkbaar zijn,
wilt U zelf maar in mij groeien, en Heer, houd mij maar heel klein,
openbaar in mij die liefde die ‘k zelf niet bezit,
laat mij leven tot Uw eer Heer,
dat is het wat ik bid.

‘k Wil Uw liefde, Heer, gebruiken voor de mensen om mij heen,
‘k wil ze helpen, hen vertellen: Jezus laat je nooit alleen!
En als and’ren mij soms pijn doen maak mij, Heiland, dan zo klein,
dat ik door Uw kracht en liefde
óók dan de minste kan zijn.

Oh mijn Heer, laat het toch zo zijn dat het wáár is als ik zing:
‘k Heb je lief met Jezus liefde, Hij die aan het kruishout ging.
‘k Stel mij open voor Uw liefde Heiland, vul mij meer en meer,
opdat in mij openbaar wordt:
“de liefde van de Heer”.

Tja, of ik ooit een atleet word? Haha, ik liep op die loopband in de sportschool (in slakkengang) tenminste, zo voelde het wel omdat er direct naast mij een man stond te rennen op zo’n ding. Ik schaamde me bijna voor wat ik daar stond te doen. Ook op de fiets was het hetzelfde. Ik zat daar gestaag rondjes te trappen terwijl naast mij zo’n blokjesbuikmeneer als een gek zat te fietsen. Maar ach, wie wil er nou een blokjesbuik?…………………toch? De reden dat ik hieraan begonnen ben is gewoon omdat ik echt wat fitter wil worden en in mijn geval moet dat voorzichtig opgebouwd worden. Nu moet ik weer even gas terug nemen (alsof ik al gas gegeven had) ik mag wel bewegen voor zover dat lukt, maar beslist niets belasten. Dus die oefeningen maar even laten zitten en me eventjes alleen beperken tot het lopen (sloffen) en fietsen.

Als je echt iets wilt bereiken in de sport dan heb je het nodig om elke dag uren te trainen. Neem mijn schoonzoon, hij houdt ervan om te hardlopen. Hij traint daar regelmatig voor en hij doet ook aan allerlei “lopen” mee. Hij is behoorlijk fit, toen mijn zoon moest verhuizen en 4 hoog (zonder lift) ging wonen, was het mijn schoonzoon die fluitend de trappen op en af liep te sjouwen met de meubels terwijl ieder ander zowat op instorten stond. Je hébt er dus wel wat aan. Máár, iedere atleet is ooit begonnen bij nul, zoals ik….. hoewel, ik zit volgens mij vér beneden nul én ik ben zo’n 50 jaar te laat begonnen.

Ach, ik zit er niet echt mee hoor, ik ga braaf door en de beloning voor het oefenen is, hopelijk, een stukje fitheid!

Ook in ons leven als kind van God hebben wij volharding nodig. Volharding om stand te houden tegen alle aanvallen van de duivel, volharding om een leven te leiden dat in overeenstemming is met het woord van God, volharding om steeds weer de goede keuzes te maken, volharding juist ook op die momenten dat we pijn en verdriet ervaren. Al onze volharding zal uiteindelijk ook zijn vrucht opbrengen, het zal ons geestelijk sterk maken. Ik wil afsluiten met een paar mooie gedeelten uit Gods woord.

Hebr.10:36: Want gij hebt volharding nodig, om, de wil van God doende, te verkrijgen hetgeen beloofd is.

Hebr.12:1-2: Daarom dan, laten ook wij, nu wij zulk een grote wolk van getuigen rondom ons hebben, afleggen alle last en de zonde, die ons zo licht in de weg staat, en met volharding de wedloop lopen, die vóór ons ligt. Laat ons oog daarbij (alleen) gericht zijn op Jezus, de leidsman en voleinder des geloofs, die, om de vreugde, welke vóór Hem lag, het kruis op Zich genomen heeft, de schande niet achtende, en gezeten is ter rechterzijde van de troon Gods.

Jak.1:2-3: Houdt het voor enkel vreugde, mijn broeders, wanneer gij in velerlei verzoekingen valt, want gij weet, dat de beproefdheid van uw geloof volharding uitwerkt.
vers 12: Zalig is de man, die in verzoeking volhardt, want, wanneer hij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon des levens ontvangen, die Hij beloofd heeft aan wie Hem liefhebben.

Jesaja 55:2 :

Een vraag die ook vandaag heel actueel is, een vraag die een antwoord verlangt. Een vraag, niet van mensen aan elkaar, maar van God aan de mens. Zou dit een vraag zijn die aan ons ook gesteld zou moeten worden? Is het in ons leven ook zo dat we onze tijd en ons geld besteden aan dingen die totaal nutteloos zijn? Jagen wij naar de dingen die de wereld ons kan bieden, of zijn wij voortdurend bezig ons te verlustigen in de Here? Waarmee voeden wij onze ziel? Zomaar een vraag die ik vandaag mijzelf wil stellen en misschien wil jij hem ook aan jezelf stellen. 

Dit is wat de Here Jezus zegt: Joh.4:31-34 : Intussen vroegen Zijn discipelen Hem, zeggende: Rabbi, eet. Hij zeide echter tot hen: Ik heb een spijze te eten, waarvan gij niet weet. De discipelen dan zeiden tot elkander: Iemand heeft Hem toch niet te eten gebracht? Jezus zeide tot hen: Mijn spijze is de wil te doen desgenen die Mij gezonden heeft, en Zijn werk te volbrengen. 

Nee, niet op deze manier

De Here Jezus verzadigde Zijn ziel met het doen van Gods wil. Hij kénde Gods wil en ook wij kunnen in het woord van God Zijn wil over-, in-, en met- ons leven vinden. Er staat zo’n prachtige uitspraak in Jeremia 15:16: Zo vaak Uw woorden gevonden werden, at ik ze op, Uw woord was mij tot vreugde en blijdschap mijns harten; want Uw naam is over mij uitgeroepen, HERE, God der heerscharen. Het woord van God, het levende brood mogen wij opeten, het in ons hart opslaan en ernaar leven, eraan gehoorzamen. Het zorgt voor groei en voor gezondheid. Wij hebben een uitspraak die zegt: “het is broodnodig”. Wel, het is “broodnodig” dat de kinderen van God gezond worden in deze wereld die steeds meer “verziekt”. 

Ik wil eindigen met een mooi gedeelte uit Psalm 119. Laat het een proclamatie mogen zijn. Weet je, proclamaties worden vaak gedaan om Gods woord aan óns te bevestigen. Laat dit een proclamatie van ons naar God mogen zijn. 

Ons geschenk aan God.

Psalm 119:10-16:

Ik heb namelijk net ontdekt (eindelijk) hoe ik de foto’s van mijn mobiel op mijn pc kan krijgen. Tja, zo’n technisch wonder als ik heeft daar wat meer moeite mee dan de gemiddelde 6 jarige tegenwoordig

Mijn nieuwe bijbel.

Nou, vanaf mijn werkplek dus. Ik heb vorige week van mijn verjaardagsgeld een nieuwe bijbel gekocht. De oude hangt ten eerste van elastiekjes en plakband aan elkaar, maar ten tweede zijn de lettertjes erg klein en dat is heel lastig lezen. Deze heeft grotere, en prettig leesbare letters. Ik heb gewoon een NBG 51 vertaling, die vind ikzelf toch nog altijd het prettigste. Hieronder een foto van (zoals ik het noem) mijn werksite, waar ik mijn nieuwe stukjes maak en ze upload naar de site als ze klaar zijn. Het is nog lekker vroeg in de morgen, het zonnetje schijnt fris en vrolijk en de vogeltjes geven een prachtig concert.

Werken aan een nieuw stukje.

Weet je, ook in mijn oude huis al, was- en is- dus nog steeds, het plekje achter mijn computer mijn favoriete plekje om na te denken over de dingen van God, te bidden en te spreken met Hem. En hoewel nu al mijn kinderen het huis uit zijn en ik dus het hele huis tot mijn beschikking heb, voelt dit plekje nog steeds als “mijn” plekje. Hier komen vaak dingen in mijn gedachten, hier onderzoek ik mijn hart, hier liggen mijn bijbels, hier heb ik ook mijn onlinebijbel, waar je lekker in kunt zoeken naar gedeelten of teksten waarvan ik de strekking wel weet maar niet precies de lokatie. Handig hoor. Al met al is dit een plaats van rust, een plaats waar ik me thuisvoel.

Als ik denk aan rust, dan denk ik ook aan David, de man die zoveel meemaakte maar toch altijd weer zijn rust en vrede vond bij God. Één van de meest bekende Psalmen is denk ik wel deze:

                                                                Psalm 23 De Here is mijn herder.

Heerlijk!

De HERE is mijn herder, mij ontbreekt niets;
Hij doet mij nederliggen in grazige weiden;
Hij voert mij aan rustige wateren;
Hij verkwikt mijn ziel.
Hij leidt mij in de rechte sporen
om Zijns naams wil.
Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis,
ik vrees geen kwaad,
want Gij zijt bij mij;
uw stok en uw staf, die vertroosten mij.
Gij richt voor mij een dis aan.
voor de ogen van wie mij benauwen;
Gij zalft mijn hoofd met olie,
mijn beker vloeit over.
Ja, heil en goedertierenheid zullen mij volgen.
al de dagen van mijn leven;
ik zal in het huis des HEREN verblijven
tot in lengte van dagen.

II Kor.1:20: Want hoevele beloften Gods er ook zijn, in Hem is het: Ja; daarom is ook door Hem het: Amen, tot eer van God door ons.

Vandeweek had ik iemand van de belastingdienst aan de telefoon. Nu is het zo dat ik al sinds Oktober 2010 bezig ben met hen te schrijven. Ik moest een teveel aan huursubsidie terugbetalen die ik onterecht had ontvangen toen mijn dochter nog thuis woonde. Hoewel ik het wel had opgegeven is er blijkbaar toch iets misgegaan toen. Ik had een betalingsregeling gevraagd omdat het om een nogal groot bedrag ging en toen ik de beschikking kreeg bleek dat men mijn inkomsten hoger had berekend dan ik in werkelijkheid heb en toen heb ik dus meteen een bezwaarschrift ingediend. Nu heb ik inmiddels al een aantal malen gebeld, dan wordt je tig keer doorverbonden, niemand kan je een zinnig antwoord geven, men kan je brief niet terugvinden, dus ik weer een brief geschreven op hun verzoek, nog een paar keer gebeld en tot op de dag van vandaag nog steeds geen duidelijkheid. Toen kreeg ik vandeweek iemand aan de telefoon die nogal onaangenaam deed en kortom hield ik er een naar gevoel aan over. Ik had de telefoon neergelegd en heb het toen allemaal maar in gebed gebracht en op een gegeven moment zei ik: “Heer, U weet waar ik recht op heb en wilt U mij geven waar ik recht op heb, niet meer en niet minder ”. Op dat moment sprak God tot mijn hart en zei tegen mij dat dit nou ook geldt voor al Zijn beloften die Hij ons gegeven heeft in Zijn woord. We hebben er “recht” op. God doet die beloften niet voor een enkeling of voor speciale mensen maar voor al Zijn kinderen.

Weet je, vaak is het zo dat we de beloften van God proclameren, we brengen ze God in herinnering, we bidden ervoor, maar uiteindelijk gaan we er dan toch nog vanuit dat God ze in ons leven waar moet maken en daar wachten we vervolgens op. Maar het is anders, we hebben er recht op, we mogen in ons recht gaan staan. De belofte zelf, zo heb ik het weleens eerder voorgesteld, is de sleutel van een voorraadkamer die gevuld is met de vervulling ervan. Door die sleutel te gebruiken kunnen wijzelf de deur naar de uitkomst openen. Is het dan zo dat we dus onmiddellijk zullen krijgen waar we naar vragen? Nee, want de duivel zit ook niet stil en hij stuurt zijn trawanten om de toegang zo lang mogelijk te versperren. Ook zijn er beloften waar een voorwaarde aan verbonden is, iets waar we natuurlijk ook rekening mee moeten houden. Maar wat mij zo groot werd vandeweek was het feit dat het ons récht is aanspraak te maken op de beloften van de Here God.

Ik las ergens: “promises are made to keep”. Beloften worden gedaan om te houden. De Here God doet nooit loze beloften, Hij houdt Zich aan ieder woord dat Hij ons gezegd heeft en dus óók aan iedere belofte aan ons gedaan. Opnieuw wordt hier dus de noodzaak duidelijk om Gods woord echt te kennen, zodat wij Zijn beloften gaan zien en gaan claimen in ons leven.

Gisteren heb ik het gehad over onze houding ten opzichte van de beloften die God in Zijn woord aan ons doet. Ik heb hierbij deze tekst gebruikt Marc.11:24: Daarom zeg Ik u, al wat gij bidt en begeert, gelooft, dat gij het hebt ontvangen, en het zal geschieden. Een prachtige belofte, weliswaar eentje met een voorwaarde. We moeten geloven (en geloven is “zeker weten”). Eérst zeker weten dat we het al hébben ontvangen, en daarná zal het geschieden. Claimen, gaan staan op de beloften, en volharden! 

                                                                 ****************

Vandaag zomaar eens een simpele gedachte……gisteren kreeg ik een catalogus binnen van Neckermann. Ik denk dat iedereen weleens een catalogus krijgt van één of ander postorder bedrijf. En als je dan deze boeken doorkijkt, dan zie je allerlei leuke dingen. Kleding in alle soorten en maten, of andere dingen, bijv.meubels, bedden, potten, pannen, schoenen enz.enz.

Ikzelf vind het wel leuk om eens zoiets door te snuffelen, en waarschijnlijk heeft ook iedereen weleens iets bij zo’n bedrijf besteld. En hoe gaat dat dan? Je kijkt het boek door en jawel, daar zie je een leuk t-shirt, en óók nog precies in jouw maat en je favoriete kleur. Geweldig, past helemaal bij de rest van je kleding dus je bestelt dat t-shirt. Dan heb ik eens een vraagje aan je, wat verwácht je dan nadat je je bestelling hebt opgegeven?

Oké, daar zijn verschillende mogelijkheden:
1: Je verwacht dat je helemaal niets thuis afgeleverd krijgt.
2: Je denkt dat je misschien tóch wel ooit dat t-shirt krijgt, máár, dat kán weleens héél erg lang  duren.
3: Je dénkt dat je dat t-shirt pas krijgt als je je kledingkast keurig opruimt en je een  foto opstuurt van die opgeruimde kast.
4: Misschien sturen ze wel een t-shirt, maar dan zéker niet het door jou bestelde,  waarschijnlijk een andere kleur en een ander model.
5: In het boek ziet het shirt er prachtig uit, maar in het echt zal het vast niet langer dan tot de eerste wasbeurt mooi blijven, daarna zul je je oude kloffie wel weer  moeten aantrekken.

Is één van bovenstaande opties er één die jou aanspreekt? Ééntje waar je jezelf in herkent? Nee?? Weet je het zeker??? Oh, ik weet het wel, je denkt natuurlijk dat dit nogal vergezocht is en dat iemand die iets bestelt daar verder niet eens over nadenkt en gewoon verwacht dat het bestelde pakketje keurig netjes binnen zal komen. Tja ik denk dat je gelijk hebt hoor. Maar tóch probeer ik hiermee wel iets duidelijk te maken. Namelijk dit: God heeft ons Zijn woord gegeven, een boek vól met waarheden en beloften. Een boek waar voor iedereen dingen te vinden zijn die precies in je situatie passen, en om even in de catalogusstijl te blijven, het is jóúw kleur en jóúw model en jóúw maat. En je bestelt het bij de Here God, je bidt erom………maar dan?
Misschien herken je in de nu volgende mogelijkheden tóch nog wel iets van jezelf?

Oké, gaan we weer, een paar uitspraken:
1:   Ja, oké, ik heb gebeden, maar ik krijg toch nooit antwoord.
2:   Misschien krijg ik ooit wel antwoord, maar ik verwacht het niet meteen hoor, dat  zal zéker nog wel een poos duren.
3:   Ik denk dat ik in mijn leven eerst alles in orde moet maken, en als God dan ziet  dat ik daar serieus mee bezig ben, dán krijg ik misschien wel dat waar ik om  gebeden heb.
4:   Nou, ik heb om dit gevraagd, maar waaschijnlijk zal ik wel weer iets totaal anders krijgen. (ik heb een zwangere vrouw ooit horen zeggen: we willen graag  een jongetje, maar ja, dan zullen we vast en zeker een meisje krijgen.)
5:   Ja, ik heb wel om genezing gevraagd, en ik voel me ietsje beter, maar ja,  hóélang zal dat zo blijven? Waarschijnlijk ben ik morgen gewoon weer “mijn  oude zelf”.

Hmm, zit er misschien nog iets voor je bij? En zo ja, ga je dan eens afvragen waarom??? Is God een onbetrouwbaar God gebleken? Of komt de onbetrouwbaarheid tóch meer van onze kant? Als één van bovenstaande uitspraken iets van herkenning bij ons teweeg brengt, dan wil dat zeggen dat we op zijn minst aan God en aan Zijn woord “twijfelen”. En de bijbel leert ons dat wie twijfelt, niet kan ontvangen. Wat moeten we dan wél? Dat kun je vinden in Marc.11:24: Daarom zeg Ik u, al wat gij bidt en begeert, gelooft, dat gij het hebt ontvangen, en het zal geschieden. Je bidt, en nog vóórdat je ook maar íéts gezien hebt, ben je er al zéker van dat je het zúlt ontvangen. Net zoals bij Neckermann, je bestelt iets, en zónder twijfel ga je er vanuit dat je het zult krijgen.

Onderzoek Gods woord, ga erin lezen, zoek wat er bij je past en waar je je houvast vandaan kunt halen, vindt de beloften die God aan ons doet en grijp ze vast. En vertrouw dan op díé God dat Hij ze waar zal maken in jouw leven. En bovenal, beantwoord Zijn betrouwbaarheid met jóúw betrouwbaarheid…………………..

Gods beloften zijn ja en amen!

Als ik lees in Uw woord:
“Ik zal je niet beschamen”
dan wéét ik: wat U zegt
is áltijd “ja en amen”.
Maar door mijn menselijk denken
ben ik toch vaak wat bang,
misschien is dat de reden
dat ik niet altijd “ontvang’?

In Joh.12:46-50 zegt de Here Jezus: Ik ben als een licht in de wereld gekomen, opdat een ieder, die in Mij gelooft, niet in de duisternis blijve. En indien iemand naar mijn woorden hoort, maar ze niet bewaart, Ik oordeel hem niet, want Ik ben niet gekomen om de wereld te oordelen, doch om de wereld te behouden.  Wie Mij verwerpt en Mijn woorden niet aanneemt, heeft een, die hem oordeelt: het woord, dat Ik heb gesproken, dat zal hem oordelen ten jongsten dage. Want Ik heb niet uit Mijzelf gesproken, maar de Vader, die Mij heeft gezonden, heeft zelf Mij een gebod gegeven, wat Ik zeggen en spreken moet. En Ik weet, dat zijn gebod eeuwig leven is. Wat Ik dan spreek, spreek Ik zó, als de Vader Mij gezegd heeft. 

interessant, hier wijst de Here Jezus ons erop dat het belangrijk is om Zijn woord(en) te kennen, te wéten wat Hij heeft gesproken, én die woorden ook te bewaren, ze zoals Maria dat deed, op te bergen in ons hart. Ons hart heeft ook een sleutelgat en een sleutel en het is de bedoeling dat wij die beheren en alleen opendoen voor goede dingen. Het wordt ook nog geïllustreerd in Openb.3:20: Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Indien iemand naar Mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij.

In de tegenwoordige tijd geschreven. Niet de verleden tijd, niet de toekomende tijd, nee, nu, heden. Ik “sta” an de deur en Ik klop. En als wij dan opendoen, want ook dat staat er, dat wij zélf open moeten doen, dan mogen wij maaltijd houden met de Here. Hetzelfde voedsel delen. Hij wil ons helpen, laten zien wat het teweeg kan brengen in ons leven. De Heilige Geest is er ook en ook Hij wil ons leiding geven en ons onderwijzen in het woord van God, de bijbel, en als we dan de Here Jezus horen zeggen dat het juist dat woord is dat ons zal oordelen dan is het toch van groot belang dat wij dat woord bestuderen, kennen, onderhouden en toepassen in ons leven? Zoals de kinderen het al leren: Lees je bijbel en bid elke dag!

Dag plant!

Een klein grappig verhaaltje nog. In mijn logeerkamer staat een plant met hele grote bladeren. Nu had die plant nog maar twee bladeren en ik had in de loop van de dag gezien dat één daarvan bruin geworden was en dat zelfs de steel al doorgebogen was. ‘s Avonds, in de schemering, ging ik de kamer binnen met eeen schaar in mijn hand. Ik pakte de stengel van het bruine blad beet, knipte met de schaar en zag, in een soort slowmotion, het goede blad langzaam kapseizen en op de grond vallen. Daar stond ik dan, nog steeds de stengel van het bruine blad vasthoudend, helemaal in een deuk van het lachen. Mijn dochter zei de andere dag: waarom heb je het licht dan niet aangedaan mam? Tja, dat was veel slimmer geweest.

Psalm 119:106 zegt: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad en vers 130 zegt: Het openen van Uw woorden verspreidt licht. Laten wij Gods woord openen, het licht aandoen in ons leven!

Verkleedkleren, ik denk dat het op ieder kind een enorme aantrekkings(haha)kracht heeft. Je kunt iemand anders zijn, je vóélt je dan ook anders, en het is leuk en onschuldig. Ik denk dat we het allemaal weleens gedaan hebben. Toch is het typisch dat in ieder mens wel eens een stukje verlangen zit om anders te zijn dan je bent. Iemand met krullen wil stijl haar en andersom, dikke mensen willen slank zijn en te dunne mensen willen liever wat dikker zijn, en arme mensen willen rijk zijn terwijl de rijken het vaak meer als een last ervaren. Kortom, er is best wel veel ontevredenheid. Het heeft niet eens zozeer met jalouzie te maken alswel met juist die ontevredenheid. Geen vrede hebben met wat, wie, hoe je bent en wat  je hebt.                                                                                                      

Eigenlijk ligt hieraan ten grondslag dat niemand zich ooit helemaal echt 100% tevreden voelt en er altijd nog iets te wensen overblijft. Dat kan ook haast niet anders want toen God de mensen maakte, waren zij volmaakt, echt helemaal zonder enig gebrek. Toen zij echter in zonde vielen, hebben zij iets verloren. Daar heeft de mens zijn glans verloren. De mens was niet meer 100% volmaakt en daardoor is er dat gevoel van gemis gekomen.
 
Ik verblijd mij zeer in de Heer,
mijn ziel juicht in mijn God,
Ik verblijd mij zeer in de Heer,
mijn ziel juicht in mijn God,
want Hij heeft mij bekleed
met de klederen des heils,
met de mantel der gerechtigheid
heeft Hij mij omhuld.

Jes 61:10
lied 157 Opwekking

Dit lied kwam me zo in gedachten. Ik dacht eraan hoe God de mens ooit, toen Hij Adam en Eva maakte, had bekleed met Zijn glorie. Als Adam en Eva elkaar bekeken zagen zij de glorie van God, maar op het moment dat zij zondigden zagen zij ineens dat ze naakt waren.

II Kor.5:1-4: Want wij weten, dat, indien de aardse tent, waarin wij wonen, wordt afgebroken, wij een gebouw van God hebben, in de hemelen, niet met handen gemaakt, een eeuwig huis.Want hierom zuchten wij: wij haken ernaar met onze woonstede uit de hemel overkleed te worden, als wij maar bekleed, en niet naakt, zullen bevonden worden. Want wij, die nog in een tent wonen, zuchten bezwaard, omdat wij niet ontkleed, doch overkleed willen worden, opdat het sterfelijke door het leven worde verslonden.

Adam en Eva werden óntkleed, zij verloren, door de zonde, de heerlijkheid waarmee God hen bekleed had én het vanzelfsprekende recht op eeuwig leven. Tóen kwam de Here Jezus,  Hij betaalde de prijs voor de zonde opdat wij zouden leven en weer in de gelegenheid zijn om voor eeuwig bij de Here God te mogen leven in Zijn eeuwig huis. Blijft nog de vraag of wij naakt of bekleed bevonden zullen worden? In Openbaring wordt een brief geschreven aan de gemeente te Sardes, die zeker ook voor de gemeente van vandaag, voor ons persoonlijk, nog zeer actueel is en daar wil ik voor vandaag mee eindigen. Wellicht kunnen wij er ons voordeel mee doen?

Wandelen in witte klederen.

Ik heb een fijne verjaardag gehad, het was mooi weer dus we hebben ook nog lekker buiten gezeten, en verder was het niet al te druk, gewoon gezellig. Ik heb heel veel felicitaties gekregen en dat vind ik hartverwarmend! Ik wil hier ook graag  Henny van Christengroei nog speciaal bedanken voor de lieve felicitaties!

Mijn dochter kwam met haar drie meiden, haar man moest werken en de meidjes hadden vrij vanmiddag. Ik kreeg van de oudste twee een mooie tekening en van alle drie een schilderij met een afdruk van hun handjes. Elise had ook nog een klein rond houten doosje beplakt met allemaal mooie gekleurde en glimmende stickertjes. Ze was er heel trots op en ik zei haar ook dat ik het prachtig vond. Toen ze na een poosje weer naar huis gingen zei ze zachtjes tegen me: oma, ik vind dat doosje eigenlijk zelf ook zo mooi, ik wil het graag weer mee naar huis nemen. Haar moeder zei: maar dat kan toch niet Elise, je hebt het toch aan oma gegeven? Ja maar mama, dan kan ik het weer aan iemand anders geven en dan neem ik het ook weer mee naar huis en als je dan weer jarig bent (dit tegen mij) dan geef ik het je weer en dán mag je het houden. Schitterend! Ze ging naar huis met haar mooie schat in haar armpjes geklemd. Wat een heerlijk kind

Want, waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn. Matth.6:21

Het deed me aan iets denken, zo dikwijls gebeurt het dat we bijv. in een samenkomst zijn en zingen: Heer ik geef mijzelf volkomen, of ik geef álles aan U Here, of ook in onze gebeden komt het voor dat we die totale overgave onder woorden brengen, maar heel vaak gebeurt het toch dat we weer stukjes terugnemen van wat we aan de Here hebben gegeven omdat we het tóch eigenlijk nog niet helemaal kunnen missen en we iets willen overhouden voor onszelf. Het gaat vaak zo gemakkelijk om deze woorden te zingen of te spreken, maar in hoeverre maken we het ook waar? Waar liggen onze schatten, of is de Here God onze grootste schat?

Psalm 139:23-24: Doorgrond mij, o God, en ken mijn hart, toets mij en ken mijn gedachten; zie, of bij mij een heilloze weg is, en leid mij op de eeuwige weg. Een mooi bijbelvers om mee af te sluiten voor vandaag.

Voor iedereen een stukje taart!

Happy Birthday to me, hahaha, ja het is vandaag mijn verjaardag.  Op 1 Juli 1957 ben ik geboren, dus dat is vandaag 54 jaar geleden.

Gisteren was er de hele tijd een lied in mijn hoofd dat we vroeger wel vaker zongen. Een lied dat de meesten wel kennen denk ik, het eerste couplet zegt; Prijs de Heer met blijde galmen,
         gij mijn ziel hebt rijke stof.
         Ik zal zo lang ik leef mijn psalmen
         vrolijk wijden aan Zijn lof.
         ’k Zal zo lang ik ‘t licht geniet
         Hem verhogen in mijn lied. 

Toen ik die tekst in gedachten kreeg kon ik het alleen maar beamen en het bleef de hele tijd zingen in mijn hoofd. Wij mogen de Here prijzen, Hij is veel groter dan het grootste probleem of de grootste zorg, Hij ziet ons, Hij kent ons, Zijn oog is op ons en Hij staat ons bij, altijd weer. Hij is trouw en voor 100% te vertrouwen!!

Ik zou het ook eenieder vandaag als bemoediging mee willen geven, God is getrouw, Hij zorgt voor ons en Hij houdt alle dingen in Zijn hand, wat een rustgevende gedachte. Filipp.4:6-7 zegt: Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God.  En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus.

Als ik zo terugkijk op de jaren van mijn leven (dat doe je weleens op je verjaardag dan kan ik alleen maar zeggen: Dank U Vader, voor Uw trouw, Uw goedheid, Uw nabijheid, Uw bescherming,   Uw warmte, Uw zegeningen, Uw vrede, Uw blijdschap, Uw voorziening , Uw geduld en Uw oneindige liefde!!  

                                              http://youtu.be/V7dy0_sgcb8

Jezus, de énige weg!

Wie kent deze nog? One way Jesus. Vroeger had je één keer per jaar een One way day. Ik ben daar een aantal keren geweest. Het was een beetje de voorloper van de jongerendag denk ik. Niet zo massaal maar toch goed bezochte dagen.

One way, één weg, de Here Jezus. De Here Jezus zegt in Joh.14:6: Ik ben de weg en de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij. Één weg, dé enige weg, Jezus. Wij kennen een spreekwoord dat zegt: Er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Met andere woorden, er zijn genoeg wegen en manieren om je uiteindelijke doel te bereiken. Dat mag dan in de wereld zo zijn, bij God is dat absoluut niet zo, daar gelden hele andere regels.

Ha,ha, ik heb mijn telefoonabonnement verlengd en daar kreeg ik een nieuw toestelletje bij. Op dit toestel heb ik ook een navigatie programma zitten en dat vond ik wel aantrekkelijk. Ik had het toestel in mijn bezit en ik was benieuwd naar de navigatie. Het boekje gelezen en zo kwam ik dan waar ik wezen wilde. Ik was onderweg met een paar andere familieleden naar mijn jongste broertje en schoonzus on Limburg, die net een klein meisje gekregen hadden. Op de terugweg wilde ik de navigatie uitproberen. Ik zat achterin en mijn broer reed dus ik kon op mijn gemakje even kijken. Ik toetste mijn huisadres in en meteen kwam het aantal kilometers in beeld, een aankomsttijd, de weg waarlangs wij reden was zichtbaar, ik kon aflezen over hoeveel meter we af moesten slaan, maar het belangrijkste (althans voor mij) was de stem die uitbleef. Ik hoorde niemand praten. Tja, dat was niet de bedoeling. Ik gisteren achter de computer om uit te vogelen hoe ik “de stem” op mijn mobieltje kon krijgen. Wát een toestand, ik ben al niet zo handig met zulke dingen en ik kwam telkens weer op dwaalwegen, maar uiteindelijk had ik dan, vanmidag pas, uitgevonden hoe ik mijn navigatie aan het praten kreeg, ik moest er nog iets op downloaden en Jawel hoor, een glorieus moment Ik meteen even een klein eindje rijden met een bestemming die ik ingetoetst had en zowaar, meneer (‘t is een man) sprak tegen mij, geweldig! Ik ben er dus superblij mee. Verder kan ik er ook foto’s mee maken en die met een snoertje op de pc zetten, maar dat moet ik nog uitzoeken, dat wordt mijn volgende project, haha.

Maak rechtsomkeer!

In ieder geval vond ik het wel een mooie vergelijking. De Here Jezus die de énige weg tot God is, waarvan we in de bijbel de “kaarten” kunnen vinden die ons de route laten zien naar onze eindbestemming. Toch is het vaak lastig om de juiste keuzes te maken, we twijfelen, links of rechts? We zouden óók het liefste een stem uit de hemel horen die ons de aanwijzingen zou geven. Maar weet je, het is helemaal niet zo moeilijk. wij hebben de mogelijkheid om de Heilige Geest te vragen ons te leren en te onderwijzen. Hij is de stem die ons de weg wijst. Hij is degene die ons laat zien wanneer we de verkeerde richting uit dreigen te gaan en Hij wil ons voortdurend leiden en aanwijzingen geven. Hij wijst ons ook altijd weer op de Here Jezus, dé enige weg om bij de Vader uit te komen. Er is slechts één ding dat wij dan nog moeten doen, en dat is? Jawel, gehoorzamen

Vorige week hadden wij in onze gemeente een jeugdevent. Er was een avond georganiseerd speciaal voor de jeugd en er zijn heel wat jonge mensen op af gekomen. Het was een mooie en gezegende avond en er waren ook een heel aantal jongeren die op deze avond hun hart aan de Here gegeven hebben. Dus een geslaagde avond. Maar wat mij opviel was dat er zo weinig rust is onder de jongeren. Het was de hele avond in en uit lopen. Constant heen en weer lopen, in de gang met elkaar praten, even naar buiten, en het bleef maar aan de gang. Ik was op die avond om te helpen met de boekentafel en ik stond net buiten de zaal op de gang en zag dus constant de jongeren aan mij voorbij komen. Zo was er ook een meisje dat voortdurend met de telefoon aan haar oor de zaal uitkwam en zodra was ze weer binnen, ging dat ding blijkbaar weer en kwam ze weer naar buiten. Ik zag ook verschillende anderen die, in de zaal, met hun telefoons bezig waren. Geen rust! Veel jeugd en jong volwassenen zijn gewoon verslaafd aan die dingen, hij gaat nooit uit, hooguit op trillen, maar je moet toch vooral bereikbaar zijn voor iedereen. Hoe leren we onze kinderen dat weer af? Hoe leren we ze om bereikbaar te zijn voor de Here God? En zijn we zelf wel te allen tijde bereikbaar voor Hem? 

De jeugd van vandaag heeft veel te veel waarmee zij zich bezighouden of beziggehouden worden. Ouders doen hun kind op allerlei clubjes, sporten, enz. Elke keer is er wel weer wat anders te doen. Kinderen komen niet meer echt in de rust. Ook als ze thuis zijn dan is er altijd wel die Wii, de spelcomputer of de gewone pc. Op jonge leeftijd zijn ze al in het bezit van een mobieltje en ze zijn bedreven in al deze dingen maar echte rust is ver te zoeken want de geest wordt voortdurend geprikkeld en beziggehouden, 

Multitasken

Ouders zijn natuurlijk degenen die hierin een voorbeeldfunctie hebben. maar ook de volwassenen hebben veel te veel zaken die hen bezighouden, zodat de kinderen ook daar dikwijls geen goed voorbeeld krijgen. Als je de mensen hoort dan zijn de dagen tekort om alles te doen wat ze gepland hadden. Multitasken is een kunst (die alleen vrouwen schijnen te beheersen), maar waarom is het nodig? Waarom al dat geren? Vroeger was het een tijdje in de mode om overal van die stickers met christelijke leuzen op te plakken, ik had er ook een hoop, en op één van die stickers stond: sta stil, en let op Gods wonderen………………..leren ouders hun kinderen nog om eens een poosje gewoon stil te worden, de rust te nemen? of worden ze dan maar voor de tv gezet? Hoeveel kinderen hebben er van die ondingen op hun kamer? Is dat nodig? en zo ja, waarvoor dan? Moet je eens in alle ernst over nadenken, is daar een zinnige reden voor? 

De term “stille tijd” is vaak niet meer dan dat, een term. De Here Jezus zocht vaak de afzondering om met Zijn Vader te praten. Hoe kunnen kinderen leren om stil te worden voor de Here God als zij het thuis niet geleerd hebben? Het is een algemeen bekend feit dat men tegenwoordig nog maar heel kort zijn aandacht bij één ding kan bepalen. De aandacht van jongeren, kinderen, mensen in het algemeen moet tegenwoordig “gevangen” worden door een veelheid aan variatie in een bepaald tijdsbestek. Concentratiestoornis, een modeverschijnsel? of een gevolg van de “geest” van deze tijd? 

Als zulke dingen me opvallen dan kijk ik altijd eerst naar mezelf, want ook al heb ik geen kinderen meer thuis, ook ik heb het nodig om rust in te bouwen in mijn dagen, tijd die ik doorbreng bij de Here God. Door zo’n gedachte word ik altijd eerst bij mijn eigen gedrag bepaald en dan is het interessant, én confronterend, om te zien hoe ikzelf mijn tijd en mijn dagen indeel en besteed en ik zou het iedereen aan willen raden. Vooral als je nog kinderen thuis hebt is het heel erg belangrijk om weer eens te kijken naar wat ze zo’n hele dag doen en naar wat ze te doen hebben. Is het allemaal nodig? Is er genoeg tijd om tot rust te komen? Zijn daar de maaltijden aan tafel om samen lekker te praten over de dag? Is er het naar bed gaan ritueel waar kinderen hun vragen kunnen stellen, waar je als ouders samen met ze bidt voor alles wat gepasseerd is? Haal die tv weg, stel een limiet aan spelcomputer en internet, laat ze lekker spelen op een normale manier zonder ze van het ene clubje naar het andere te sleuren, Ja maar, vriendje of vriendinnetje zus of zo mag dat ook, dus ik wil het ook. Een verzoek waar ouders vaak voor door de knieën gaan, maar is het nodig? Is het van positieve invloed op het welzijn van het kind? 

Wat hebben kinderen het hardste nodig? Rust, reinheid en regelmaat! Wat hebben volwassenen het meeste nodig? Rust, reinheid en regelmaat. Die regelmaat zorgt voor discipline, waar het tegenwoordig ook veelal aan schort, de reinheid is vooral van belang als het gaat om ons geestelijke welzijn, zorg dat er niets is dat ons of onze kinderen kan verontreinigen, en rust kunnen we vinden in die stille momenten als we in gesprek gaan met onze Vader God. 

(Misschien een leuke zelftest: Probeer eens om tijdens de maaltijden, en ook ‘s avonds een uurtje, alle telefoons uit te zetten………….

Psalm 23

Immers heb ik mijn ziel tot rust en stulte gebracht als een gespeend kind bij zijn moederl; als een gespeend kind is mijn ziel in mij. Psalm 131:2.  

Psalm 87

Als je een bron hebt, dan zit die onder de grond. Boven de grond is de opening waardoor hetgeen in de bron zit naar boven en naar buiten gehaald kan worden, maar datgene wat je daar uit wilt halen zit diep in de grond. Zo zijn er ondergrondse (heet)waterbronnen, er zijn oliebronnen, er zijn gasbronnen, en men is er bedreven in om de rijkdommen die daar in de diepte te vinden zijn, naarboven te halen. Als je kijkt naar wat men doet in derdewereldlanden, dan zijn het vaak waterputten die men daar maakt. Men graaft een diepe put, totdat men op het water stuit, en wanneer dat gebeurt kan het water in die put. dat grote gat dat is gegraven, omhoog komen en zo kan eenieder daar zijn water halen. 

Toen ik die Psalm las en dat vers tegenkwam vond ik het zo’n mooi beeld. “Al mijn bronnen zijn in U”. Met andere woorden, ik wil mij verdiepen in U Here en in niets anders. Ik wil diep graven, ruimte maken in mijn hart, alleen maar goede en schone dingen naarboven halen en naast U geen enkele andere bron gebruiken om uit te putten. Alles wat ik nodig heb zoek ik bij U, mijn blijdschap, mijn vrede, mijn liefde, de vervulling van mijn wensen en dromen, ik zoek het niet in de wereld, ik zoek het niet in wereldse dingen, niet in werelds vermaak, maar ik zoek het bij U en in Uw woord! Hoe geweldig is dat?

In Johannes 4 staat het verhaal van de Samaritaanse vrouw bij de put. De Here Jezus heeft een heel gesprek met haar en dan staat er in vers 13-14: Jezus antwoordde en zeide tot haar: Een ieder, die van dit water drinkt, zal weder dorst krijgen; maar wie gedronken heeft van het  water dat Ik hem zal geven, zal geen dorst krijgen in eeuwigheid, maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden tot een fontein van water, dat springt ten eeuwigen leven. 

Een fontein vol van blijdschap.

Het mooie van een fontein vind ik, dat als er ook maar een beetje wind staat, de druppeltjes tot in de verre omtrek gezien en gevoeld worden. Hoe heerlijk is het als de druppeltjes van Gods liefde, die vanuit ons binnenste omhoog komen, tot in de verre omtrek gezien en gevoeld mogen worden? Ik wil graag zo’n mooie heldere fontein zijn, en deze uitspraak ook in mijn leven waarmaken: Here, al mijn bronnen zijn in U! 

………..en jij?

Voor de koorleider. Een psalm van David.

 Hoelang, HERE? Zult Gij mij voortdurend vergeten?
Hoelang zult Gij uw aangezicht voor mij verbergen?
 Hoelang zal ik plannen koesteren in mijn ziel,
kommer hebben in mijn hart, dag aan dag?
Hoelang zal mijn vijand zich boven mij verheffen?
 Aanschouw toch, antwoord mij, HERE, mijn God!
Verlicht mijn ogen, opdat ik niet inslape ten dode;
 opdat mijn vijand niet zegge: Ik heb hem overmocht;
opdat mijn tegenstanders niet juichen, wanneer ik wankel.
 Ik echter vertrouw op uw goedertierenheid,
over uw verlossing juicht mijn hart.
Ik wil de HERE zingen, omdat Hij mij heeft welgedaan.

Als we deze woorden van David lezen, hoe herkenbaar zijn ze dan toch. Ook in ons leven komen er momenten voor dat je weleens wanhopig kunt zijn. Het lijkt alsof je gebeden niet worden gehoord, alsof alles fout gaat wat maar fout kán gaan en misschien zijn er diep in ons hart dan óók wel momenten dat we als het ware God ter verantwoording roepen. Zoals David dat hier zo mooi verwoord in deze Psalm. Hoelang moet ik nou nog wachten? Help nou toch Here. Doe toch iets voor me! Het zijn zulke herkenbare dingen.

David had vele vijanden, hij moest vaak vrezen voor zijn leven, maar dwars door alles heen was daar zijn relatie met de Here God. En als ik dan deze woorden lees: Verlicht mijn ogen, opdat ik niet inslape ten dode;  opdat mijn vijand niet zegge: Ik heb hem overmocht;
opdat mijn tegenstanders niet juichen, wanneer ik wankel. dan denk ik eraan dat deze woorden ook voor ons, in deze tijd, nog zo reëel zijn. Misschien heeft David ze geschreven met zijn menselijke vijanden in gedachten, voor ons zijn ze eveneens van toepassing op onze geestelijke vijanden. Slaap wordt in de bijbel veelal geassocieerd met “zonde”. Als David hier dan zegt dat hij niet wil inslapen ten dode, dan kunnen wij dat vertalen met het gaan leven in- en van- de zonde, die ons geestelijk dood kan maken. Onze vijand is de satan die zeer zeker zal juichen wanneer er kinderen van God zijn die op zulk een manier in zonde vervallen. Het is namelijk zo dat wanneer wij teleurgesteld worden of verdriet hebben, wij geneigd kunnen zijn om God daarvan min of meer de schuld te geven. Hij kan immers alles? Dan kan Hij toch ook voor een oplossing zorgen in onze problemen? Het wordt misschien niet altijd met zoveel woorden gezegd, maar het wordt wél zo ervaren. En dan komt er bitterheid in het hart en die bitterheid maakt al het goede zaad dat is gezaaid in ons hart, dood, en het overwoekert al het goede gewas opdat ook dat zal verstikken. En dan kunnen mensen soms afhaken. Het is zeer zeker een valkuil.

Wat ik bij David zo prachtig vind dat is zijn rotsvaste Godsvertrouwen. Het komt telkens weer terug en ook nu, terwijl hij dus duidelijk in grote ellende zit zegt hij:  Ik echter vertrouw op uw goedertierenheid, over uw verlossing juicht mijn hart. Ik wil de HERE zingen, omdat Hij mij heeft welgedaan. Wat David hier doet is, temidden van de ellende, de overwinning proclameren, De Here grootmaken en eren door zijn woorden. Hij had een absoluut vertrouwen in de Here God en daarvan spreekt hij. Wat een voorbeeld is deze man toch, ook voor ons!

Ik zal juichen over Uw grootheid.

Psalm 50:23

zegt: Wie lof offert, eert Mij, en baant de weg, dat Ik hem Gods heil doe zien.

3 van mijn schatjes.

Dit zijn 3 van mijn 5 kleinkinderen. Sanne 6, Lynette 1 en Elise 4. De meiden van mijn oudste dochter Gabriëlle.

Kinderen kunnen van die mooie dingen zeggen en eergisteren was ik even bij mijn moeder langsgelopen toen ook Gabriëlle daar kwam met de meidjes. Het was net begonnen te onweren en Elise kwam bij me zitten, sloeg haar arm om mijn nek, keek me aan en zei: “Het ging onweren oma, maar ik ben niet bang hoor, ik heb toch God in mijn hart”. Geweldig, zo’n klein vrouwtje die zoiets zegt. Kan ze het beredeneren? Welnee, maar ze voelt zich veilig en dat is zo mooi van kinderen, ze nemen aan dat de Here God voor je kan zorgen en hóé Hij dat dan zou moeten doen, daar houden ze zich helemaal niet mee bezig. Een mooi voorbeeld voor ons hè? Ik zei haar dat ik óók van de Here God houd waarop ze mij vertelde: “Ja oma, ik geloof in God hoor, maar mijn vriendinnetje en haar broertje geloven niet in God, dat is zielig voor God hè oma?” Prachtig hoe kinderen toch dan zo  doordenken over de gevoelens van de Here God. Ik vind het zo heerlijk om naar te luisteren. Deze zelfde Elise zegt altijd tegen haar vader, die nogal eens last heeft van migraineaanvallen, “papa, zal ik dan even met je bidden?” Dan legt ze haar kleine handje op zijn hoofd en bidt met hem. Zo eenvoudig is een kind, en het is 2 keer gebeurd dat dan zijn hoofdpijn ook daadwerkelijk verdween. Haha, toen ze vandeweek iets niet mocht van haar vader. en hij haar vertelde dat als ze het tóch deed ze straf zou krijgen, zei ze: “Nou, dan ga ik lekker niet meer voor je bidden als je hoofdpijn hebt”. Tja, als je ook nog maar 4 bent….  :-)

Het mooie vind ik dat kinderen niet beperkt zijn in hun denken. Wij zijn zo snel geneigd om met onze aardse gedachten God te beperken in wat Hij wel of niet voor ons zou kunnen doen. We gaan alle (in onze ogen) mogelijke oplossingen na, we zien alle mogelijke obstakels, we hebben teveel gezien en gehoord en aan de hand van al die factoren blijft er dan toch vaak een twifel hè? Dan is zo’n klein meisje zo’n mooi voorbeeld! Wij (grote mensen) mogen de Here God precies zo absoluut vertrouwen als mijn kleine geloofsheld, en ik wil eenieder bemoedigen met deze woorden:

Worden als een kind.

Soms heb ik het gevoel dat het allemaal niet meer zo belangrijk gevonden wordt. Er zijn dingen die belangrijker zijn. De echte motivatie om een rein en heilig leven te willen leiden is veelal ver te zoeken. Als je zulke dingen ter sprake brengt is er ook altijd veel tegenstand. Er zijn allerlei excuses waarom mensen zich er niet mee bezig “kunnen” houden en er is zoveel lauwheid. Het is zelfs zo erg dat men niet eens in de gaten heeft hoezeer de tijd dringt. Als we om ons heen kijken en we leggen de gebeurtenissen van vandaag naast de bijbel, dan zien we dat het niet lang meer kan duren voordat de Here Jezus terugkomt, maar ook dat schijnt niet echt door te dringen.

Ik denk dan aan de gemeente te Laodicea. Ook zij waren lauw en het werd hen verweten door  God. Lauwheid ontstaat doordat wij de liefde voor God hebben vermengd met de liefde voor wereldse zaken. Openbaring 3:14-18: Aan Laodicea  En schrijf aan de engel der gemeente te Laodicea: Dit zegt de Amen, de getrouwe en waarachtige getuige, het begin der schepping Gods: Ik weet uw werken, dat gij noch koud zijt, noch heet. Waart gij maar koud of heet!  Zo dan, omdat gij lauw zijt en noch heet, noch koud, zal Ik u uit mijn mond spuwen. Omdat gij zegt: Ik ben rijk en ik heb mij verrijkt en heb aan niets gebrek, en gij weet niet, dat gij zijt de ellendige en jammerlijke en arme en blinde en naakte, raad Ik u aan van Mij te kopen goud, dat in het vuur gelouterd is, opdat gij rijk moogt worden, en witte klederen, opdat gij die aandoet en de schande uwer naaktheid niet zichtbaar worde; en ogenzalf om uw oogleden te bestrijken, opdat gij zien moogt.

Pittige uitspraken die ook vandaag op hun plaats zijn. Ook vandaag zijn er zovelen die “geestelijk verblind” zijn. Hun blik wordt door de duivel getrokken naar al die zaken waarnaar hun hart uitgaat en men wordt er (zoals we gisteren gelezen hebben) naartoe gezógen. Toch wordt het absoluut niet als vervelend ervaren, het is juist heel plezierig omdát het hart er vol van is, en omdát het zo plezierig is ontbreekt elke vorm van motivatie om er iets aan te veranderen en die motivatie ontbreekt omdat de mens meer van zichzelf houdt dan van de Here God. Dát is de kern van het probleem. In de brief aan de gemeente te Efeze zegt God dit: Openb.2:4: Maar Ik heb tegen u, dat gij uw eerste liefde verzaakt hebt.

Die liefde, wat is die toch belangrijk. Wanneer ons hart gevuld is met de liefde voor God, dan is er geen plaats voor andere dingen, dan is er reinheid en heiligheid in ons hart, dan is er geen zuiging en verlokking meer naar al die dingen waar we zo gemakkelijk toe verleid worden. Wanneer ons hart gevuld is met de liefde voor God dan zal het ons verlangen zijn om Hem welgevallig te leven, Zijn woord te kennen en Zijn geboden te bewaren. Dan zullen we, net als de Here Jezus, in staat zijn om de verleidingen te weerstaan.

Waar willen wij ons hart mee vullen en waar willen wij onze blik op richten? Het is geheel aan ons om hiermee te doen zoals wij wensen, maar wat mij persoonlijk betreft, ik wil het graag zo zoals God het zich wenst. Een rein en heilig leven leiden, elke dag de strijd aangaan, me meer en meer bewust worden van de valkuilen en steeds sterker worden. Deze regels uit lied 623 van Opwekking zijn me uit het hart gegrepen en ik hoop dat dat voor velen zo mag zijn. Moge de Here je zegenen!

Ik houd van U!

Heer wij roepen tot U
Kom opnieuw met Uw vuur
Wij verlangen naar echtheid
Bewerk het diep in ons hart

Heer wees welkom met Uw geest
En doorwaai nu heel het huis
Kom het maken tot een tempel waar U woont
Laat Uw leven in ons zijn
Maak ons heilig, puur en rein
Laat het levend water stromen door ons heen

De bijbel zegt er dit over: Jakobus 1:12-16:  Zalig is de man, die in verzoeking volhardt, want, wanneer hij de proef heeft doorstaan, zal hij de kroon des levens ontvangen, die Hij beloofd heeft aan wie Hem liefhebben. Laat niemand, als hij verzocht wordt, zeggen: Ik word van Godswege verzocht. Want God kan door het kwade niet verzocht worden en Hijzelf brengt ook niemand in verzoeking. Maar zo vaak iemand verzocht wordt, komt dit voort uit de zuiging en verlokking zijner eigen begeerte. Daarna, als die begeerte bevrucht is, baart zij zonde; en als de zonde volgroeid is, brengt zij de dood voort. Dwaalt niet, mijn geliefde broeders. .

Hier staat dus dat het de zuiging en verlokking van onze eigen begeerte is. Daarom kon de Here Jezus de verzoeking weerstaan omdat Hij geen zuiging en verlokking in Zich had. Zijn geest en Zijn hart waren schoon en vol van de liefde voor Zijn Vader en voor ons. Er was geen enkele aantrekkingskracht. Het gaat dus om hartsgesteldheid, daar ligt de sleutel voor een overwinnend leven. De duivel kan ons alleen verleiden met datgene waar ons hart naar uitgaat. Iemand die van mooie auto’s houdt, zal veel sneller geneigd zijn een lening te nemen voor die mooie auto die hij in de showroom zag, dan iemand die het totaal niet kan schelen hoe zijn of haar auto eruit ziet. Het is dus de hartsgesteldheid die van belang is. Ik heb al eens eerder iets geschreven over Spreuken 4:23: Behoed uw hart boven al wat te bewaren is, want daaruit zijn de oorsprongen des levens. Het hart is een broedplaats waar alles wat wij erin laten zal wortelen en vrucht voortbrengen, zowel het goede, als het kwade. Het is onzin om te denken dat alleen het goede zijn vrucht voort zal brengen, het is nóg grotere onzin om niet te denken…………….

Ik wil hier niet te snel doorheen gaan, het is goed om er tijd voor te nemen en iedere dag een stukje zelfonderzoek te doen. Daarom wil ik morgen verdergaan en vandaag de vraag neerleggen bij een ieder die dit leest, én aan mezelf, om eens te gaan kijken naar wat we binnenlaten in ons hart. De beste manier om dat te doen is de Heilige Geest te vragen ons opmerkzaam te maken op de dingen met een open en ontvankelijk hart.

Wat zou de Here Jezus doen?

Jaren geleden was er zo’n rage, je had van die bandjes met WWJD erop, What Would Jesus Do? Wat zou Jezus doen? En het was de bedoeling dat je je bij alles wat je zei of deed zou afvragen wat de Here Jezus gedaan zou hebben, of wat Hij ervan zou zeggen als Hij naast je stond. En zou je überhaupt wel willen dát Hij de hele dag naast je zou staan?

Ik denk dat dát de beste vraag voor vandaag is bij alles wat we ondernemen zodat we ons er echt van bewust worden. Ik zou zeggen: succes en Gods zegen voor vandaag! .

Efeze 6 (stukje van gisteren) leert ons dat we niet te strijden hebben tegen vlees en bloed maar tegen de geestelijke vijanden, en dat we de wapenrusting nodig hebben om stand te houden én weestand te bieden. Hier wordt dus gesproken over een strijd. Een strijd waar wij iedere dag mee te maken hebben en waarin wij moeten participeren. We kunnen het ons niet veroorloven om achterover te gaan zitten en zelfgenoegzaam te denken dat het ons niet kan deren.

Oké, wát is dan verleiding? Je kunt allerlei vormen en soorten van verleiding opnoemen maar wat is nou de definitie van het woord? Verleiding is: de poging van de duivel om jouw blik te krijgen in de richting van iets dat voor jou aantrekkelijk is, iets dat aantrekkingskracht heeft, iets waar heel je hart JA op roept Dat kan een beeld (iets dat je daadwerkelijk ziet) zijn, een gedachte of een gevoel. De bedoeling is dat jouw aandacht erop gevestigd wordt en wanneer dat gelukt is heeft hij al 50 procent gewonnen. Neem Adam en Eva, ze mochten van God de Hof bewonen, ze mochten alles eten wat er te vinden was, behalve van één boom. Ze hadden volkomen vrijheid en het was er heerlijk. Dan komt de duivel en gaat eerst een praatje maken met Eva, hij vertelt haar alle voordelen die er zijn als ze wél van de verboden boom eet, hij maakt ook de Here God zwart, door te vertellen dat God niet wil dat de mens net zo wijs wordt als Hij, en zo praat hij op haar in. Dan toont hij haar de heerlijke, mooi uitziende, vruchten en Eva is om en eet van de vrucht. Weet je, de duivel heeft wel degelijk zijn huiswerk gedaan en weet precies waar- en hoe- hij jou en mij het beste kan pakken en zoals we weten is hij daar nogal succesvol in. Het is dus aan ons om nu eens te gaan onderzoeken hoe zijn strategieën zijn en wat wij daar tegenover kunnen stellen zodat wij “gepantserd” zijn tegen wat hij onderneemt. Als je bijvoorbeeld kijkt naar voetbalteams, dan gaan ze, vóór ze de wedstrijd aanvangen, eerst elkaars tactiek bekijken, en ze bespreken de ervaringen die ze in het verleden met elkaar gemaakt hebben, en aan de hand daarvan maken ze hun plan. Dat is wijs, en ook voor ons is het belangrijk om dat te doen.

Verleiding is vaak verworden tot een vaag begrip, er wordt veel te weinig bewust bij stil gestaan. Natuurlijk zijn er gelukkig nog wel mensen die van de Here God houden die zich wel bewust zijn van de verleidingen. En als het gaat om de overduidelijke dingen, zoals verslavingen, dan is men zich ook wel bewust van de verleiding, en dat is uiteraard mooi. Maar hoe zit het met al die andere dingen? In de reacties op het vorige stukje werd bijvoorbeeld roddelen genoemd, verkeerde tv programma’s, boosheid in bepaalde situatie’s, ik denk bijv. ook aan dat “leugentje om beswil”, het gereedschapje dat je van je baas “leent”, het veroordelen of vernederen van iemand, toch kiezen voor de tv inplaats van je stille tijd, halve waarheden, een beetje sjoemelen met de belastingaangifte, een paar kilometertjes meer opgeven als je reiskosten declareert, zijn dat nog dingen waartegen wij strijd voeren? Of merken we het niet eens meer? Halen we de schouders op met het idee dat iedereen weleens een foutje maakt?

Hoe ernstig nemen wij de dingen eigenlijk nog? Ik zou willen vragen om er vandaag eens bewust op te letten. Morgen wil ik er wat dieper op ingaan en misschien is het een troost om dit te weten: Hebr.4:15: Want wij hebben geen hogepriester, die niet kan medevoelen met onze zwakheden, maar een, die in alle dingen op gelijke wijze (als wij) is verzocht geweest, doch zonder te zondigen.

Het zwaard des geestes.

Efeze 6:10-18:

Ik wil het eens heel anders doen, ik zou een ieder willen uitnodigen om zijn/haar visie hier eens op te geven en het hieronder als reactie te plaatsen en dan kom ik hier op terug, Als je dat anoniem wilt doen mag dat ook, dan schrijf je dat even erbij in het venstertje, dan zorg ik ervoor dat je naam niet bij de reactie komt te staan.

Dus, graag uw/jouw idee over wat verleiding nou precies is. Ik zou het superleuk vinden als je mee wilt doen!

Ik wens je een hele fijne en gezegende dag toe!

                                          **************************

           Al de weg leidt mij mijn Heiland, wat verlangt mijn ziel dan meer?
           Zou ik immer aan Hem twijf’len, die mij voortleidt keer op keer?
           Zoete troost en zaal’ge vrede, heb ik steeds op Zijn bevel.
          ‘k Weet wat hier mij overkome, Hij maakt alle dingen wel.

          Al de weg leidt mij mijn Heiland, door al ‘t aardse stormgebruis,
          en volkomen vreugde wacht mij, in het zalig Vaderhuis.
          Als ‘k mijn kroon, die Hij zal geven, aan Zijn voeten nederleg,
          zal mijn lied voor eeuwig wezen: “Jezus leidde m’al de weg”.

Jezus leidde me al de weg.

Nou moet u eens goed luisteren!

Vanmorgen werd er aan mijn deur gebeld en toen ik opendeed stonden er twee mensen, een wat oudere vrouw en een man. Zonder zich voor te stellen zette de man (geheel volgens protocol, daar zij klaarblijkelijk Jehova’s getuigen waren) onmiddellijk een voet over mijn drempel en duwde een boek onder mijn neus, een bijbel. Hij had hem open en zei: “nu moet u eens goed hiernaar luisteren”, waarop hij een paar bijbelverzen las. Ik dacht: wat krijgen we nou? In eerste instantie was ik totaal overdonderd door deze brute aanpak, maar ik ben toch het gesprek aangegaan. Ik legde de man uit dat ik een kind van God ben en dat ik mij gered weet door het offer van de Here Jezus. De man wist even niets te zeggen waarop de vrouw het overnam en ik er achter kwam dat hij klaarblijkelijk nog een leerling was. De vrouw begon snel ergens anders over en stelde mij, zoals dat gebruikelijk is bij Jehova’s getuigen, allerlei vragen waarop zijzelf natuurlijk al een uitgebreid, antwoord wist. Ik ging er echter op in en wist ook mijn verhaal met bijbelteksten te onderbouwen (gelukkig waarop er dan weer een andere vraag kwam. Ik heb een poosje met deze mensen staan praten en hen verteld over de relatie die je mag hebben met de Here God en de Here Jezus en over de Heilige Geest die onze Leidsman is en dat, als je het offer van de Here Jezus hebt aangenomgen, je dan ook zeker mag weten dat je eenmaal in Gods Heerlijkheid mag komen. Het waren dingen waar ze zelf niet zoveel over konden vertellen, want ik denk dat deze mensen bij elk nieuw tijdschrift een soort cursus krijgen over wat ze de mensen moeten vertellen, en wanneer je dan buiten die lijntjes komt, de meesten daar toch wel een beetje een probleem mee hebben. In ieder geval was het zo dat de man al vrij snel zijn voet weer naar buiten had getrokken en dat zijzelf het waren die de deur (figuurlijk gesproken) dicht wilden doen. Ik heb ze nog een fijne dag gewenst en ik hoop dat deze mensen ook die echte en diepe relatie met de Here God en de Here  Jezus mogen kennen in hun leven. Ha,ha, ik denk overigens niet dat hij vandaag zijn diploma heeft gekregen

Toch vind  ik het altijd dapper dat ze zo bezig zijn om het woord van God bij de mensen te brengen, de manier waarop en de uiteindelijke boodschap kan mij dan niet zo erg bekoren, maar ik vind wel dat we er een voorbeeld aan mogen nemen. Hier in mijn flat woont ook een oudere dame die mij elke maand de twee tijdschriftjes van de Jehova’s getuigen komt brengen. Ook met haar maak ik dan een praatje. Het is zo’n ontzettend lief vrouwtje en als we samen over de dingen van God praten dan zijn er toch veel dingen waar wij hetzelfde over denken. Aan die vrouw kan ik merken dat ze echt een hart vol liefde heeft voor de Here God en dat straalt ze ook uit en het is mooi om dan samen van gedachten te wisselen. Toen ik nog jong was ( in een heeeeeel ver verleden) hadden we een jeugdgroep waarmee we jarenlang op veel verschillende en creatieve manieren straatevangelisatie hebben gedaan. Zowat in elk dorp op Walcheren zijn we geweest en dat was een leuke tijd. Tegenwoordig is het een beetje uit de tijd om het zo te doen, maar wat mij betreft mag het wel weer terugkomen hoor, misschien in een wat moderner jasje, flashmob’s ofzo?

Het is in ieder geval wel zo dat de Here Jezus Zijn discipelen een opdracht gaf die ook voor ons nog geldt. Matth.28:19-20: Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb.  En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld. Als wij aan die deur staan, de deur van het hart van onze medemensen, dan is het de Here Jezus die naast ons staat, Hij zal, terwijl wij de mensen vertellen over Zijn liefde, zelf komen met Zijn zegen en Zijn ontferming. Hij laat ons niet alleen gaan, Hij is erbij, en als wij ons gesprek hebben afgerond is het de Heilige Geest die de stille naprediker is in de harten der mensen. Ik bid dat wij nog velen mogen maken tot discipelen van Hem!

Het is zo belangrijk dat wij leren om onze gedachten te sturen. Zoals iemand eens gezegd heeft, je kunt er niets aan doen als er een vogel op je hoofd landt, maar je kunt wél voorkomen dat hij daar een nestje bouwt. Met andere woorden, je kunt het niet helpen dat er ineens dingen in je gedachten komen, maar je kunt ‘wél voorkomen dat ze tot een overlegging van je hart worden. Dit kun je doen door heel bewist verkeerde gedachten af te kappen, ze “krijgsgevangen” te maken, weg te doen uit je gedachten. We hebben het ook gehad over het belang van het lezen en kennen van Gods woord, en als je dan gedachten hebt die niet goed zijn, kan het kennen van Gods woord je helpen om de juiste keuzes te maken, of om het als een wapen tegenover de vijand te gebruiken. Hebr.4:12-13: Want het woord Gods is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard en het dringt door, zó diep, dat het vaneenscheidt ziel en geest, gewrichten en merg, en het schift overleggingen en gedachten des harten; 13 en geen schepsel is voor Hem verborgen, want alle dingen liggen open en ontbloot voor de ogen van Hem, voor wie wij rekenschap hebben af te leggen.

Soms heb ik weleens het gevoel dat we in de afgelopen decennia veel zijn kwijtgeraakt. Toch wordt dit veelal niet onderkend. Het allerbelangrijkste dat we stukje bij beetje steeds meer zijn kwijtgeraakt is die echte, pure liefde. Die liefde die harten weet te raken door zijn echtheid en warmte. Echte interesse, innerlijke ontferming, het hoort allemaal bij elkaar. Ik wil dit stukje eindigen met de woorden uit de Korinthenbrief over de liefde. Mooi om te lezen, mooi om onszelf aan te spiegelen.

I Kor.13:1-8a:  Al ware het, dat ik met de tongen der mensen en der engelen sprak, maar had de liefde niet, ik ware schallend koper of een rinkelende cimbaal.  Al ware het, dat ik profetische gaven had, en alle geheimenissen en alles, wat te weten is, wist, en al het geloof had, zodat ik bergen verzette, maar ik had de liefde niet, ik ware niets.  Al ware het, dat ik al wat ik heb tot spijs uitdeelde, en al ware het, dat ik mijn lichaam gaf om te worden verbrand, maar had de liefde niet, het baatte mij niets.  De liefde is lankmoedig, de liefde is goedertieren, zij is niet afgunstig, de liefde praalt niet, zij is niet opgeblazen,  zij kwetst niemands gevoel, zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet verbitterd, zij rekent het kwade niet toe.  Zij is niet blijde over ongerechtigheid, maar zij is blijde met de waarheid.  Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.  De liefde vergaat nimmermeer.

Het is mijn wens dat deze liefde in mij en door mij gezien mag worden, dat het terug te vinden is in mijn woorden en daden, in mijn handel en mijn wandel en ik hoop dat dit de wens mag zijn van velen met mij, zodat wij, ieder op ons eigen plekje, nog voor velen tot een zegen mogen zijn!

Momenteel is er veel te doen over die EHEC bacterie. Men doet onderzoek naar de bron van deze bacterie en veel mensen eten al dagenlang geen rauwe groenten meer uit angst er ziek van te worden. Inmiddels zijn er al een aantal mensen overleden als gevolg van deze bacterie. Het is heel logisch dat, wanneer men waarschuwt voor bepaald voedsel als zijnde ziekmakend of zelfs dodelijk, men dat dan niet eet. Maar waarom is dit in geestelijk opzicht dan niet zo? Er wordt zoveel gif geconsumeerd door de mensen. Als je ziet hoeveel negatieviteit er via tv, computer, kranten en boeken enz.  wordt verslonden door de mensen dan kán dat toch niet anders dan dat het zijn uitwerking heeft in onze levens? Want ja, óók de christenen nemen veel te veel van dit verkeerde voedsel in. Het zaad van de negativiteit wordt in het hart gezaaid, kun je daar dan pósitieve vruchten van verwachten? Dan ligt daar dus al de bron, daar zou het moeten veranderen.

God heeft ons niet geroepen om te veroordelen, het oordeel komt Hem alleen toe. Hij heeft ons geroepen om te zegenen en lief te hebben. Wist je dat alle criminaliteit, alle negativiteit, alle oorlog en geweld, gewoon een gebrek, een tekort, aan liefde is? De prediker Cees Schrage, had zo’n poster met daarop de woorden “Love never Fails”. Romeinen 13:10 zegt:  De liefde doet de naaste geen kwaad; daarom is de liefde de vervulling der wet. In de bijbel staat er een hoofdstukje gewijd speciaal aan de liefde en erboven staat: De wet der liefde.  Maar tot u die Mij hoort, zeg Ik: Hebt uw vijanden lief, doet wel degenen, die u haten; zegent wie u vervloeken; bidt voor wie u smadelijk behandelen. Slaar iemand u op uw wang, keer hem ook de andere toe, neemt iemand uw mantel af, laat hem ook het hemd nemen. Vraagt iemand iets van u, geef het hem; neemt iemand het uwe, vraag het niet terug. En gelijk gij wilt, dat u de mensen doen, doet gij hun evenzo. Lucas 6:27-31. Ik vind het zo mooi dat er boven dit stukje staat dat het “de wet” der liefde is. Een wet is een regel die gehoorzaand dient te worden en deze wet wordt ons door de Here Jezus zelf voorgehouden én voorgeleefd, het is aan ons om dit dan ook na te volgen.

Wij mogen, ja moeten zelfs, ons voeden met het Levende woord van God, en ons daarmee verzadigen, want als je verzadigd bent heb je geen behoefte meer aan junkfood. Dit is in de eerste plaats een vereiste om een rein en positief leven te kúnnen leiden. Het is belangrijk om onszelf meer bewust te worden van onze gedachten, gevoelens en woorden, want pas als wij ons daarvan bewust worden kunnen wij ook veranderen. Ik ben daar voor mezelf echt op aan het letten en dan moet ik eerlijk zeggen dat het mij veel leert over mezelf En wat dan te doen als je zo’n veroordelende gedachte hebt over iemand? en mag je nu niemand meer kritisch bekijken? Soms is het toch juist nodig dat wij kritisch kijken opdat we niet meegaan met verkeerde dingen? Jawel, het is goed om heel kritisch te zijn en dan vooral in de eerste plaats waar het onze eigen hanel en wandel betreft, en mochten wij in anderen verkeerde dingen ontdekken dan horen wij daar inderdaad niet in mee te gaan, maar het is niet zo dat we dan die ánder erom mogen veroordelen. Als er één ding is dat ik geleerd heb, dan is het wel dat de dingen soms heel anders kunnen zijn dan wij weten en dat mensen er vanbinnen heel anders uit kunnen zien dan dat wij aan de buitenkant kunnen beoordelen. Neem bijvoorbeeld Joyce Meyer, een wereldwijd bekend spreekster, voor velen tot een grote zegen door haar boeken en haar spreken. Zij vertelde dat toen zij pas tot geloof gekomen was zij, in een huiskring, het woord van God deelde, gekleed in een korte broek, afgetrapte slippers en een sigaret in haar ene- en een bijbel in haar andere hand. Door mensen veroordeeld om hoe zij eruitzag, maar God ziet het hart der mensen aan en Hij zag zoveel mogelijkheden in deze vrouw. Hij zag haar liefde voor Hem en de oprechtheid van haar hart. Dan denk ik, wie zijn wij mensen dat wij ons een oordeel over een ander aanmatigen?

Voor vandaag wil ik hier even mee eindigen en morgen nog een laatste gedeelte eraan toevoegen. Ik zou eenieder die dit leest willen vragen om vandaag (en eigenlijk alle dagen) eens heel bewust op te gaan letten wat er in je gedachten en gevoel gebeurt bij alles wat je door de dag heen hoort, leest, ziet en meemaakt.

De boodschap die ik vandaag met jullie wil delen is er één die ikzelf in de eerste plaats al een poosje aan het leren ben (en waar ik, geloof me, mijn diploma nog niet voor gehaald heb) maar die me deze week opnieuw met een enorme kracht, diep in mijn hart, trof.

Wat deze boodschap inhoudt? Dat zal ik vertellen. Dat is het oordeel, het oordeel van ons mensen onder elkaar, óver elkaar. De roddels die verspreid worden, veroordeling in het hart over wat iemand zegt, doet, of hoe hij eruit ziet, het jezelf hoger achten dan een ander, beter denken te zijn dan die ander, want dát doe je als je iets negatiefs over een ander denkt of zegt. Het kwaad verspreidt zich als een lopend vuurtje, van mond tot mond, vaak in mooie jasjes gestoken, maar daardoor niet minder vernietigend.  Gods woord waarschuwt ons daarvoor en geeft duidelijke regels. Het doodt namelijk niet alleen “die ander” maar het komt als een boomerang op jezelf terug. Het veroorzaakt geestelijke sterfte omdat men, inplaats van met Gods liefde, geconfronteerd wordt met afwijzing en veroordeling.

Ik heb eens een vraag: Als wij ons ”geroepen” voelen om te bekritiseren, te roddelen en te veroordelen, naar wie luisteren we dan…………………….?

Een paar dingen die Gods woord erover zegt: Mattheüs 7:1-5:  Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt; want met het oordeel, waarmede gij oordeelt, zult gij geoordeeld worden, en met de maat, waarmede gij meet, zal u gemeten worden. Wat ziet gij de splinter in het oog van uw broeder, maar de balk in uw eigen oog bemerkt gij niet? Hoe zult gij dan tot uw broeder zeggen: Laat mij de splinter uit uw oog wegdoen, terwijl, zie, de balk in uw oog is?  Huichelaar, doe eerst de balk uit uw oog weg, dan zult gij scherp kunnen zien om de splinter uit het oog van uw broeder weg te doen.

Lucas 6:36-37: Weest barmhartig, gelijk uw Vader barmhartig is. En oordeelt niet en gij zult niet geoordeeld worden. En veroordeelt niet en gij zult niet veroordeeld worden; laat los en gij zult losgelaten worden.

Rom.2:1: Daarom zijt gij, o mens, wie gij ook zijt, niet te verontschuldigen, wanneer gij oordeelt. Want waarin gij een ander oordeelt, veroordeelt gij uzelf; want gij, die oordeelt, bedrijft dezelfde dingen.  Dit zijn uitspraken die aan duidelijkheid  niets aan de verbeelding overlaten.

Met innerlijke ontferming bewogen.

Het was de priester en het was de leviet die voorbijliepen aan die man die aan de kant van de weg lag. Ze zagen hem liggen maar deden niets. Het was de Samaritaan (en Samaritanen werden destijds door de Joden geminacht) die stopte en de man verzorgde. Er staat van hem geschreven dat hij met innerlijke ontferming werd bewogen. Nu is dit een gelijkenis die de Here Jezus zelf vertelt en Hij benadrukt hier dus die innerlijke ontferming. Hij geeft aan dat dát het juist is wat belangrijk is in onze omgang met elkaar en anderen. Wie is er tegenwoordig nog met innerlijke ontferming bewogen? Wie kan er in alle eerlijkheid nog tegen een ander zeggen dat hij hem of haar “van harte” liefheeft? En dan denk ik hierbij niet aan onze geliefden, maar juist aan die vervelende buurman, of aan die opgeschoten jongens die in je straat lopen te vervelen, of de eigenaar van die auto die nou nét altijd op jouw plekje gaat staan. Hoe reageer je als je op het station in Rotterdam wordt aangesproken door verslaafden die je om geld vragen om iets te eten te kopen? Wat doe je als men met de zóveelste collectebus voor je deur staat? Wat denk je bij het zien van alweer een straatkrant verkoper bij de ingang van de supermarkt? Het zijn maar kleine voorbeeldjes maar ze zorgen voor de irritaties van elke dag. Hoe is het om te werken met collega’s die, naar jouw idee, achter je rug om kletsen over jou? Wat voel je als je ziet dat een buurkind jouw kind lastig valt? Ben je in staat om bij al deze dingen de liefde van God in je hart te bewaren en vanúít die liefde te reageren? En wat te denken van die broeder of zuster die je goed kent en waarvan je weet dat zijn of haar dagelijks leven absoluut niet in overeenstemming is met datgene wat hij of zij op zondag in de kerk tentoonspreidt? Als je oneerlijk behandeld wordt, wat is je eerste reactie? is dat boosheid en verbittering, of is dat liefde? Hoe snel hebben we ons oordeel klaar over een ander, daar hoeft echt niet veel voor te gebeuren. Maar wanneer wij die ander oordelen, verheffen wij ons dus boven die ander.

Het zijn deze dingen die ervoor kunnen zorgen dat  mensen beschadigen, we  hoeven daar niet eens veel fantasie voor te hebben, we kennen allemaal het gevoel wel, we zijn allemaal weleens “slachtoffer”, maar tegelijk zijn we ook “dader”. We kunnen hier best eerlijk over zijn, er is nog niemand die echt 100% volmaakt is dus we gaan allemaal wel érgens mank.

Vroeger hadden wij zo’n uitspraak: Verbeter de wereld, begin bij jezelf”. Ik wil hier morgen op doorgaan en dan gaan bekijken hoe wij, ieder op ons eigen plekje, kunnen zorgen voor een verandering. Verandering die heil en zegen brengt in onze omgeving maar ook in ons eigen leven.

omi is nog heel vlot hoor.

De eerste is van mijn kleinzoon Boaz. Hij was dit weekend bij mij te logeren en we gingen uiteraard ook nog naar omi (mijn moeder) toe die hier vlakbij woont. Hij zag omi door het huis lopen, achter haar rollator, en hij zei: “omi, je moet eens leren lopen en niet de hele tijd achter zo’n karretje duwen”. Haha, een kleuter van nog geen 4 jaar oud. We lagen natuurlijk allemaal in een deuk, omi incluis

De tweede uitspraak hoorde ik gisteren bij de groentenboer. Ik had wat aardbeien gekocht en nadat ik afgerekend had zei de verkooptster: “dankuwel en nog een fijne hemelvaart hoor”. Ik liep weg en ik dacht……….ehhhh, is er iets dat ik nog moet weten misschien……….? Wat weet zij dat ik niet weet? Ik moest er om lachen, het klonk alsof ik me maar beter reisvaardig moest maken. Eigenlijk helemaal geen slecht vooruitzicht hè? Vandaag is het weer de dag dat we herdenken dat de Here Jezus, na Zijn jaren op aarde, eindelijk terug mocht naar Zijn hemels huis. Wat een feestdag, geweldig. Wat zal Vader God blij geweest zijn en wat zullen Hij en de Here Jezus elkaar in de armen gevlogen zijn. Maar net zo’n feest zal het zijn wanneer ook wij eenmaal bij Vader God thuis mogen komen. Het is iets waar we naar uit mogen zien. Het zal onze laatste reis worden, een reis met een geweldige eindbestemming. Een echte voorstelling kan ik me er nog niet van maken, hoewel de bijbel er wel iets over vertelt.  Ons aardse verstand is niet in staat om al dat moois echt te kunnen vatten. Maar dat het fantastisch zal zijn dat weet ik wel en ik zorg dat ik te allen tijd reisvaardig ben zodat ik klaar ben voor mijn hemelvaart!

Johannes 14:2-3:  In het huis mijns Vaders zijn vele woningen – anders zou Ik het u gezegd hebben – want Ik ga heen om u plaats te bereiden;  en wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb, kom Ik weder en zal u tot Mij nemen, opdat ook gij zijn moogt, waar Ik ben.

                      *  *  *  *  *  *  *

    Mijn hemelvaart, die komt gewis
    maar ‘k weet nog niet wanneer,
    het enige dat zéker is,
    is dat mijn Held daar is, mijn Heer.
    Mijn bevrijder die met groot gejuich
    terugkwam in Zijn huis,
    waar Hij een plaatsje maakt voor mij
    want daar is óók mijn “thuis”.

Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des HEREN, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven. Jer.29:11.

Ik werd er zo bij bepaald dat wij soms ook in een ballingschap terecht kunnen komen. Verbannen van de plek waar wij thuishoren. Verbannen uit de kring van onze vrienden, broeders en zusters, verbannen uit de kring van onze familie. Zelfs verbannen van Gods nabijheid en liefde (voor je gevoel). Vrijwillige verbanning, en toch ook weer niet.

Er kunnen dingen in een mensenleven gebeuren die zó diep ingrijpen. DIngen die vaak moeilijk te bespreken zijn zodat je een eenzaam gevoel overhoudt. Eenzaam omdat niemand van jouw pijn of probleem afweet, daardoor dus ook niemand die je begrijpt, en zodoende kun je je zelfs temidden van je familie of vrienden, temidden van de mensen in de kerk, zo eenzaam voelen. Maar eenzaamheid is een vernietigend kwaad. Het breekt je steeds meer af en dat is niet goed. Daarom is het zo mooi om te weten dat er Één is die wél weet wat er in jouw leven gaande is, wat er in je gedachten leeft, Één die wél jouw pijn kan meevoelen.  De liefde en de interesse van Vader God, speciaal voor jou, maakt dat je je nooit alleen of eenzaam hóéft te voelen, als je Hem maar toegang geeft, Hem toelaat in jouw pijn. Dan brengt Hij je weer terug naar waar jij thuishoort, in Zijn armen.

                                                                                                                                                                                                                                                                 Een mensenhart, wie kan het echt doorgronden?
Wie ziet wat er vanbinnen leeft?
Wie heeft de bodem ooit gevonden?
Wie kent de diepte die het leven inhoud geeft?

Jouw mensenhart, het is alleen van jou,
niemand kan daar binnendringen.
Verborgen schatten en verborgen pijn,
verlangens, dromen en herinneringen.

Het hart bergt soms geheimenissen
die je met niemand delen kan,
niemand die jou écht kan helpen
en daar word je eenzaam van.

blijf niet langer op dat plekje
waar je niet bereikbaar bent,
open toch je hart, je leven,
voor Hem die jou zó heel goed kent.

Hij weet wat er in jouw hart leeft,
Hij kent je dromen en verdriet,
Hij kent de bodem van jouw diepte,
Hij ziet waar niemand anders ziet.

Vader God geeft hoop, geeft leven,
Hij sluit Zijn armen om je heen,
en op de weg die jij moet gaan
wandel je nooit één stap alleen!

Onze kleine zorgzame man.

Eventjes zomaar een leuk voorval. Boaz gaat al een poos 2 ochtenden per week naar een kindercreche en mijn dochter had Noa ook al aangemeld. Nu wordt Boaz in Juli 4 jaar dus gaat hij de creche verlaten om na de vakantie naar school te gaan. Noa zou dan na de vakantie naar de creche mogen maar i.v.m. de toestand van mijn schoonzoon, en alle hectiek die daarmee gepaard is gegaan het afgelopen jaar, hebben ze op de creche gezegd dat Noa wel eerder mocht komen.

Noa

Ze mocht dan met Boaz meekomen zodat mijn dochter op die ochtenden even de handen vrij heeft. Dat was heel lief en Noa had er wel oren naar want ze was er al een beetje bekend mee omdat ze altijd meeging om Boaz te brengen. Op de eerste ochtend dat ze officieel mocht blijven zei de juffrouw tegen de andere kindjes: Kijk eens, we hebben vandaag een nieuw meisje dat we nog niet kennen hè?” Waarop Boaz onmiddellijk insprong en zei: “Ikke wel hoor, dat is mijn zusje Noa”. Wat een schatje hè? Toen Noa zich wat later bezeerd had ging hij ook meteen naar haar toe om haar te knuffelen en te troosten. Zo’n heerlijk zorgzaam mannetje.

Zulke dingen vind ik altijd zo vertederend maar tegelijkertijd ook zo mooi. Dan denk ik eraan hoe wij ons in deze maatschappij weleens alleen kunnen voelen. Je kunt soms het gevoel hebben dat niemand je ziet of dat je er niet zoveel toe doet. Ik heb zoveel mensen gesproken die dat gevoel hadden. In de tijd dat ik in de verslavingszorg werkte kreeg ik voortdurend te maken met mensen die echt het gevoel hadden waardeloos te zijn. Hoe dikwijls heb ik de uitspraak gehoord: “Er geeft toch niemand om mij”. Maar dan is daar de Here Jezus die zegt; “Ikke wel hoor, Ik weet precies wie je bent en Ik ken je naam, Ik houd van je!”. En wanneer mensen dát doorkrijgen, wanneer ze dát echt gaan begrijpen, dán verandert hun houding, hun gevoel over zichzelf en over anderen, ja, dan zie je mensenlevens veranderen.

Wij hebben een boodschap van hoop, een boodschap van redding, van blijdschap en warmte, is het niet geweldig om te weten dat die boodschap er voor iedereen is? En wij mogen hem doorgeven, wat een voorrecht, wat een opdracht, wat een verantwoording…………….

Gefeliciteerd, je hebt gewonnen Twee miljoen Euros.Your controleren is ingesteld om te worden uitgegeven naar you.You vult onze offici?le eisen, zodat we kunnen uw cheque te sturen naar uw adres.

Lotnummer: 14,20,7,12,15,5,8,9,13,17

U wordt verwacht om ons te voorzien van de volgende gegevens, zodat wij uw goedkeuring starten / CONTROLE.

Informatie worden verstrekt:(A) uw volledige naam:

Yeah!!!

(B) Contact adres:
(C) uw telefoon-en faxnummers:
(D): Uw leeftijd:
(E) Uw beroep:
(F) Uw land van herkomst:

U wordt verwacht om uw winnende gegevens om jezelf te houden want dit is een vertrouwelijke details voor de veiligheid reasons.On ontvangst van uw antwoord, sturen wij u uw online winnende ticket vertoon van uw bevestiging als een winnaar.

Als deze mail bereikt u in fout of je bent niet de feitelijke eigenaar van deze e-mail, vriendelijk stuur een mail naar ons te melden.

Je hebt 5working dagen om uw goedkeuring, anders wordt uw prijs zal worden geannuleerd te voltooien.

Endeavour om alleen te reageren op de details hieronder vermeld:

Contactpersoon: Biagio Giancola
Tel: +39 329 714 9674

Groet,Biagio Giancola

Heel geloofwaardig hè? Nou ik sprong een gat in de lucht natuurlijk………………. haha, not. Als je dan al mensen wilt misleiden gebruik dan in ieder geval geloofwaardige taal, dit is toch echt niet te geloven, wat een slecht berichtje zeg. Waarschijnlijk met een of andere vertaalmachine gedaan en doordat men de Nederlandse taal niet kent, denkt men (wie of wat hier ook achter zit) dat het wel degelijk overkomt. Maar ik, die de taal wel ken, zie gelijk dat het oplichterij is.

De duivel is in ons leven de grote misleider, hij probeert ook mensen te misleiden en heel vaak lukt dat ook. Zelfs bij de kinderen van God. Nou is het wel zo dat hij wel degelijk de taal (van de bijbel) kent en daardoor is zijn misleiding misschien een beetje moeilijker te ontmaskeren maar daarentegen hebben wij de Heilige Geest ontvangen die ons wil leiden, plus het feit dat we te allen tijde bij de Here God terecht kunnen om met Hem alles te bespreken. De bijbel zegt in Ef.5:6-10: Laat niemand u misleiden met drogredenen, want door zulke dingen komt de toorn Gods over de kinderen der ongehoorzaamheid. Doet dan niet met hen mede. Want gij waart vroeger duisternis, maar thans zijt gij licht in de Here; wandelt als kinderen des lichts, – want de vrucht des lichts bestaat in louter goedheid en gerechtigheid en waarheid –, en toetst wat de Here welbehagelijk is.

Hier staat dat wij moeten toetsen, navragen, uitzoeken, wat de Here welbehaaglijk is. Dat kunnen we doen door Zijn woord te lezen en te onderzoeken, en natuurlijk door het contact dat wij mogen hebben met de Here persoonlijk. Onze relatie met Hem is een kostbaar goed dat met geen geld ter wereld te vergelijken is.

Het is belangrijk om onszelf altijd af te vragen of we goed bezig zijn, of de dingen die wij doen, zien, zeggen, toelaten, denken, voelen, overleggen of plannen, de Here welbehaaglijk zijn. Vaak maken wij plannen en vragen daarover Gods zegen. Dat is de omgekeerde wereld, God wil dat wij Hem vragen wat Zijn plannen voor ons leven zijn, ja zelfs wat Zijn plannen zijn voor iedere dag, ook voor deze dag. Dan vind ik David altijd weer zo’n mooi voorbeeld en met een uitspraak van hem wil ik vandaag eindigen, met daarbij de wens dat ook wij dit verlangen, elke dag opnieuw, in ons hart mogen meedragen.

Op U wil ik wachten.

 Psalm 25:4-5:  HERE, maak mij uw wegen bekend, leer mij uw paden, leid mij in uw waarheid en leer mij, want Gij zijt de God mijns heils, U verwacht ik de ganse dag.

“U verwacht ik de ganse dag”, wachten op God, wachten op Zijn leiding, afgestemd zijn op Hem, het is niet altijd makkelijk maar de moeite waard om ons erin te oefenen.

dag eitje.

Gistermiddag wilde ik een omeletje bakken voor op mijn brood. Ik had nog een doosje eieren staan maar eigenlijk was de houdbaarheidsdatum al verstreken, hoewel dat een datum was van “tenminste” houdbaar, wat dus inhoudt dat je het nog wel wat langer kunt gebruiken. Desalniettemin was ik toch bij voorbaat al achterdochtig. Ik tikte het eerste ei kapot en daar kwam de dooier al kapot uit, hij zag er ook nietlekker uit. Ik probeerde een tweede eitje en ook daar was de dooier al kapot, nou ik dacht: “dooier” dan dit kan niet, dus weg ermee. Toen heb ik mijn 2 bruine boterhammetjes maar met jam gegeten, ha ha, was ook lekker hoor.

Terwijl ik die “dooie” eieren weggooide dacht ik eraan dat het toch zo geweldig is dat God ons niet net zo behandeld heeft. Wij waren dood door onze zonde, (dooier kon niet),  maar Hij heeft ons niet weggegooid, Hij heeft ons in Zijn grote liefde Zijn Zoon aangeboden die ervoor gezorgd heeft dat wij nieuw leven mochten ontvangen en dat er zelfs een “eeuwig” leven op ons wacht. Het is toch heerlijk om dat te bedenken hè? Daar word je blij van

Efeziërs 2:1-10:

Alles is genade

Ook u, hoewel gij dood waart door uw overtredingen en zonden, waarin gij vroeger gewandeld hebt overeenkomstig de loop dezer wereld, overeenkomstig de overste van de macht der lucht, van de geest, die thans werkzaam is in de kinderen der ongehoorzaamheid, – trouwens, ook wij allen hebben vroeger daarin verkeerd, in de begeerten van ons vlees, handelende naar de wil van het vlees en van de gedachten, en wij waren van nature, evenzeer als de overigen, kinderen des toorns –, God echter, die rijk is aan erbarming, heeft, om Zijn grote liefde, waarmede Hij ons heeft liefgehad, ons, hoewel wij dood waren door de overtredingen mede levend gemaakt met Christus, – door genade zijt gij behouden –, en heeft ons mede opgewekt en ons mede een plaats gegeven in de hemelse gewesten, in Christus Jezus, om in de komende eeuwen de overweldigende rijkdom zijner genade te tonen naar (Zijn) goedertierenheid over ons in Christus Jezus. Want door genade zijt gij behouden, door het geloof, en dat niet uit uzelf: het is een gave van God; niet uit werken, opdat niemand roeme. Want Zijn maaksel zijn wij, in Christus Jezus geschapen om goede werken te doen, die God tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen. 

Toch kunnen we aan alle tekenen, de dingen die gebeuren in de wereld, wel zien dat het nooit lang meer kan duren voordat het écht zover is dat de Here Jezus terugkomt. En wat mij dan bezighoudt is de vraag of ik er dan klaar voor zal zijn. Dat is een vraag die ons elke dag bezig zou moeten houden omdat het zo’n belangrijke vraag is. Zijn wij klaar wanneer de Here Jezus komt? Ik ben zelf 4 keer zwanger geweest en dan weet je ongeveer wel wanneer je kindje geboren moet worden maar helemaal precies weet je het nooit. De oudste kwam 3 weken te vroeg, de 2e precies op de uitgerekende dag, de 3e 16 dagen te laat en de jongste zelfs 21 dagen te laat. Maar iedere keer was het zo dat ik al weken vantevoren iedere dag alle was wegwaste, dat er geen vaat bleef staan ‘s avonds, dat er gestofzuigd was en gestoft, dat uiteraard het kamertje allang in gereedheid was gebracht, dat de eerste kleertjes klaarlagen, dat er genoeg beschuit en (roze en blauwe) muisjes waren, het kaartje was al besteld en er werd niets aan het toeval overgelaten. Ik was alert op ieder pijntje en hield scherp in de gaten óf de bevalling al begon, daar leefden we helemaal naartoe.

Nu zijn wij in verwachting van de wederkomst van de Here Jezus en ook nu mogen wij zorgen dat alle zaken op orde zijn. We mogen zorgen dat alles schoon is, dat ons hart schoon is, dat alle onenigheid die we misschien nog met anderen hebben, ook opgeruimd wordt, dat onze schuld beleden wordt en dat er genoeg geestelijk voedsel in ons hart is opgeslagen. Één van de dingen die bij een thuisbevalling noodzakelijk was en die speciaal vermeld stond in de informatie was dat we een 100 watt lamp in de slaapkamer moesten hebben. In Matth.25 vertelt de Here Jezus een gelijkenis over de wijze en de dwaze maagden en ook daar is het licht belangrijk. Ze waren in slaap gevallen en hun lampen waren uitgegaan, maar de helft van hen had reserveolie en kon de lamp opnieuw ontsteken, de andere helft had niets en was te laat, de bruidegom was al in aantocht en zij mochten uiteindelijk niet naarbinnen in de bruiloftszaal. Aan het einde van deze gelijkenis roept Jezus ons op om te waken, omdat we noch de dag, noch het uur weten waarop Hij terugkomt. Veel mensen leven bij de dag, ach er is nog tijd genoeg, het loopt zo’n vaart niet. Ook nu, met dit bericht van die predikant zijn er velen die erom lachen of er grappen over maken, maar ik denk dat we serieus moeten zijn en dat we wel degelijk bezig moeten zijn om alles in gereedheid te brengen voor de komst van de Bruidegom.

Psalm 119:105.

 Psalm 119:105 zegt: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad. Een lamp is bedoeld om in het donker te kunnen zien, ook vooruit te kunnen zien. We leven in een wereld die steeds donkerder wordt en we hebben dat licht, Gods woord, absoluut nodig om vooruit te kijken, om te zien in welke tijd we leven en dat het niet lang meer duurt voordat de Here Jezus wél terugkomt. We willen wijs zijn en niet dwaas en dan zegt deze zelfde Psalm in vers 130: Het openen van uw woorden verspreidt licht, het geeft de onverstandigen inzicht.

Ik las namelijk een zielig, maar toch ook een beetje grappig berichtje:

Oranje mondhoeken verraden insluiper.

ROTTERDAM -  De Rotterdamse politie heeft een inbreker opgepakt die zichzelf had verraden door zijn oranje mondhoeken.

Politieagenten deden onderzoek naar een inbraak in een woning die te koop stond. Ze troffen een opmerkelijk spoor aan. In de magnetron stond namelijk nog een portie macaroni. Op dat zelfde moment stond er op straat iemand met nét iets te oranje mondhoeken te kijken naar het huis.

Voor de dienders was meteen duidelijk dat de sporen van de magnetronmaaltijd afkomstig waren. De 26-jarige hongerige macaronidief heeft geen vaste woon -of verblijfplaats. Hij is meteen aangehouden en naar een politiebureau gebracht.

Ik vond het wel sneu, iemand die zo’n honger heeft dat hij ervoor inbreekt. Aan de andere kant vond ik er ook wel iets inzitten om over na te denken. Er kwam mij een spreekwoord in gedachten dat zegt:

                         “Wiens brood men eet diens woord men spreekt”.

Een spreekwoord waar ook in geestelijk opzicht veel waarheid in schuilt. Wij hebben zoveel keuze in het voedsel waarmee wij ons willen voeden. En dan bedoel ik het geestelijke voedsel. Waarmee verzadigen wij ons? Zijn het goede dingen of zijn het de dingen waarmee deze wereld ons wil verleiden?

Levend brood........

Joh.6:51 zegt: Ik ben het levende brood, dat uit de hemel nedergedaald is. Indien iemand van dit brood eet, hij zal in eeuwigheid leven; en het brood, dat Ik geven zal, is mijn vlees, voor het leven der wereld.

Met dat Brood wil ik mij verzadigen en Zijn woorden wil ik spreken!

Meer tijd.......

Nou, iedereen zal inmiddels het goede nieuws wel gehoord hebben? Ik luisterde gisterenmorgen naar het nieuws en hoorde daar de verheugende mededeling dat ouders tegenwoordig meer tijd aan hun kinderen besteden dan vroeger. Jawel, een moeder besteedt zo’n 14 uur per week gemiddeld aan haar kinderen en een vader 6 uur. Dat is dus samen 20 uur per week. Ik kon mijn oren niet geloven, en dat noemen ze ook nog een positieve ontwikkeling. Daarbij komt dat gemiddeld betekent dat tegenover iedere ouder die méér tijd in zijn kinderen steekt, er ook één is die zelfs nog minder dan die 20 uur besteedt aan zijn/haar kinderen.

Ik kan, eerlijk gezegd, zulke dingen niet begrijpen. Onze kinderen zijn toch, als het goed is, de belangrijkste personen in ons leven? Hoe kun je dan zoveel tijd van je kinderen roven? Want in feite is dat wat er gebeurt, onze kinderen worden op grote schaal bestolen, datgene waar zij boven alles recht op zouden moeten hebben wordt hun ontstolen: tijd, liefde, aandacht en lichamelijke nabijheid van hun ouders. Het maakt niet uit waardóór dit zo is, het gaat om het feit dát het zo is.

De volgende paar verzen uit de Filippenzenbrief vind ik zo veelzeggend: Filipp.2:5-7: Laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was, die, in de gestalte Gods zijnde, het Gode gelijk zijn niet als een roof heeft geacht, maar Zichzelf ontledigd heeft, en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is.

De Here Jezus voelde zich niet beroofd van Zijn God zijn, Hij kóós ervoor om aan ons mensen gelijk te worden en ons zo te kunnen dienen. Het probleem van deze tijd, van deze maatschappij is, dat niemand eigenlijk wil “inleveren”. Men wil geen tijd inleveren, men wil geen geld inleveren, geen materiële dingen inleveren, en die zaken blijken vaak belangrijker dan het heil van de kinderen. Maar ergens zit een grote denkfout. De Here Jezus voelde zich niet beroofd, Hij liet alles achter. was bereid om álles in te leveren voor ons, zélfs Zijn eigen leven. Maar mensen voelen zich vaak wél beroofd. Hoe vaak hoor je niet dat als er ergens een kindje geboren is dat men zegt: “ja, je bent wel je vrijheid kwijt, je moet nachtrust inleveren, het kost veel geld al die luiers en voeding, er blijft nauwelijks tijd voor mezelf over”. Dan wordt er nog wel vergoeilijkend achteraan gezegd dat je er ook wel veel voor terugkrijgt maar heel vaak voelen ouders zich dus wel degelijk “beroofd”. Inplaats dat een kind als een zegen, een kostbaar geschenk, een rijkdom wordt ervaren, wordt het ervaren als een opslokker van alles wat men eigenlijk niet wil missen. Die instelling zorgt ervoor dat men probeert om een weg te vinden waarbij men beide kan hebben, én kinderen, én geld, tijd voor jezelf, werk, genoegens en uitstapjes (zonder kinderen). Maar men heeft niet in de gaten dat er áltijd één partij moet inleveren, en dat zijn helaas veel te vaak de kinderen.

Er is zo genakkelijk iets aan te doen. Als je kinderen hebt, denk dan eens na over de tijd die je aan hen besteedt en hóé je die tijd besteedt. Door dit te doen ontdek je wat er eventueel voor verbetering vatbaar is. Wij als Gods kinderen hebben een grote verantwoording ten opzichte van onze kinderen. De Here God heeft hen aan ons toevertrouwd en Hij is het ook die rekenschap van ons vraagt over hoe wij met hen omgaan.

Ik ben er altijd!

 Daarnaast is de Here Jezus ons grote voorbeeld en Hij zegt in Matth.28:20:  En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld. Hij laat ons nooit één dag aan ons lot over.

Misschien ben je geen ouder en heb je geen kinderen, ook dan kun je voor kinderen van onschatbare waarde zijn. Gewoon door een liefdevolle houding ten opzichte van de kinderen of jongeren die je tegenkomt, of die in je buurt wonen. Een stukje echte liefde, warmte en aandacht komt in ieder hart aan, of je het nu merkt of niet, het zal uiteindelijk toch iets uitwerken. De bijbel zegt dat uit ons hart de oorsprongen des levens zijn, dat geldt voor ieders hart. Wanneer wij dus het hart van zo’n kind of jongere raken met Gods warme liefde, zal dat zijn uitwerking niet missen. We kunnen niet heel de wereld veranderen maar we kunnen wel een aanzet geven. Vroeger zongen we: Een vonk is al genoeg om een vuur te doen ontbranden. Laten wij dan zo’n vonkje zijn.

De zaaier.

Nu wilde ze er graag gras in hebben en mijn broer, die behalve onze eigen computerdeskundige, begaafd musicus, aanbiddingsleider, en toegerust met nog veel meer bijzondere gaven, óók nog hovenier is voor de kost , heeft haar beloofd om gras te komen inzaaien. Mijn zus had daar wel oren naar want het scheelt natuurlijk een hoop geld in vergelijk met graszoden, en dat is altijd mooi meegenomen. Trouwens, mijn grasmaaier en mijn hark/riek, heeft ze óók mooi meegenomen. (wel met mijn toestemming hoor). Ik heb de maaier toch niet meer nodig en zo hoefde ze daar dus ook al niet voor te betalen. How lucky can you get.

Maar goed, mijn zus heeft gedurende enkele weken elke dag 2 maal de grond besproeid en het ook iedere dag losgeharkt in de hoop dat mijn broer het kon inzaaien. Op een dag was hij geweest, zijn materiaal stond in de tuin benevens een emmertje graszaad maar er was niets gezaaud. Mijn zus belde op om te vragen wat er aan de hand was en mijn broer legde uit dat de grond aan de bovenkant wel los en vochtig was maar dat het slechts het bovenste laagje was, onder dat laagje was de grond keihard en ontoegankelijk. Als hij daar gras in zou zaaien dan zou het niet genoeg de diepte in kunnen om goed te wortelen en zou het gras geen lang leven beschoren zijn. Nu was het dus wachten op regen want het is natuurlijk al veel te lang droog geweest. (Maar er is hoop, vandaag en gisteren is er wat regen gevallen).

De Here Jezus vertelt in Matth.13 een gelijkenis van de zaaier. Deze ging uit om te zaaien en dan staat er in vers 5-6: Een ander deel viel op de steenachtige plaatsen, waar het niet veel aarde had, en terstond schoot het op, omdat het geen diepe aarde had, maar toen de zon opkwam, verschroeide het en omdat het geen wortel had, verdorde het. Dan legt Hij het uit in vers 20-21. De op steenachtige plaatsen gezaaide is hij, die het woord hoort en het terstond met blijdschap aanneemt; maar hij heeft geen wortel in zich, doch is iemand van het ogenblik; wanneer echter verdrukking of vervolging komt om der wille van het woord, komt hij terstond ten val.

Wanneer er in ons leven nog dingen zijn die God niet goedkeurt dan zorgen die ervoor dat dat stuk van ons hart ontoegankelijk is voor het goede zaad van God. Het kan niet echt doordringen en dus geen stevige wortels maken.

Reiniging, heiliging, meer kennis van Gods woord, het zijn zaken die van levensbelang zijn, vooral in deze tijd waarin de kinderen van God meer en meer onder druk komen te staan. Wij mogen ons geestelijk huis bouwen op de Here Jezus, bouwen door te luisteren naar wat Hij ons zegt en daaraan absoluut gehoorzaam te zijn, geworteld in Hem zullen wij dan standhouden als er moeiten en zorgen op ons af komen.

De zegen der gehoorzaamheid.

Deut.11:13-15: Indien gij nu aandachtig luistert naar de geboden, die ik u heden opleg, zodat gij de HERE, uw God, liefhebt en Hem dient met uw ganse hart en uw ganse ziel,  dan zal Ik de regen voor uw land op zijn tijd geven, de vroege en de late regen, zodat gij uw koren en uw most en uw olie kunt inzamelen, en Ik zal op uw veld gras geven voor uw vee, zodat gij kunt eten en verzadigd worden.

Toen mijn neefje nog een stuk jonger was zat hij op een christelijke lagere school. Op een gegeven moment kwam mijn schoonzus erachter dat er regelmatig New Age muziek in de klas werd gedraaid. Mijn schoonzus ging naar de juffrouw toe om er met haar over te praten. Toen mijn schoonzus uitlegde hoe verkeerd dit was en zei dat ze dat niet meer wilde omdat dat geen goede muziek is en dat ze het raar vond dat op een christelijke school zulke muziek gedraaid werd, zei de juf dat ze er niets verkeerds mee deed en dat de kinderen er alleen maar heel rustig van werden. Uiteindelijk gaf ze wel gehoor aan het verzoek om zulke muziek niet meer te draaien maar begrijpen deed ze het niet.

Dit soort dingen gebeurt nog steeds. veel mensen zien gewoonweg de gevaren niet die er toch aan alle kanten om ons heen loeren en op een gelegenheid wachten zich in ons leven in te sluipen. Nou is het wel zo dat de duivel probeert om mensen te misleiden en dat hij komt in vrome vermommingen, maar dat is geen excuus.

Hij (Jezus) heeft de overheden en machten ontwapend en openlijk tentoongesteld en zo over hen gezegevierd. Kol.2:15.

De machten en overheden zij dus openlijk tentoongesteld, alles is in de openbaarheid gekomen, er is niets geheimzinnigs meer aan, ze kúnnen herkend worden, maar waarom gebeurt dat dan vaak niet?

 1 Petr 2,9  Gij echter zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilige natie, een volk (Gode) ten eigendom, om de grote daden te verkondigen van Hem, die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht.

God heeft ons geroepen úít de duisternis tot Zijn wonderbaar licht. Wanneer je in een kamer bent waar een hel licht brandt en er komt iemand binnen die kring van licht dan kun je precies herkennen hoe die persoon eruitziet en wie hij/zij is. Wanneer het echter volslagen donker is dan is het onmogelijk om iemand te herkennen.

1 Joh 1,5  En dit is de verkondiging, die wij van Hem gehoord hebben en u verkondigen: God is licht en in Hem is in het geheel geen duisternis.  Wanneer wij dicht bij Hem leven, Hem, zoals David het in één van zijn Psalmen zegt, voortdurend voor ogen hebben, Zijn woord kennen en ernaar leven. dan bevinden wij ons binnen die kring van licht en zijn we in staat om te herkennen datgene wat niet goed is. Nemen we het echter niet zo nauw met alles, gaan we zo’n beetje ons eigen gang, dan verontreinigen wij onszelf met de dingen die deze wereld ons aanbiedt. Dit heeft tot gevolg dat wij niet dicht bij God kunnen komen omdat Hij geen gemeenschap kan hebben met zonde en dus kunnen wij ook niet in dat volle licht zijn, wat dus wil zeggen dat we, hoewel we tot Zijn licht geroepen zijn, verkiezen in de duisternis te leven met als gevolg dat we de vijand niet herkennen en hem zo vrij spel geven in ons leven. Gods woord waarschuwt ons hiervoor en zegt ons dat wij niets van doen moeten willen hebben met de duisternis:

Wandel in het licht.

 Immers, gij weet zelf zeer goed, dat de dag des Heren zó komt, als een dief in de nacht. Terwijl zij zeggen: het is (alles) vrede en rust, overkomt hun, als de weeën een zwangere vrouw, een plotseling verderf, en zij zullen geenszins ontkomen. Maar gij, broeders, zijt niet in de duisternis, zodat die dag u als een dief overvallen zou: want gij zijt allen kinderen des lichts en kinderen des dags. Wij behoren niet aan nacht of duisternis toe.
 

I Thess.5:2-5.

Ps 23,4: Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij; uw stok en uw staf, die vertroosten mij. 

De staf van de herder.

Ik heb eens opgezocht wat de functie van de stok en de staf nou eigenlijk was en heb het volgende gevonden:

De stok is een knuppel, een wapen dat gebruikt werd tegen de roofdieren die de schapen wilden aanvallen, maar dat ook wel gebruikt werd op een andere manier. Herders gaan soms als volgt te werk: als een lam steeds bij de herder wegloopt, en dus zonder het te weten blootstaat aan allerlei gevaar, dan legt de herder het lam op de grond, strekt zijn poten uit en slaat op de poten met zijn knuppel. Vervolgens draagt hij het lam op zijn schouders. Hij doet dit zo nodig dagen, weken lang. Een lam dat zo getraind is, zal altijd dicht bij de herder blijven.

 De staf bezit een ronde kromming en daarmee kan de herder een schaap bij de poot of bij de hals vastpakken. In sommige landen kwam het wel eens voor dat er een schaap in een rotsspleet of ravijn viel, ook kwam het voor dat een schaap te water raakte. De herder kon het dier dan met de kromming van zijn staf weer omhoog hijsen.

 Het mooie hiervan vind ik dat David het als een troost ziet om getuchtigd te worden, maar aan de andere kant ook de zekerheid te mogen hebben dat hij te allen tijde veilig is in Gods hoede. Doordat hij zelf een herder was wist David dat de tuchtiging die hij soms op een schaapje moest toepassen, enkel voortkwam uit liefde voor het schaap, en zo wist hij dat ook de Here God alleen maar uit liefde voor hem zou handelen.

De Heer is mijn Herder

Die God is onze God! Wat zouden wij ons nog meer kunnen wensen? Laat het ook voor ons een troost mogen zijn, elke dag opnieuw, te weten dat de Here onze Herder is en dat Zijn liefde voor ons groter is dan wij ooit kunnen bevatten of beseffen.

Zo hoorde ik laatst van een prediker op de God Channel een heel mooi verhaal uit zijn eigen leven. Hij was ongeveer een jaar of 7 toen hij met zo’n 600 andere kinderen aanwezig was op een kinderconferentie die in hun eigen kerk gehouden werd. Hijzelf was de zoon van de voorganger van die kerk en daarom zat hij normaal gesproken meestal vooraan in de kerk. Van zichzelf was het een verlegen jongetje en dat zorgde ervoor dat hij nu, tijdens de conferentie, bijna helemaal achteraan was gaan zitten. 

De predikant die het woord bracht wilde de kinderen iets duidelijk maken over de beloften die God in ZIjn woord geeft. Op een gegeven moment pakte hij een dollarbiljet, wat in die tijd nog een hoop geld was, en zeker voor een kind.

ik, ja ik.....

Hij stak zijn arm omhoog, het geld in zijn hand houdend, en zei tegen de kinderen dat het eerste kind dat de dollar bij hem kwam halen, hem ook daadwerkelijk mocht hebben. In mum van tijd stonden er wel dertig kinderen om de predikant heen te roepen dat zij het geld wilden hebben.  De kleine jongen op de achterste rij bekeek het vanaf zijn veilige plaatsje en vroeg zich af waarom de predikant het geld niet gaf aan het kind dat als eerste bij hem gekomen was. Terwijl hij daarover nadacht kwam er ineens een gedachte bij hem op waardoor hij opsprong, zijn verlegenheid totaal vergetend naar voren rende, waar hij zich door de kinderschare heenwerkte en de predikant bereikte. Hij trok zich op aan de arm van de predikant en pakte zo het dollarbiljet uit zijn handen. De predikant keek de andere kinderen aan en zei: “Deze jongen is de enige die het begrepen heeft. Ik had niet gezegd dat je om het geld moest komen vrágen, ik had gezegd dat je het mocht komen halen, je mocht het zomaar uit mijn hand nemen”. De kleine jongen van toen is nu een groot prediker en hij is dit nooit vergeten. Nu vertelt hij het zelf aan de mensen ter bemoediging. Ik vond het zo’n mooi voorbeeld, zo’n simpele-  maar toch een zeer krachtige- waarheid! 

Hebbes!

II Kor.1:20: Want hoevele beloften  Gods er ook zijn, in Hem is het: ja; daarom is ook door Hem het: Amen, tot eer van God door ons.

Filipp.4:19:  Mijn God zal in al uw behoeften naar zijn rijkdom heerlijk voorzien, in Christus Jezus.

Mijn lieverd.

Mijn jongste dochter, Joyce, werkt bij de Xenos. Nu schreef ze afgelopen week dit op haar Facebook:

 Samen met zijn broertje en moeder komt er een klein stoer mannetje zijn poster afrekenen. Vol van blijdschap loopt hij daar met zijn net afgerekende poster. Zijn moeder was aan het inpakken en kijkt op de bon, sorry mevrouw 7 euro? Uhm, doe hem maar terug brengen.. Zijn ogen gevuld met tranen kwam hij zijn poster weer terug brengen. Hij heeft ze niet laten gaan (de tranen). Ik bijna wel! Had ook bijnaa die poster voor m gekocht.

Zomaar een momentopname uit een dag werken. Vanmiddag zat ik met Joyce te praten en het gesprek kwam weer op dit voorval. “Mam, het was zo zielig en achteraf denk ik, had ik maar gewoon die paar euro er zelf bijgedaan zodat dat jongetje zijn poster kon meenemen”. Gedane zaken nemen geen keer, maar het bracht me wel op iets anders. Het jongetje had gedacht 3,99 voor de poster te moeten betalen en voor die prijs mocht hij hem kopen van zijn moeder, toen achteraf bleek dat hij 6.99 kostte, moest hij hem terugbrengen. Mijn dochter had dus de ontbrekende 3 euro erbij willen leggen om het bedrag compleet te maken.

Ik zei tegen haar, dát is nou precies wat “genade” is.

Genade kocht mij vrij!

Wij proberen ons best te doen om volgens de regels van God te leven en soms lukt het aardig, soms helemaal niet, maar het lukt ons nooit helemaal. Er ontbreekt altijd wel iets aan, en onze vroegere voorganger vertelde eens dat hij, toen hij nog niet echt bekeerd was, zoveel dingen verkeerd deed. Dan ging hij naar de dominee en vroeg hem hoe hij zijn leven kon beteren. De dominee gaf hem dan een waslijst van dingen die hij niet meer mocht en dingen die hij wel moest gaan doen, waarop onze voorganger ontmoedigd wegging met in zijn hart de gedachte dat hij dat nooit voor elkaar zou krijgen en dan had hij niet eens meer moed om er überhaupt aan te beginnen. Genadeloos en hard waren die regels. Ik heb laatst een stukje gewijd aan genade, dus daar zal ik nu niet teveel over uitweiden, maar om nog even op het voorval terug te komen, de Here Jezus heeft de volledige prijs betaald zodat wij (om even in de beeldspraak te blijven) met de poster naar huis mogen gaan ook al schieten we zelf tekort